ق فقط ممنوع دونالد

اقیانوس اطلس

ق است ممنوعیت یکی از بدنام ترین جوامع امروز subreddit—یا فروم—اختصاص داده شده به بحث در مورد رئیس جمهور دونالد مغلوب ساختن پیشی جستن.

این ممنوعیت می آید پس از سالها بحث در اطراف r/The_Donald و ارتقاء آن از نژادپرستی و یهودی ستیزی تئوری های توطئه و خشونت الگوهای رفتاری بازیگران کارتون قورباغه. ق نیز از بین بردن 2,000 دیگر جوامع امروز از جمله 160,000-عضو subreddit مرتبط با محبوب جناح چپ پادکست تجاري خانه دام. و در کنار پاکسازی ق است که debuting یک به روز رسانی محتوای سیاست است که به طور قابل توجهی دقیق تر از آن قبلی لیست قوانین—یک تغییر است که وعده داده شده بود سه هفته پیش در پاسخ به گفتگو در مورد سیاه و سفید زندگی می کند مهم است.

این سیاست جدید را مقدمه متحده در بخشی که “هیچ جامعه باید مورد استفاده قرار گیرد به عنوان یک سلاح” و کاربران باید نه “دخالت” با جوامع آنها نه یک عضو از یک مرجع به سنت طولانی مدت از “brigading” یا هماهنگ چرخش. r/The_Donald که تا به حال 790,000 اعضا در زمان ممنوعیت به خوبی شناخته شده بود برای این رفتار و ق را لخت استخوان و سیاست های پراکنده اجرای آنها اغلب بدان معنی است که مدیران از هدفمند subreddits تا به حال به آمده تا با خود جری-تقلب ابزار برای جلوگیری از آزار و اذیت. r/The_Donald شد قرنطینه در ژوئن 2019—به این معنی که آن را دیگر نمی خواهد نشان می دهد تا در سایت جستجو نتایج و نمی تواند نمایش تبلیغات—اما استیو هافمن ق را از بنیانگذاران و مدیر عامل شرکت کرده و صریحتر در برابر تماس به حذف subreddit تا به حال.

گرفته شده با هم, سیاست جدید و ممنوعیت می تواند نشان دهنده یک نقطه عطف برای این پلت فرم است که در طولانی مدت ضعیف رد آن به طور کلی شهرت به عنوان یک محل امن برای نفرت. به عبارت دیگر ق است و دیگر تظاهر به درک واقعی مشکل با subreddits مانند r/The_Donald که نیست به طوری که اعضای انجمن ها چنین می گویند چیزهای وحشتناک به یک دیگر—بلکه این است که کسانی که در جوامع دیگر اجرا کردن مردم از ق. امروز بان کی مون است که کمتر در مورد هر گونه خاص پست های اخیر و بیشتر در مورد r/The_Donald تاریخ از حملات هماهنگ در دیگر subreddits به عنوان به خوبی به عنوان آن بی پروایی نشان دادن subversions از ق قوانین در طول زمان است.


r/The_Donald شده است یک نقطه درد for Reddit برای سال. آن ایجاد شد و در ژوئن 2015 به بحث و ترویج دونالد مغلوب ساختن پیشی جستن انتخابات ریاست جمهوری و به سرعت تبدیل به یک مرکز برای شعارهای سیاسی. اعضای subreddit تقویت این Pizzagate تئوری توطئه در اواخر سال 2016 و در ماه اوت سال 2017 آنها ترویج حضور در کشنده متحد حق تجمع در Charlottesville, Virginia.

مرکز قانون فقر جنوب منتشر شده یک گزارش مفصل در r/The_Donald در مارس 2018 برجسته subreddit پارانویا در مورد سفید “نسل کشی” و حمایت خود را از پاکسازی قومی مسلمانان در میانمار را باطل antiblack نژادپرستی و یهودی ستیزی و شیفتگی آن با تصور خشونت در برابر رسانه ها. هنوز جامعه مورد علاقه خود را مغلوب ساختن پیشی جستن که میزبانی یک پرسش و پاسخ جلسه وجود دارد در کنوانسیون ملی دموکرات ها در سال 2016 و به نظر می رسد در موارد متعدد به جلو و محتوا به طور مستقیم از subreddit برای استفاده در توییت خود.

ق قبلا در زمان یک سری از اقدامات به کررل r/The_Donald—از جمله محدود کردن subreddit توانایی افزایش آن پست بر روی سایت را صفحه خانگی—اما آن را همواره در دفاع از انتخاب خود را به ممنوعیت آن. در نوامبر سال 2016 هافمن گفت که نگه داشتن r/The_Donald بود انتخاب او ساخت به طوری که “جوامع که احساس بیگانه” می تواند شنیده شود. که نقطه subreddit در حال حاضر صدها نفر از هزاران نفر از اعضای مورد توجه رئیس جمهور و ادعای حفاظت به عنوان یک خانه برای بیان سیاسی. حتی زمانی که موقت سابق, مدیر عامل شرکت الن پی ای به نام r/The_Donald ممنوع می باشد در سال گذشته و زمانی که او را دوباره در اوایل این ماه—او بدون دریافت پاسخ های عمومی.

برای مطمئن شود, r/The_Donald فعالیت محدود بود و توسط سایت قرنطینه. به طور منظم کمتر از 1000 اعضای آنلاین در یک زمان و دوخته پست در انجمن لینک های جدید به صورت ناشناس اجرا-سایت پلت فرم که در آن روح اصلی subreddit بیش از حفظ و از آن جایی که کاربران هنوز هم هماهنگ گاه به گاه آزار و اذیت مبارزات پشت در ق.

اما این ممنوعیت این است که یک حرکت بزرگ با این وجود. ق موضع برابر r/The_Donald می تواند به خوبی جلب توجه منفی از سیاستمداران جمهوری خواه که متهم هر دو Facebook و توییتر ضد محافظه کار دارد. آن حتی می تواند در قرعه کشی خشم خود رئيس جمهور. مغلوب ساختن پیشی جستن, بعد از همه, یک فرمان اجرایی را امضا علیه “انتخابی سانسور” در سیستم عامل آنلاین ماه گذشته به طور خاص خواستار توییتر حرکت برای قرار دادن برچسب های هشدار دهنده بر روی برخی از توییت—برچسب آن را قرار داده در برخی از خود تویت های اخیر.

“وجود دارد دیدگاه های سیاسی از سمت چپ به راست نشان داده شده در ق زنده و سالم” هافمن تاکید کرد در تماس با خبرنگاران در روز جمعه. تاریخچه این شرکت با r/The_Donald, هافمن افزود: باید اثبات “ما انجام داده ایم به معنای واقعی کلمه همه چیز را ما می تواند از فکر می کنم … به نگه داشتن که جامعه در راستای سیاست های ما.”

در بخشی به دلیل Reddit مبارزه با subreddits مانند r/The_Donald این سایت از مطالب جدید سیاست شامل بحث در مورد الگوهای رفتاری و بد-ایمان بازیگران. برای مثال قوانین قدیمی در حال حاضر ممنوع های شخص دیگری اطلاعات شخصی یا محرمانه—اغلب به عنوان “doxxing”—اما این سیاست جدید به صراحت به رسمیت می شناسد راه است که اطلاعات می شود weaponized بر روی پلت فرم و منع “تحریک آزار و اذیت” با اطلاعات شخصی.

قابل توجه ترین تغییر این است که بازنویسی ق اولین قانون که قبلا خواسته است که کاربران “نشان می دهد به اندازه کافی احترام به دیگران به طوری که همه ما ممکن است همچنان برای لذت بردن از Reddit.” که blasé زبان جایگزین شده است: “Reddit یک محل برای ایجاد جامعه و متعلق نه برای حمله به گروه های به حاشیه رانده شده” آن را در حال حاضر بار خوانده شده است. “هر کس حق استفاده از ق رایگان از آزار و اذیت و قلدری و تهدید به خشونت است.” حکومت می دهد و ق عرض بیشتر به می گویند که یک گروه اقدام بدتر حتی اگر موفق به خلاقانه خودتون در اطراف ساده لیست گلوله ای از ممنوع اقدامات و حتی اگر آن را فریاد سانسور و یا حدس در مورد مدیریت نفس بیش از حد. (“ما صرف زمان زیادی را کمتر در hypotheticals در حال حاضر” هافمن به خبرنگاران گفت: هفته گذشته است.)

البته ق مشکلات حل نمی شود با یک پاکسازی و یا یکی از سیاست های به روز رسانی. اما این تغییرات در حداقل شواهد دیرتر از تمایل این شرکت بخشی به احترام زندگی تجربه کاربران آن و به اذعان متن—و نه فقط حرف از پراکنده محتوای سیاست یا فانتوم از یک شیب لغزنده.

ما می خواهیم به شنیدن آنچه که شما فکر می کنم در مورد این مقاله. ارسال یک نامه به سردبیر و یا ارسال به letters@theatlantic.com.

tinyurlbitlyis.gdu.nuclck.ruulvis.netcutt.lyshrtco.de

نرم افزار گرامرلی

ایندکسر

این واکمن چهل سال در

The Walkman TPSL2 model
Walkman débuted در ژاپن در سال 1979 به نزدیکی سکوت. اما در عرض یک سال و نیم سونی تولید و فروش دو میلیون نفر از آنها.عکس از Alamy

حتی قبل از تمدید قرنطينه, مستندات, و خود, انزوا, آن را سخت به تصور کنید که زندگی بدون الکترونیکی فرار از سر و صدا لغو earbuds گوشی های هوشمند و قرص است. امروز به نظر می رسد غیر ممکن است. البته قطعا قبل و بعد از یک نقطه که در اطراف فرهنگی جاذبه ما متصل-در-حال-تنظیم کردن در زندگی مدرن منتقل شده است. نام آن Walkman و آن را اختراع در ژاپن و در سال 1979. پس از واکمن وارد سواحل آمریکا در ماه ژوئن سال 1980 تحت موقت نام Soundabout ما روز را هرگز همان خواهد بود.

تا به این نقطه موسیقی در درجه اول یک تجربه مشترک: خانواده ازدحام اطراف مبلمان-اندازه Philcos; گی انفجار آهنگ از خودرو و یا sock-رقص به رادیو ترانزیستور; نوار-اتاق juke; break-رقصنده ظاهر و قفل به صوتی پس زمینه از یک جعبه بوم. پس از واکمن موسیقی می تواند در سکوت به همه اما شنونده cocooned شده شده در شخصی soundscape که spooled در آنالوگ نوار کاست. اثر تکان دهنده بود حتی به سازندگان آن است. “هر کس می داند چه هدفون صدا مانند امروز” اواخر Sony طراح Yasuo Kuroki نوشت: در زبان ژاپنی خاطرات از سال 1990. “اما در آن زمان شما حتی نمی تواند آن را تصور کنید و سپس به طور ناگهانی بتهوون پنجم است چکش بین گوش خود را.”

اولیه تجسم واکمن TPS-L2 شد و پیش بینی به عنوان یک اسباب بازی برای دبیرستان و دانشجویان به استفاده از آنها مورد بررسی قرار گرفت. (Sharp-eyed طرفداران را به رسمیت شناخته و متمایز نقره ای و آبی TPS-L2 به عنوان مدل انجام شده توسط Peter Quill در مارول “نگهبانان کهکشان” فیلم است.) سونی با رئیس وقت خوش مشرب آکیو موریتا شد بنابراین مطمئن نیستید از دستگاه چشم انداز است که او دستور ساخت اجرا تنها سی هزار نفر یک قطره در سطل نسبت به چنین تاسیس خطوط به عنوان Kdl تلویزیون. در ابتدا او به نظر می رسید حق محتاط. Walkman débuted در ژاپن به نزدیکی سکوت. اما کلمه به سرعت گسترش در میان جوانان از توکیو در مورد عجیب و غریب یک دستگاه جدید است که به شما اجازه حمل یک موسیقی متن فیلم به خارج از اتاق خواب خود را بر روی رفت و آمد قطار و به خیابان های شهرستان. ظرف یک سال و نیم از ظاهر واکمن سونی تولید و فروش دو میلیون نفر از آنها.

در حالی که واکمن به مراتب کوچکتر و سبک تر از هر کاست که آمده بود قبل از آن باقی مانده سرسختانه بزرگ است. تکنولوژی روز مانع سونی مهندسین که مشهور بودند با عنوان جادوگران کوچک سازی از کم خود را قابل حمل استریو را به هر چیزی کوچکتر از اندازه یک کتاب جیبی. اندازه برای یک جیب Walkman موظف کاربر به حمل آن با دست یا زنجیر های آن شامل کمربند و جلد چرمی قرار دادن. حتی غریبه با زمان portable-گوش دادن استانداردهای بودند Walkman هدفون پورت—جمع—و میکروفون ساخته شده است. Walkman در ابتدا طراحی شده برای استفاده در پشت سر هم: “خط داغ” دکمه مکث موسیقی و فعال میکروفون اجازه دو کاربران چت حتی با هدفون. این خصوصیات آمده بود با اصرار از موریتا که تا به حال تحریک همسر خود را با بودن قادر به انجام یک مکالمه در حالی که آزمایش های اولیه نمونه های اولیه در خانه.

این canny موریتا معمار سونی براق تصویر هر دو در داخل ژاپن و خارج از کشور بود حق را به ترس از منزوی طبیعت واکمن. آنچه که او در اشتباه بود در مورد چگونه برای Walkman رو به رشد تعداد کاربران انزوا بود, نقطه تمام. “با ظهور Sony Walkman آمد پایان دیدار مردم” سوزان بور, معاون رئیس جمهور در CBS پرونده گفت واشنگتن پست در سال 1981. “آن را مانند یک دارو: شما با قرار دادن Walkman و شما محو بقیه جهان است.” آن را نمیگیرد طولانی برای دانشگاهیان به سکه یک اصطلاح برای این پدیده است. این musicologist Shuhei Hosokawa آن را به نام “واکمن اثر است.”

Hosokawa اشاره کرد که چگونه شنوندگان با استفاده از دستگاه های اهلی غیر قابل پیش بینی فضاهای شهری با همه غیر منتظره خود را رسوخ و صداهای بلند است. استفاده از هدفون عمل هر دو به عنوان یک شخصی “مزاحم نشوید” ورود به سیستم و یک جایگزین موسیقی متن به صدای ناهنجار و خشن از شهرستان. این بود که شکل جدیدی از تجربه انسانی درگیر متارکه یک فن آوری سپر از جهان و پادزهر به ملالت. هر زمان که اعصاب ساییده شده و یا خستگی رخنه کرد در یکی فقط می تواند آمار بازی و سریع به جلو در زندگی. یکی از اولین غربی به درک واردات از این ظرفیت انسان بود نویسنده ویلیام گیبسون یکی از پیشگامان این ژانر از داستان های علمی تخیلی به نام cyberpunk نوشت که سال بعد که “Sony Walkman انجام داده است و بیشتر به تغییر درک انسان از هر واقعیت مجازی ابزار.”

Walkman فورا تثبیت شده خود را در زندگی روزمره به عنوان یک مناسب موسیقی شخصی-تحویل دستگاه در عرض چند سال از آن عرضه جهانی آن به عنوان یک نماد وضعیت و بیانیه مد در خود و برای خود. “ما فقط بازگشت از پاریس و همه را با پوشیدن آنها” اندی وارهول شاداب به پست. بوتیک مانند Bloomingdale تا به حال ماه-لیست انتظار طولانی از مشتریان مشتاق. Paul Simon ostentatiously عینک خود را روی صحنه در سال 1981 جایزه گرمی; توسط کریسمس آنها د-اجباری افراد مشهور, هدیه با چراغ های پیشرو مانند Donna Summer توزیع آنها توسط ده. وجود داشته است محبوب ابزارهای الکترونیکی مانند جیب به اندازه ترانزیستور رادیو از دهه پنجاه و شصت و هفتاد. اما واکمن بود و در یکی دیگر از لیگ. تا این مرحله گوشی تا به حال شده است در ارتباط با شنوايي نخبه تکنسین منینگ سونار ایستگاه یا زیرزمین خانه hi-fi متعصب. به نوعی یک شرکت ژاپنی ساخته شده بود با تکنولوژی بالا پوشش سر سرد.

استیو جابز پس از آن جوان C. E. O. یک نوپای دره سیلیکون راه اندازی به نام کامپیوتر اپل تا به حال شخصا دریافت Walkman از موریتا در یک سفر کسب و کار به ژاپن که در آن شغل رفت و در جستجوی دیسک-درایو کنندگان در اوایل نوزده-دهه هشتاد. زمانی که شغل او حتی نمی زحمت گوش دادن به یک نوار کاست بر روی Walkman; در عوض, او باز و جدا ماشین آلات قطعه قطعه خواندن کوچک چرخ دنده درایو تسمه و capstans مانند برگ های چای به الهی چگونه ممکن است او روزی را کاری بسیار epically جهان در حال تغییر خود است. “استیو نقطه مرجع بود که سونی در آن زمان” جانشین او در اپل John Sculley به یاد می آورد. “او واقعا می خواستم به سونی. او نمی خواست به آی بی ام است. او نمی خواست به مایکروسافت. او می خواست به سونی.”

شغل خود را آرزو می کنم با اولین آی پاد در سال 2001. این اولین بار نیست digital-موزیک پلیر—کره جنوبی شرکت معرفی کرده بود یکی در سال 1998. (که سونی موفق به بهره برداری از تو رفتگی در دیوار به رغم داشتن ایجاد شده گوش دادن-on-the-go و حتی داشتن خود و ضبط شد عهد چگونه موریتا غیر منتظره بازنشستگی پس از یک سکته مغزی در سال 1993 hobbled شرکت.) اما اپل ترین شیک به تاریخ بیبهره از پیچیده و دکمه festooned رابط از رقبای خود به پایان رسید در براق صدفی پلاستیکی و با رضایت بلند اشاره کرد که در فن آوری های قدرتمند تان شدیدا در داخل. اپل نیز معرفی وسوسه انگیزی روش جدید در خدمت موسیقی: مختلط که اجازه شنوندگان remix کل موسیقی کتابخانه ها به never-ending, صوتی, پس زمینه برای زندگی خود را. یک بار دیگر خیابان های شهر بودند زمین آزمایش و اثبات برای این تکامل قابل حمل گوش دادن فن آوری است. “من در مدیسون [خیابان],” شغل گفت: نیوزویکدر سال 2004 “و آن را مانند در هر بلوک وجود دارد کسی که با سفید, هدفون, و من فکر کردم:” آه خدای من آن شروع به اتفاق می افتد.’ “

که اتفاق می افتد واقعا هرگز متوقف شد و حتی پس از ظهور در سال 2007 از آی فون—از نوادگان مستقیم iPod و واکمن ساخته شده stand-alone قابل حمل پخش موسیقی منسوخ شده است. آیفون اضافه شده داخل چشمی قطره از همیشه در دسترس اینترنت یک راه جدید برای فرار از cacophonies که ما را احاطه کرده. اما هدفون بودند در اینجا به ماندن بگیرید. آی پاد فروش کاهش یافته اند به نقطه ای که اپل متوقف گزارش آنها را در سال 2014, اما, که همان سال این شرکت خریداری هدفون شرکت Beats by Dre برای بیش از سه میلیارد دلار است. در آن زمان این علامت تنها بزرگترین خرید در تاریخ اپل—اثبات سونی prescience در کشف و stoking لامپ های رشته ای گرسنگی برای شنوایی فرار در زندگی روزانه ما است. واکمن نیست پایان ملاقات با افراد, اما آن را هموار راه را برای زنده ماندن غیر قابل تصور دوران که در آن ما را در پیدا کردن خودمان قادر به پاسخگویی در همه.

tinyurlbitlyis.gdu.nuclck.ruulvis.netcutt.lyshrtco.de

نرم افزار گرامرلی

ایندکسر

ارزان, نژاد, خنثی, راه برای بستن نژادی شکاف ثروت

کنستانس بانیستر / منبع تصویر / گتی / کتی مارتین / اطلس

اگر یک تک ارزان و آسان به اداره و مسابقه خنثی سیاست می تواند کمک به بستن این کشور chasmic نژادی شکاف ثروت در کمتر از یک نسل ؟

خواننده آن وجود دارد. آن است که به نام کودک-برنامه باند. برای چیزی شبیه به 80 میلیارد دلار در سال—تقریبا 2 درصد سالانه بودجه فدرال کمتر از یک دهم هزینه سالانه تامین اجتماعی—ایالات متحده می تواند نه تنها پایان آن مهلک ترین اشکال فقر و کاهش نابرابری ثروت و بهبود تحرک اجتماعی فاستر خودکفایی در میان خانواده های فقیر و افزایش خانواده ارزش خالص یکهو بلکه قرار داده, سیاه و سفید, خانواده ها در بیشتر برابر است.

قوی وجود دارد اخلاقی مورد برای انجام این کار و قوی اقتصادی مورد بیش از حد. متوسط سفید خانواده 10 برابر ثروتمندتر از متوسط سیاه و سفید ، سیاه و سفید, خانواده ها با بچه ها یک پنی تنها در ثروت برای هر دلار که خانواده ها با بچه ها. و سفید بالا-مدرسه استعفا بالاتر خالص ارزش به طور متوسط از سیاه و سفید کالج فارغ التحصیلان. سیاه, افراد نمی توانند این شکاف خود را. واشنگتن ایجاد شکاف ثروت. واشنگتن نیاز به آن را تعمیر.

امروز نژادی و نابرابری ثروت یک محصول از چند دهه از سیاست های دولت و نه متفاوت اعمال و انتخاب های سیاه و سفید افراد است. قانون تامین اجتماعی برای مثال در ابتدا حذف شدند و کشاورزی داخلی و کارگران بودند که به طور نامتناسبی ، دستگاه گوارش لایحه ارائه شده شهریه کالج, صفحه اصلی وام و مزایای بیکاری به سفید جانبازان در حالی که به استثنای سیاه جانبازان. اداره مسکن فدرال برقرار redlining و fomented نژادی مسکن تبعیض نژادی است. “آن را در مورد پس انداز” توماس شاپیرو مدیر موسسه دارایی ها و سیاست های اجتماعی در دانشگاه برندایس به من گفت. “این در مورد نهادی شیوه است.”

معاصر نهادی شیوه های حفظ فاصله ایجاد شده در قرن های گذشته است. در نظر بگیرید که چگونه مالیاتی نه تنها استمرار اما به طور فعال در تولید نژادی و نابرابری ثروت. امتناع از مالیات قابل توجهی مالیات بر ارث را تشویق می کند سلسله ثروت به معنی سفید ثروت است. (Ahem.) کشور مالیات پرداخت می شود نیروی کار بیشتر به شدت نسبت به درآمد انفعالی عمدتا انباشته با خانواده. خانه-کسر بهره وام مسکن از کالج 529-برنامه پس انداز: این نوع از عقب عناصر سوئیس-پنیر کد. و در شمار راه های دیگر سیاست های دولت استخراج پول از خانواده ها و جوامع است. جریمه و هزینه های پلیس برای مثال توابع به عنوان یک پنهان مالیات بر آمریکایی های سیاه و سفید.

حتی زمانی که آنها کسب درآمد بسیار بالا درآمد, سیاه, افراد اغلب تا پایان جمع آوری به مراتب کمتر ثروت خود را از سفید همسالان. که در بخشی به دلیل سیاه و سفید کارگران تمایل به ارائه مطلب حمایت مالی به بستگان فقیر و در بخشی به دلیل سیاه و سفید کودکان و نوجوانان بیشتر احتمال دارد که به خارج سنگین وام های دانشجویی پرداخت برای کالج. این عوامل به اضافه کردن پول کمتر socked دور در یک حساب پس انداز یا سرمایه گذاری در بازار سهام و پول کمتری به تصویب همراه برای کودکان.

حتی اگر یک جانبه و پیچیده مجموعه ای از سیاست های کمک به ایجاد نژاد و ثروت و شکاف دیگری جانبه و پیچیده مجموعه ای از سیاست هایی است که لازم نیست برای شروع به آن نزدیک است. کمی شناخته شده اما راه حل ظریف در حال انتظار برای اجرای یک سیاست پیشنهاد شده توسط توماس پین در کشاورزی عدالت و بازنویسی شده برای دوران مدرن Darrick همیلتون که منجر Kirwan موسسه برای مطالعه نژاد و قومیت در دانشگاه ایالتی اوهایو و شنی Darity مدیر ساموئل دوبوا طبخ مرکز عدالت اجتماعی در دانشگاه دوک است. کودک اوراق قرضه ساده هستند. دولت را به ایجاد حساب های سرمایه گذاری برای نوزادان دادن به نوزادان متولد شده به خانواده های فقیر دانه های بزرگ کمک های مالی و نوزادان متولد شده به خانواده های ثروتمند آنهایی که کوچک است. پول رشد می کنند و بچه ها را به دست آوردن دسترسی به آن را هنگامی که آنها به بزرگسالی به استفاده از برای مدرسه پرداخت و یا راه اندازی.

که در آن است. سیاه و سفید, خانواده ها نیاز به ثروت است. دولت فقط می تواند آن را به آنها بدهد. “در ریشه نژادی شکاف ثروت و نابرابری ثروت در کل سرمایه خود را” همیلتون به من گفت. “کودک اوراق قرضه به طور خاص با هدف به مردم که سرمایه دانه که دارایی است که منفعلانه قدردانی بیش از طول عمر خود را.”

سرمایه گذاری دولت و سحر و جادو از بهره مرکب خواهد بود از بین بردن بسیاری از نژادی شکاف ثروت شاید 70 یا 80 درصد در طول زمان است. نائومی Zewde از دانشگاه شهر نیویورک مورد مطالعه فرضی کودک-bond برنامه است که به ارائه غنی نوزادان 200 دلار در دارایی های فقیر و نوزادان $50,000 در دارایی های با نوزادان متولد شده به خانواده های طبقه متوسط گرفتن مدرج مقدار در میان است. به عنوان 2015, ميانه, سفید, شنا, تا به حال یک ارزش خالص $46,000 در مقابل $از 2900 برای ميانه سیاه, بزرگسالان جوان. تا به حال به آنها اعطا شده است, کودک اوراق قرضه در هنگام تولد, سفید, جوان, بزرگسالان خواهد بود به ارزش $79,159 و جوان, بزرگسالان $57,845, Zewde یافت. سفید کودکان و نوجوانان خواهد بود تقریبا 40 درصد ثروتمندتر از سیاه و سفید بچه ها نه 16 بار به عنوان ثروتمند.

البته کودک اوراق قرضه هستند نه یک گلوله سحر و جادو. همیلتون با تاکید بر اهمیت توجه به پرداخت غرامت در شرایط خود را. “من در ایران به عنوان یک رویکرد گذشته نگر است که بیشتر و مستقیم تر parsimonious” و نژاد خاص گفت: در حالی که کودک اوراق آینده نگر نژاد خنثی و “ابد در حرکت جامعه به سوی تبدیل شدن به بیشتر و برابری طلب.” از بین بردن بدهی های دانشجویی پایان دادن به جرم حبس توجیه این کشور سیستم بیمه درمانی توقف پنهان redlining پایان دادن به فقر به عنوان اندازه گیری توسط درآمد—همه کسانی که لازم است عناصر نژادی عدالت خواهد بود و مکمل سیاست برای کمک به ایجاد ثروت کشور و توزیع عادلانه تر.

یکی از چیزهایی است که به احتمال زیاد نمی به پایان نژادی شکاف ثروت است رئیس جمهور دونالد مغلوب ساختن پیشی جستن از فرصت های مناطق ابتکار که او ساخته شده است که محور خود را در انتخابات سال زمین به رای دهندگان. این برنامه بخشی از جارو 2017 قانون مالیات فراهم می کند و معافیت های مالیاتی برای توسعه پروژه های در underinvested مناطق. هنگامی که آن را به تصویب کارشناسان هشدار داده است که این پول را در درجه اول به املاک و مستغلات توسعه دهندگان کار بر روی پروژه های موجود تشدید gentrification بدون کمک کم درآمد محله. که به نظر می رسد دقیقا همان چیزی است که اتفاق می افتد.

سیاه-سفید ثروت شکاف گسترده ای بود که مغلوب ساختن پیشی جستن رئیس جمهور شد و ممکن است حتی گسترده تر هنگامی که او برگ ، معمولی سفید خانوارهای برگزاری 10 برابر ثروت معمولی سیاه و سفید خانواده. بسته شدن بسیاری از این فاصله می تواند فقط یک سیاست و بریدن از بودجه فدرال است.

ما می خواهیم به شنیدن آنچه که شما فکر می کنم در مورد این مقاله. ارسال یک نامه به سردبیر و یا ارسال به letters@theatlantic.com.

tinyurlbitlyis.gdu.nuclck.ruulvis.netcutt.lyshrtco.de

نرم افزار گرامرلی

ایندکسر

مغلوب ساختن پیشی جستن به مقابله به مثل در برابر روسیه با ارسال Jared کوشنر به توصیه کرملین در Coronavirus پاسخ

Jared Kushner walks carrying a duffel bag.
عکس Win McNamee / گتی

واشنگتن (به Borowitz گزارش)—در یک عمل تلافی جویانه علیه روسها برای حمایت از حملات طالبان بر نیروهای ایالات متحده در افغانستان, Donald J. Trump ارسال Jared کوشنر به کرملین به ارائه مشاوره در آن coronavirus پاسخ کاخ سفید تایید کرد روز دوشنبه.

“به همه کسانی که فکر می کردند که این رئیس جمهور بود و نه در نظر گرفتن روس ها اقدامات جدی این پاسخ باید برای خود صحبت می کنند” کاخ سفید فشار, منشی, Kayleigh McEnany گفت. “رئیس جمهور تا به حال مجموعه ای از پاسخ ها را انتخاب کنید و او انتخاب شده است تا حد اکثر مجازات.”

با توجه به کاخ سفید خودی تهمت و مشاوران او بحث پاسخ به روس ها برای ساعت ها قبل از اینکه در نهایت حل و فصل در کوشنر گزینه اواخر یکشنبه شب.

“جارد کوشنر است, خشن ترین سلاح در زرادخانه ما و استقرار او تصمیم گیری است که هیچ کس نباید به آرامی” یک مشاور گفت.

McEnany نشان داد که کوشنر خواهد شد اعزام به کرملین روز دوشنبه بعد از ظهر و شروع خواهد شد مشاوره کرملین در دستگاه تهویه مصنوعی, شخصی, تجهیزات حفاظتی و دیگر coronavirus-امور مربوط به اوایل روز سه شنبه.

“او به ارمغان بیاورد روسیه را به زانو در,” او گفت:.

بسیاری در واشنگتن شد و با تعجب به شدت مغلوب ساختن پیشی جستن را اقدامی تلافی جویانه در برابر روس ها از جمله محترم virologist Dr. Anthony Fauci.

“من می دانم که روس ها در حال دشمنان ما اما من هنوز مطمئن نیستم من آرزو Jared کوشنر در آنها” او گفت:.

tinyurlbitlyis.gdu.nuclck.ruulvis.netcutt.lyshrtco.de

نرم افزار گرامرلی

ایندکسر

این تهمت را طاعون در حال حاضر

گتی / اطلس

COVID-19 عفونت به اوج خود رسید و در آوریل 24, یا, بنابراین آمریکایی ها به عهده گرفت. دولت مقامات بهداشتی گزارش 36,738 موارد جدید که روز یک رکورد است. توسط اواسط ماه مه در ایالات متحده در حال کاهش است که میزان عفونت های نزدیک به نیمی به 17,618 on May 11. دستاورد آمده بود در هزینه های فوق العاده ای: این مستند از حد از اقتصاد ملی بزرگ سطح افسردگی از بیکاری تغییر به تحصیل آنلاین برای میلیون ها نفر از کودکان خانواده های محروم نهایی بازدیدکننده داشته است به مرگ عزیزان. هنوز هم این فداکاری تحویل داده بود به نتیجه مورد نظر. تا به حال این پیشرفت ادامه داد: مردم آمریکا و اقتصاد آمریکا—می تواند به احتمال زیاد پیش بینی کاهش بیشتر در موارد و شاید در نزدیکی پایان دادن به این بیماری همه گیر و حتی قبل از واکسن.

اما این چیزی است که اتفاق افتاده است. در 24 ژوئن تعدادی از عفونت های پیشی, مارس 24 اوج. در ژوئن 25, شماره پیشی گرفته است که از ژوئن 24. در تاریخ 26 ژوئن در این کشور رنج می برد تقریبا 46,000 عفونت های جدید—نزدیک به 10 ، 000 بیشتر در یک روز از در بدترین روز در ماه آوریل است. همه از فداکاری از هفته گذشته دور انداخته شده.

اولین coronavirus سنبله در اواخر ماه آوریل می تواند در جمهور دونالد مغلوب ساختن پیشی جستن سهل انگاری. دوم سنبله در ماه ژوئن خود را انجام می دهند. این تهمت را طاعون در حال حاضر.

یک واشنگتن پست در گزارش ژوئن 27 قطاری از مغلوب ساختن پیشی جستن مجرمیت با وحشتناک aptness. شهر تولسا اوکلاهما شده است اجرای اجتماعی-فاصله, قوانین, و دلیل خوب است. از ژوئن 1 به 15 ژوئن جدید COVID-19 موارد در دولت شروع به پریدن کرد از 67 در یک روز به 186. پیش از مغلوب ساختن پیشی جستن تجمع در تولسا در ژوئن 20, شهرستان, کارکنان ضمیمه نشستن نیست در اینجا لطفا برچسب برای هر صندلی در ورزشگاه محل برگزاری. مغلوب ساختن پیشی جستن مبارزات کارگران دستگیر شده در فیلم از بین بردن این برچسب به طوری که تهمت می تواند خودرا برای امتحان اماده شرکت کنندگان نزدیک به هم است. در ژوئن 26, اوکلاهما گزارش 396 عفونت های جدید در یک روز.

مغلوب ساختن پیشی جستن رالی ممکن است به طور مستقیم به حساب تمام کسانی که موارد جدید. اما مغلوب ساختن پیشی جستن ارتفاع از نیازهای خود نفس بیش رفاه حتی قویترین حامیان است عمیقا دخیل در ویروس قدرتمند ژوئن باز گشت.

حتی قبل از ویروسی اوج در آوریل 24, تهمت خواست بازگشایی اقتصاد ایالات متحده. در آوریل 16, مغلوب ساختن پیشی جستن تشکیل کشور فرمانداران توسط کنفرانس تلفنی به آنها فشار به لغو محدودیت های اعمال شده توسط آوریل 1. کاخ سفید که روز نیز منتشر شد مجموعه ای از بسیار مجاز دستورالعمل به اطلاع فرایند معرفی سه مرحله به مرحله برنامه شروع به پس از متحده در حال تاسیس یک 14-روز “رو به پایین مسیر از موارد مستند.” مسیر چیست ؟ چگونه تند کاهش ؟ کسانی که تصمیم گیری شد و از چپ به فرمانداران حداقل در ظاهر.

“شما در حال رفتن به عکس های خود را,” مغلوب ساختن پیشی جستن گفت: فرمانداران در تماس است. “شما در حال رفتن به تماس می شود عکس. ما خواهید بود ایستاده در سمت راست در کنار شما و ما در حال رفتن به کشور ما باز است و می توانید آن را کار. مردم می خواهید برای دریافت کار.”

در آن زمان این نشان از احترام به فرمانداران شبیه سیاسی عقب نشینی رییس جمهور است. روز قبل از آن نسبت ناروا اعلام کرده بود که او به تنهایی تا به حال “کل سازمان” به بازگشایی اقتصاد—و آن را “بزرگترین تصمیم زندگی ام داشته ام را.” اما احترام به زودی ثابت كرده ، مغلوب ساختن پیشی جستن راه اندازی شد در وسیع ترین و سریع ترین زمان ممکن افتتاح و او اعمال شده بسیار زیاد قدرت سیاسی از دفتر او به آرزوی خود.

در اواسط ماه آوریل معترضان—که بسیاری از آنها آشکارا brandishing سلاح—مونتاژ در capitols دموکراتیک اداره متحده به تقاضای فوری بازگشایی. مغلوب ساختن پیشی جستن توییتی حمایت خود را. “آزادسازی مینه سوتا!” “آزادسازی میشیگان!” “آزادسازی ویرجینیا و صرفه جویی در خود را بزرگ 2nd Amendment. آن را تحت محاصره!”

از اواسط تا اواخر آوریل مسیر از عفونت در کشورهایی مانند گرجستان فلوریدا و تگزاس بود و نسبتا مسطح است ، با وجود آن تهمت را تشویق می کردند برای فرمانداران به بازگشایی سریع و سریع تر است. در آوریل 29, مغلوب ساختن پیشی جستن اعلام کرد که فدرال اجتماعی-فاصله دستورالعمل خواهد بود “محو شدن در خارج.” “من بسیار زیادی را در حمایت از آنچه که آنها انجام می دهند” مغلوب ساختن پیشی جستن گفت: در دفتر بیضی در مورد جنوب غربی و حکام بودند که مسابقه به بازگشایی 1 مه. فرمانداران شد و در پاسخ به فشارهای سیاسی از صاحبان کسب و کار محلی ، اما آنها نیز اطاعت از رئیس جمهور خواسته و بازده به فشار از جناح راست با رسانه ها ،

در اول مهر میزبان و مهمان اخراج کرده COVID-19 به عنوان یک دموکرات طرح در برابر تهمت اقتصاد است. فقط یک نمونه از بسیاری از: در مارس 9, Sean Hannity گفت: “آنها موجب ترس دوزخ زندگی مردم است. و من آنها را دوباره به مانند ” من خوب بیایید با چماق زدن تهمت با این جعل است.'” پس از آن در اواسط ماه مارس شبکه به طور ناگهانی تغییر سرمقاله خود خط. میزبان نه تنها ابراز نگرانی اما شدیدا انکار کرد که آنها تا به حال انجام می شود در غیر این صورت. “این برنامه همیشه گرفته coronavirus جدی است و ما هرگز به نام ویروس جعل” Hannity گفت: در 18 مارس.

اما به عنوان برگ برنده فشرده برای بازگشایی این, فاکس نیوز, خط منتقل دوباره. میزبان و مهمان سقوط بیش از یک دیگر به تقاضا بیشتر reopenings سریع تر, بزرگتر و به پیف پیف هر مداوم خطر از coronavirus. “ویروس درست نیست تقریبا به عنوان کشنده به عنوان ما فکر آن را همه ما از جمله در این نمایش است. همه فکر می کردند آن بود, اما آن را تبدیل به” تاکر کارلسون گفت: در برنامه مارس 27.

در آوریل 29, فرماندار فلوریدا ران DeSantis به نظر می رسد در Hannity برنامه به مشتری جلب کردن خود دولت را به پیروزی بیش از یک ویروس. “ما می دانیم که جمعیت های آسیب پذیر هستند. ما می دانیم که اگر شما نگاهی به آمار برای افراد زیر 50 که اصلا شرایط مزمن منظور من شما شانس بسیار کم از مرگ و میر ناشی از این ویروس و این شرایط. ما می دانیم که چگونه برای محافظت از مردمی و اجتماعی فاصله میان این دو گروه و بنابراین من فکر می کنم وجود دارد بسیاری از چیزهایی که ما یاد گرفته ایم بیش از شش هفته است. بنابراین من فکر می کنم ما می توانیم یک گام به جلو در اینجا در ادامه به ساخت در آن و به آمریکا بازگشت.”

در مه 3, تهمت صحنه خود را بدنام تاون هال در یادبود لینکلن—یک سایت معمولا ممنوع مورد استفاده قرار گیرد برای اهداف حزبی اما دیده مغلوب ساختن پیشی جستن از طریق یک معافیت ویژه. مغلوب ساختن پیشی جستن با استفاده از این مناسبت به تشویق و ترغیب فرمانداران به بازگشایی حتی سریع تر از این دستورالعمل بود گذاشته شد. “وجود دارد نه بیش از حد بسیاری از ایالت ها که من می دانم که در حال بالا رفتن است. تقریبا همه در مسیر درست رهبری,” او گفت:. “ما در سمت راست آن, اما ما می خواهیم به آن را نگه دارید که راه اما ما همچنین می خواهم به عقب بر گردیم به کار می کنند.” ستایش او می گوید که در حال حرکت بودند به سرعت به بازگشایی اقتصاد خود—و به طور خاص ویرجینیا به عنوان یک دولت است که در حال حرکت بود بیش از حد به آرامی.

در این زمان جمهوری خواه به رهبری متحده آغاز شده بود اجازه اقامت خود را در خانه سفارشات گذشت شروع با گرجستان در مارس 23. مغلوب ساختن پیشی جستن در ابتدا با تمجید از گرجستان طرح و سپس به انتقاد از آن—اما در نهایت تصویب آن است. تگزاس به دنبال on May 1. فلوریدا راه اندازی فاز اول بازگشایی در مارس 4.

مغلوب ساختن پیشی جستن وعده داده واکسن تا پایان سال و افزایش اقتصاد در سه ماهه سوم سال 2020 است. و اگر چیزی مغایر با همه این صحبت رئیس جمهور تا به حال پاسخ خود را آماده است. “تنها دلیل ایالات متحده گزارش کرده است یک میلیون نفر از CoronaVirus است که ما تست sooo بسیار بهتر از هر کشور دیگری در جهان” مغلوب ساختن پیشی جستن توییتی در مارس 29. “کشورهای دیگر در حال راه پشت سر ما در تست و در نتیجه نشان می دهد به مراتب کمتر از موارد!”

به عنوان برگ برنده امیدوار بود خبر خوب شروع به وارد در اوایل ممکن است. موارد روند را به عنوان شد و مرگ و میر. در مه 11, او در توئیتر خود نوشت: “Coronavirus شماره ها به دنبال بسیار بهتر از رفتن به پایین تقریبا در همه جا. بزرگ پیشرفت در حال ساخته شده!” تهمت زد یکی دیگر از پیروزی دامان on May 17. “واقعا خوب پزشکی در حل CoronaVirus وضعیت (طاعون!). این اتفاق خواهد افتاد!” که در همان روز او افزود: “تعدادی از Coronavirus موارد است که به شدت روند نزولی در سراسر ایالات متحده با چند استثنا. خبر خیلی خوب در واقع!” که سرنوشت ساز زمان. این COVID-19 اخبار از اواسط ماه مه در تقریبا همه بد باشد.

چه مشکلی پیش آمد ؟ اوایل بازگشایی تنها می تواند کار کرده اند و اگر دقیق اقدامات ایمنی از جمله استفاده از ماسک و اجتماعی فاصله شد گنجانیده شده است. در عین حال رئیس جمهور دستکاری بازگشایی او خودش را مجبور کرده بود. در طول ریاست جمهوری خود مغلوب ساختن پیشی جستن است تابع منطقی سیاست به منظور تحریک تلخ جنگ فرهنگ. و ماسک تبدیل به یک وحدت نماد برای هواداران خود.

تهمت می پوشد هرگز یک ماسک در مکان های عمومی, و او را تمسخر جو بایدن برای پوشیدن یک. “من بایدن. آن را مانند خود را به صورت کامل پوشش داده شده است. آن را مانند او قرار داده و یک کوله بیش از چهره اش. او احتمالا آن را دوست دارد که در راه” مغلوب ساختن پیشی جستن گفته وال استریت ژورنال در مارس 21. این مجله Michael C. بندر پس از آن به دنبال. او اظهار داشت که مغلوب ساختن پیشی جستن اغلب منفی اظهار نظر در ماسک به ویژه هنگامی که فرسوده با خبرنگاران کاخ سفید. “آیا شما که به عنوان اعتراض از شما ؟ آیا شما احساس می کنید مانند مردم ماسک برای نشان دادن مخالفت خود را از شما؟” مغلوب ساختن پیشی جستن اجازه داده است که از آن می تواند—و سپس با حمله به مخاطرات بهداشتی ماسک—پس از آن ابراز بی تفاوتی که آیا حامیان او آنها را میپوشید یا نه.

راش Limbaugh مسخره ماسک به عنوان نماد “ترس” در مه 15. سابق فاکس لنگر بریت هیوم پیوست. در مه 27, یک نویسنده در نرم افزار-مغلوب ساختن پیشی جستن وب سایت نشریه The Federalist ارسال شده در یک قطعه با عنوان, “اجباری ماسک نیست در مورد ایمنی آنها مورد کنترل اجتماعی است.” نویسنده مولی مک کین هشدار داد: “اگر هر کس با پوشیدن ماسک آن تلگرافها جامعه-پذیرش گسترده است که وضع موجود تغییر کرده است.” که آن روز صبح یک pro-مغلوب ساختن پیشی جستن نویسنده به نام لی اسمیت توییتی یک لینک به مقاله تقویت McCann پارانویا. “فوق العاده @molmccann قطعه در @FDRLST — ماسک نیست در مورد بهداشت عمومی اما کنترل اجتماعی است. تصویر بایدن در ماسک سیاه و سفید تایید فرهنگ سکوت برده داری و اجتماعی مرگ است.” اسمیت از چهره های عمده ای در نرم افزار-مغلوب ساختن پیشی جستن چشم انداز رسانه های. قبلا یک خبرنگار بیل کریستول را بارگیری استاندارد—و هنوز متصل به برجسته جریان اصلی Hudson Institute—او فرو عمیق و ضخیم به نرم افزار-مغلوب ساختن پیشی جستن شود. در اوایل صبح روز 28 مه اسمیت توییت کردم retweet از مغلوب ساختن پیشی جستن خود را.

شما ممکن است تصور کنید که وجود خواهد داشت مقدار اتاق به تشدید ضد ماسک حرف از “سکوت برده داری و اجتماعی مرگ است.” شما اشتباه خواهد بود. آریزونا عضو شورای شهر با تمسخر اختصاص جورج فلوید در حال مرگ عبارت “من نمی توانم نفس بکشم” به مسخره ماسک-پوشیدن. سباستین گرکا سابق مغلوب ساختن پیشی جستن مشاور در بر داشت یک راه برای رفتن حتی بیشتر از آن در ژوئن 23, رادیو برنامه.

تماس گیرنده: من می خواستم به بحث در مورد آنچه که من اسمش دموکرات Islamo-مائوئیست ماسک که دیکتاتورها تقاضا است.

سباستین گرکا: منظور شما از COVID burqas این COVID ماسک. … شما می دانید که وجود دارد چیزی غیر انسانی در مورد آن نیست وجود دارد ؟ این ایده که شما پوشش صورت است. نه تنها آن را dehumanize فرد است که در تعامل با انسان های دیگر, بلکه آن است که تو حق عمل نمايد.

میلیون ها نفر از شهروندان اطاعت نشانه از تهمت های سیاسی و رسانه ای و پزشکی crackpots که غالب Facebook. در حالی که اکثریت بزرگی از آمریکایی ها تایید ماسک پوشیدن در مکان های تنها 40 درصد از جمهوری خواهان انجام دهد. در ژوئن 20, یک فیلم کوتاه نشان داد تا در توییتر از یک مرد میانسال در کوتاه تلاش برای ورود به فلوریدا خارج unmasked. هنگامی که یک نقاب کارمند فروشگاه مودبانه یادآوری به مشتری از فروشگاه قوانین مرد راندند کارمند بسیار سخت است که shover در واقع کاهش یافت و بیش از خود را حرکت. مشتری رو تحت فشار قرار دادند و همان کارمند دوباره به زور راه خود را در. شاید مشتری حامل یکی از جعلی “ضد ماسک معافیت کارت” در حال حاضر در حال گردش در اینترنت و رسانه های اجتماعی برای چاپ در صفحه اصلی.

به عنوان ایالات متحده نزدیک چهارم جولای بیماری احیای. برخی از مغلوب ساختن پیشی جستن هواداران می خواهم به سرزنش Black Lives Matter تظاهرات به صورت سنبله. اما متحده نصب شده است که بزرگترین تظاهرات دیده می شود caseloads کاهش پس از جورج فلوید مرگ است. مینه سوتا گزارش 645 موارد جدید در مارس 26, سپس 493 در ژوئن 26. نیویورک ثبت 1,044 سپس 804 در همان تاریخ. واشنگتن 109 موارد در 26 ماه مه کاهش یافت و به 26 ژوئن 26. اعطا می شود نه همه کسانی که اعتراض در آن مکان زندگی می کردند در آن مکان تا شاید برخی از تظاهرکنندگان انجام این ویروس به کشورهای دیگر. اما قطعا وجود دارد هیچ آشکار لینک نشده است. در ضمن جی پی مورگان پیدا کرده است قدرتمند ارتباط بین افزایش رستوران صرف و سه هفته بعد افزایش COVID-19 عفونت.

این بیماری خونتان در مکان دقیقا جایی که دولت عجله برای بازگشایی, میله, قمار, رستوران ها, مراکز خرید و دیگر مکان های سرپوشیده از سرگرمی است. ققنوس هوستون و دیگر شهرهای جنوبی به طور ناگهانی به گزارش caseloads که شبیه به شهر نیویورک در بدترین حالت آن. فلوریدا گزارش شده حدود 9,000 عفونت های جدید در ژوئن 26, تقریبا برابر برخی از نیویورک بدترین روز. تگزاس ثبت شده تقریبا از 6000 مورد جدید که روز است. آریزونا گزارش حدود 3,400 موارد جدید در ژوئن 26 و در حال حاضر رنج می برد بیشتر موارد سرانه نسبت به برزیل و یا هر کشور در اروپا است.

در صورت وخیم تر شدن بحران تهمت است نه اقدام او به جای تغییر goalposts: پرداخت نمی توجه به این مورد رایاو در حال حاضر استدلال می کند. نگاهی به مرگ و میر. هفته گذشته او در توئیتر خود نوشت: “Coronavirus مرگ و میر در راه پایین. میزان مرگ و میر یکی از کمترین ها در جهان است. اقتصاد ما این است که خروش دوباره و نمی خواهد خاموش شود. ‘Embers” و یا شعله ور شدن یو پی اس قرار داده خواهد شد که لازم است!” اما مرگ و میر عقب عفونت و افزایش موارد در اواخر ماه ژوئن با هشدار نسبت به مرگ و میر بیشتر به آمده در اواخر ماه جولای. ما در حال حاضر به خوبی گذشته مرگ و میر از 100,000 که برنده پیش بینی شده در یادبود لینکلن تاون هال تنها هشت هفته پیش.

مغلوب ساختن پیشی جستن امید برای سه ماهه سوم بهبود اقتصادی نیز لطمه زد. هزینه های داده ها نشان می دهد که مسیر رو به بالا مه و اوایل ماه ژوئن است متوقف و معکوس در ایالات متحده است که باید باز شود. اندکی چشم انداز مثبت در اشتغال در ماه مه در حال حاضر ممکن است به اثبات نافرجام. برای میلیون ها نفر از خانواده های آمریکایی سخت ترین حساب می رسد در جولای 31, زمانی که دولت فدرال متوقف می شود مکمل دولت مزایای بیمه بیکاری. کسانی که نگه داشته اند شغل خود را از دیگر مشکلات. خواهد بازگشایی مدارس در ماه سپتامبر ؟ به نظر می رسد بیشتر و بیشتر تردید.

در شروع این بیماری همه گیر تشدید شد با مغلوب ساختن پیشی جستن را سهل انگاری و بی تفاوتی. او برچیده این کشور همه گیر مصلی. وی این بیماری را برای مدت دو ماه. او ساخته شده یک اشتباه مهم پس از دیگری.

حتی پس از مغلوب ساختن پیشی جستن می تواند موجه شیفت حداقل برخی از سرزنش برای ورود این بیماری است. این بیماری همه گیر را سرچشمه در خارج از ایالات متحده و چین را پوشش بیماری و سازمان بهداشت جهانی را قادر می سازد چین است. مغلوب ساختن پیشی جستن همچنین می تواند استدلال می کنند که حتی این کشورها با بهترین شد و پاسخ ضربه سخت برای بسیاری از هفته.

اما آنچه اتفاق افتاده است در ایالات متحده در ماه ژوئن و آنچه اتفاق خواهد افتاد در ماه جولای است که به طور کامل مغلوب ساختن پیشی جستن خطا. رئیس جمهور رویکرد به این ویروس شده و هدایت شده توسط خود را مادام العمر اعتقادات: آن را فقط به عنوان واقعی به شما می گویند که انجام یک کار خوب به عنوان انجام یک کار خوب. انکار شما شکست خورده است و فقط به عنوان واقعی را به عنوان در واقع موفقیت. در این زمان هر چند واقعیت نخواهد بود blustered دور. ده ها هزار نفر کشته و میلیون ها نفر از کار هستند و همه به خاطر تهمت نمی تواند و نمی خواهد انجام این کار از کنترل بیماری ها—یک کار است که شامل تنظیم یک مثال مثبت به آن دسته از آمریکایی ها که اعتماد و پیروی از رهبری خود را.

در سراسر بقیه جهان توسعه یافته COVID-19 بوده است ebbing. به عنوان یک نتیجه مرزها در حال بازگشایی و اقتصادهای در حال احیای. در اینجا در ایالات متحده, اما آمریکایی ها درد و رنج بیماری جدید اوج بدتر از بدترین مارس. چگونه کشنده خواهد شد و این اوج بود ؟ ما خواهد آموخت که راه ما به نظر می رسد برای یادگیری همه چیز در این دوره از مغلوب ساختن پیشی جستن: راه سخت است.

ما می خواهیم به شنیدن آنچه که شما فکر می کنم در مورد این مقاله. ارسال یک نامه به سردبیر و یا ارسال به letters@theatlantic.com.

tinyurlbitlyis.gdclck.ruulvis.netcutt.lyshrtco.de

نرم افزار گرامرلی

ایندکسر

چرا مولر بررسی شکست خورده

Robert Mueller was celebrated for his careful approach but his caution played straight into the hands of the White House.
رابرت مولر جشن گرفته شد برای روش دقیق اما احتیاط بازی را مستقیما به دست کاخ سفید است.تصویر توسط سرجی Maidukov

رابرت مولر ارائه گزارش نهایی خود را به عنوان مشاور ویژه بیش از یک سال پیش. اما حتی در حال حاضر—در میان coronavirus همه گیر و مدیریت غم انگیز bungled پاسخ به آن و تظاهرات توده ای پس از قتل توسط پلیس جورج فلوید Breonna تیلور و بسیاری دیگر رئیس جمهور تهمت همچنان با وسواس آنچه که او به تازگی به نام در توییتر “بزرگترین جرم سیاسی در تاریخ آمریکا و روسیه جادوگر شکار.” در گذشته چند ماه رئیس بسیج است دولت و حامیان آن به اثبات است که از بدو F. B. I. تحقیق ممکن است روابط خود را در کمپین 2016 و دولت روسیه ناقص بود یا بدتر. دادستان کل ویلیام Barr است به کارگردانی جان دورهام ایالات متحده وکیل در کانکتیکات برای انجام تحقیقات جنایی به اینکه F. B. I. مقامات و یا هر کس دیگری درگیر در آوریم و در ابتدا. سناتور لیندزی گراهام از کارولینای جنوبی, رئیس کمیته قضایی مجلس سنا نیز تشکیل جلسات در بررسی ریشه های.

رییس جمهور در این توییتی در مورد مولر بیش از سه صد بار و بارها و بارها با اشاره به مشاور ویژه بررسی به عنوان یک “کلاهبرداری” و “جعل.” Barr و گراهام معتقدند که مولر بررسی شد نامشروع در مفهوم و بیش از حد در اجرای—در بر کلمات “یک قبر بی عدالتی” که “بی سابقه ای در تاریخ آمریکا است.” با توجه به دولت مولر و تیم خود را نمایش داده شود یک قدر اشتیاق به کشف جرایم است که هرگز وجود نداشته است. در واقع این قضیه صادق است. مولر حال فراوانی از اهداف مشروع برای بررسی و شکست خود پدید آمده از بیش از احتیاط نیست از تعصب و غیرت. به ویژه هنگامی که آن را به مغلوب ساختن پیشی جستن مولر اجتناب از درگیری است که او باید استقبال کرده اند. او هرگز صادر grand-داوران احضاریه برای رئیس جمهور شهادت و حتی اگر دفتر خود را ساخته شده است یک مورد فوتی و فوری برای مغلوب ساختن پیشی جستن داشتن متعهد انسداد عدالت مولر آمد تا با دلایل نه می گویند بنابراین در گزارش خود. در نور از این تهمت نباید محکوم Mueller—او باید ضمن تشکر از او.

حوادثی که منجر به مولر انتصاب آغاز شد و در مدت کوتاهی پس از مغلوب ساختن پیشی جستن آن زمانی که او ملاقات کرد و چندین بار با James Comey, مدیر F. B. I. بیش از صرف شام در کاخ سفید در 27 ژانویه 2017, مغلوب ساختن پیشی جستن گفت که او انتظار می رود “وفاداری” از Comey—به طور خاص به عنوان او را بعد از او می خواست یک اطلاعیه از F. B. I. كه تحت سوء ظن به سوء رفتار با روسیه در طول مبارزات انتخاباتی. در آن زمان مایکل فلین تهمت سابق امنیت ملی, مشاور بررسی شده بود دروغ گفتن به F. B. I. به عنوان Comey بعد از شهادت در تاریخ 14th فوریه در یک جلسه در دفتر بیضی رئیس جمهور گفت: هر کس دیگری را ترک کنند و سپس خواسته Comey به رها بررسی فلین. “من امیدوارم که شما می توانید راه خود را به اجازه دادن به این رفتن به اجازه فلین به” مغلوب ساختن پیشی جستن گفت. “او یک پسر خوب.”

Comey کاهش یافته و یا به عموم روشن مغلوب ساختن پیشی جستن از تخلف و یا به بررسی فلین و رئیس جمهور حل شود او را به آتش کشیدند. در 8 مه سال 2017 مغلوب ساختن پیشی جستن گفته میله Rosenstein که به تازگی تایید شده است به عنوان معاون دادستان کل, برای نوشتن یک یادداشت توصیف Comey عملکرد به عنوان F. B. I. مدیر خاص خود را اداره رسیدگی به هیلاری کلینتون در استفاده از ایمیل خصوصی. روز بعد Rosenstein ارسال یادداشت و تهمت اخراج Comey. Sean اسپایسر رئیس جمهور دبیر مطبوعاتی به خبرنگاران گفت که رئیس جمهور انجام داده بود بنابراین به دلایل مندرج در Rosenstein memo اما به عنوان تهمت به زودی تایید کرد در مصاحبه با ان بی سی Lester هولت و در گفتگو با مراجعه به مقامات روسیه دلیل واقعی مربوط به روسیه بررسی است.

Rosenstein پریشان بیش از چگونه کاخ سفید استفاده کرده بودند خود را یادداشت. نگران مغلوب ساختن پیشی جستن شلیک Comey او به نام مستقل دادستان در حال حاضر شناخته شده به عنوان مشاور ویژه به نگاه به یک اتصال ممکن است بین مغلوب ساختن پیشی جستن کمپین و روسیه است. (جف جلسه دادستان کل حال recused خود را از مسائل مربوط به روسیه است.) Rosenstein در نظر نمی هر کسی به جز مولر برای این پست. مولر تا به حال هر دو مهارت و آینده اعتبار مورد نیاز این کار. مشغول به کار در وزارت دادگستری در طول جنگ سرد او به سختی مورد نیاز درس بدگویی نیت دولت در مسکو. مولر بوده است دادستان فدرال در نوزده-دهه هشتاد سر از وزارت دادگستری بخش جنایی در طول George H. W. Bush Administration و سپس شروع در سال 2001 F. B. I. مدیر برای دوازده سال. تا آوریل 17th, زمانی که Rosenstein نام او را به عنوان مشاور ویژه, مولر می دانستند بسیار کمی در مورد وضعیت روسیه بررسی است. اندرو McCabe که به عنوان Comey را معاون سابق بود اقدام مدیر F. B. I. دعوت مولر به J. Edgar Hoover ساختمان برای یک جلسه.

در اولین جلسه کمیته قضایی مجلس سنا در روسیه تحقیقات در ژوئن 3, 2020, گراهام باز رسیدگی کرد و گفت: “این مهم است برای پیدا کردن آنچه در جهنم اتفاق افتاده است.” او می خواست به دانستن این که آیا زمانی که مولر منصوب شد وجود دارد هر گونه شواهد است که مغلوب ساختن پیشی جستن مبارزات انتخاباتی شده بود تبانی با روس ها. McCabe جلسه از مولر همراه با یک جلسه بعدی بین مولر و Rosenstein نه که قبلا گزارش شده است—شروع به آدرس گراهام سوال. این جلسات نشان می دهد که از آغاز مولر بود که دستور به انجام باریک واقعیت و بر اساس تحقیقات جنایی.

McCabe بود که نسل جوان تر از مولر و هنوز هم در ترس از او. او در F. B. I. زمانی که مولر مدیر و حال با حضور بی شماری از جلسات که در آن زمان Mueller اتاق کنفرانس در طبقه هفتم ساختمان هوور. او می دانست که مولر بود که بی امان inquisitor که مولر را که شبیه یک جزیره ایستر موآی خیانت کمی علاوه بر بی حوصلگی. مولر می تواند ارعاب غیر خودی و خودی به طور یکسان با سکوت خود. او نیست ستایش زیردستان او سوزن آنها را و آنها را به دیدن این goading به عنوان یک نشانه آن است که آنها هنوز هم در ایستاده خوب است. (“شما در حال انجام بازی با مواد غذایی خود را ؟” او از کسانی که در زمان بیش از حد طولانی با یک وظیفه است.) در حال حاضر, improbably, مولر بود که به McCabe برای اطلاعات. به عنوان F. B. I. مدیر مولر بود و ریاست آن از یک صندلی در سر میز مستطیل شکل در اتاق کنفرانس. که اولین جلسه بعد از McCabe استقبال مولر و همکارانش هارون Zebley و جیم Quarles, بازیگری, F. B. I. مدیر officiated از یک صندلی در وسط میز یک ژست احترام.

وجود دارد یک دستور کار از جمله یک میزبان از مسائل لجستیکی. برای یک چیز, مولر, تیم تا به حال هیچ جایی به کار می کنند. این تحقیقات شامل مقدار زیادی از اطلاعات حساس بنابراین هر فضا را باید امن به عنوان یک حساس Compartmented اطلاعات تسهیلات و یا SCIF. مولر آغاز شده بود به استخدام کارکنان دادستان اما او نیز مورد نیاز F. B. I. عوامل و تحلیلگران اختصاص یافته به تیم خود. Rosenstein داده نشده بود به دفتر مشاور ویژه یک بودجه خاص اما مولر مورد نیاز حداقل خشن دستورالعمل و همچنین حمایت از کارکنان شروع به سازماندهی خود سوالات. (Mueller تیم بود و در نهایت نصب در فضای مورد استفاده قرارگرفته در Patriots پلازا یک ساختمان تجاری در جنوب غربی اسکله در نزدیکی اتباع پارک که در آن شهر عمده-لیگ بیس بال تیم بازی می کند.)

هدف از این نشست بود که به توصیف F. B. I. روسیه تحقیقات به تاریخ. “ما نمی خواهد از طریق تمام داستان در این جلسه” McCabe گفت: با توجه به افرادی که با حضور در جلسه. “این بیش از حد طولانی و پیچیده است. ما به شما بگویم که ما چگونه به اینجا رسیدیم.” McCabe گفت: مولر که Crossfire طوفان—کد نام برای روسیه تحقیقات—آغاز شده بود در مدت کوتاهی پس از هک کمیته ملی حزب دموکرات ایمیل که ظاهر در ماه جولای سال 2016. این ایمیل که منتشر شده توسط ویکی لیکس نشان داد که برخی از مقامات حزب تا به حال مورد علاقه کلینتون بیش از Bernie Sanders, مسمومیت روابط بین دو نامزد هواداران در آستانه حزب کنوانسیون. در اطراف آن زمان دولت استرالیا به اطلاع F. B. I. که در بهار سال 2016 جورج پاپادوپاولوس رسمی از مغلوب ساختن پیشی جستن در مبارزات انتخاباتی گفته بود الکساندر Downer استرالیا میگوید که روسها از برنامه ریزی برای انتشار هک ایمیل مربوط به کلینتون در مبارزات انتخاباتی. پس از نرم صورت گرفت McCabe توضیح داد استرالیایی گفت: F. B. I. مورد گفتگو است. “ما برای سال شناخته شده است که روسها از کاوش سیستم سیاسی ما,” McCabe گفت. “اما ماه ژوئیه هنگامی که ما می گویند برو به این است که در واقع اتفاق می افتد.”

McCabe گفت: مولر که پس از هک و استرالیا افشا اداره آغاز شده بود به دنبال تهمت کمپین مقامات که تا به حال روابط به روس ها. این شامل کارتر صفحه که تا به حال تبدیل شدن به درگیر در روسیه فعالیت های کشیده شده بود منافع F. B. I. تقریبا یک دهه قبل از آن و پاپادوپاولوس. پل Manafort که خدمت کرده است برای یک زمان به عنوان برگ برنده را در انتخابات ریاست جمهوری بود, دیرینه مالی و سیاسی روابط pro-سیاسی روسیه در اوکراین است. McCabe گفت که F. B. I. نمی دانم که آیا تهمت آگاه بود از اتصالات: “این مردم فقط rogue کودن ها?”

فلین سابق امنیت ملی, مشاور که تا به حال مشغول به کار در مبارزات انتخاباتی به نظر می رسد که نسبتا ضعیف روابط به روس ها. بین مغلوب ساختن پیشی جستن در انتخابات و مراسم تحلیف خود فلین سخن گفته بود چندین بار با سرگئی Kislyak روسیه سفیر ایالات متحده است. ایالات متحده-دولت نظارت نشان داد که دو مورد ممکن است به کاهش تحریم ها که دولت اوباما در حال تحمیل شده بر روسیه به عنوان مجازات برای آن دخالت در انتخابات 2016. در تاریخ 24 ژانویه سال 2017 پس از مغلوب ساختن پیشی جستن مقامات دولت از جمله معاون رئیس جمهور مایک پنس را تکذیب کرد و گفت که فلین و Kislyak تا به حال در مورد تحریم های یک جفت از F. B. I. عوامل مصاحبه فلین در کاخ سفید است. McCabe گفت: مولر که فلین ظاهرا دروغ به عوامل خود را در مورد گفتگو با Kislyak و گفت که این اظهارات باید در Mueller را در دستور کار بیش از حد.

نیز وجود دارد موضوع ممکن است انسداد عدالت پس از مغلوب ساختن پیشی جستن رئیس جمهور شد. این Comey-مغلوب ساختن پیشی جستن برخورد منجر شده بود F. B. I. برای باز کردن یک پرونده جنایی از رئیس جمهور برای انسداد عدالت در مدت کوتاهی قبل از مولر منصوب شد. مغلوب ساختن پیشی جستن با اشاره به درخواست برای Comey را “وفاداری” تقریبا می تواند اشتباه شده است به عنوان رفتار یک تازه کار. اما بعد از آن جلسه با Comey زمانی که مغلوب ساختن پیشی جستن خواسته هر کس دیگری به ترک دفتر بیضی بود مشکوک تر. “آن را مانند نگاه ناروا می دانست که او نباید آن را انجام دهد” McCabe گفت. “به همین دلیل او لگد همه را.”

“هنگامی که من یک کمی پول به من گفت: من هرگز خوردن زمین دوباره.”
کارتون توسط هری سعادت و استیو مارتین

پس از McCabe توجیهی, مولر, Zebley و Quarles رفت و به وزارت دادگستری برای یک جلسه مقدماتی با Rosenstein. Rosenstein نبود به عنوان آشنا با شواهد به عنوان McCabe و تیم او بودند اما او تا به حال گسترده تر قطعه از مشاوره برای مولر. در حال حاضر که او مولر رئیس آن می توان به عنوان یک فرمان. “من عشق کن استار” Rosenstein گفت: با توجه به مردم در حال حاضر. (استار بود مشاوران مستقل که نظارت کلینتون Whitewater تحقیقات; Rosenstein شده بود یک دادستان در آرکانزاس بخشی از این پرس و جو.) “اما بررسی شد و یک سفر ماهیگیری. که نمی کنند. این است یک پرونده جنایی. انجام کار خود را و سپس آن را تعطیل کند.”

به عبارت دیگر به دور از اجازه گسترده تحقیق و تفحص از رئیس جمهور و متحدان خود را از وزارت دادگستری به کارگردانی مولر به حد خود پروب به افرادی که به طور منطقی مظنون به ارتکاب جرم. Temperamentally و همچنین به عنوان حرفه ای, مولر بود که تمایل به دنبال این مشاوره. این تصور بسیار از تحقیقات جنایی به مدت بیش از هشت سال به عنوان Whitewater مورد تا به حال بود دافع به او به عنوان استار به ظاهر جستجو از جان گذشته برای پیدا کردن چیزی به پین بر روی هدف خود را. مداوم اخبار نشت از استار و استار های مکرر جلسات با خبرنگاران در جلوی خانه, از خانه اش در حومه ویرجینیا نیز نفرت به مولر که شروع به پرس و جو خود را با تحمیل جامع مطبوعات خاموشی.

با توجه به McCabe وجود دارد به نظر می رسد ممکن است prosecutable موارد در برابر پاپادوپاولوس و فلین برای اظهارات نادرست و در برابر Manafort برای مالی ناشایستگی. (در چند ماه اول تحقیقات مولر برنده گناه درخواست از پاپادوپاولوس و فلین و امن یک جفت گسترده کیفرخواست علیه Manafort که بعدها به اعدام محکوم و در یک مورد و گناه التماس کرد ، در سال 2020 مغلوب ساختن پیشی جستن دولت به دنبال رها کردن پرونده فلین حتی اگر او تا به حال گناه التماس کرد.) مولر تصمیم را در طیف وسیعی از مسائل مورد بحث او با McCabe اما کمی دیگر. او همچنین آورده کیفرخواست علیه بیش از یک امتیاز از روس ها به تلاش برای دخالت در انتخابات 2016, اما آنها قطعا نمی خواهد به توافق برسند به نظر می رسد در یک دادگاه آمریکایی.

تهمت سیاسی دشمنان غافل از مولر عزم راسخ برای اجرای سریع, باریک بررسی شد سرمایه گذاری در انتظار است که او را کشف چنین گسترده و ویرانگر اثبات کیفری کارهای بدی که misbegotten ریاست جمهوری خواهد بود مجبور به آمدن به پایان است. وجود دارد “مولر زمان” T-پیراهن و رابرت مولر چهره های عمل—G. I. Joes برای MSNBC مجموعه. این همه بهتر است که مولر یک جمهوری خواه بود و نه یک ایده سیاسی و حزبی. اما تهمت شدیدترین مدافعان و مولر ترین طرفداران اختصاص داده شده misjudged مشاور ویژه از آغاز است.

مولر استفاده نمی F. B. I. اطلاعات به عنوان یک کاتالیزور برای عمیق تر بررسی مغلوب ساختن پیشی جستن تاریخچه و امور مالی شخصی. و نه او تقاضا برای دیدن مغلوب ساختن پیشی جستن مالیات و یا بررسی ریشه های خاص خود را میل برای پوتین روسیه است. مهم ترین مولر کاهش یافته است به موضوع grand-هیئت منصفه حکم برای مغلوب ساختن پیشی جستن شهادت و حذف شده از گزارش خود نتیجه گیری که مغلوب ساختن پیشی جستن به حال مرتکب جنایات. این دو تصمیم گیری ها بیشتر آشکار و تعریف شکست از مولر زمان تصدی به عنوان مشاور ویژه.

رئیس جمهور در ابتدا قول داد به coöperate با تحقیقات و او را استخدام کرد واشنگتن وکیل Ty کاب برای تسریع در انتشار اسناد و ظاهر از شاهد است. روابط بین مولر و مغلوب ساختن پیشی جستن کاخ سفید خاموش کردم به صاف شروع می شود. به عنوان یک شرط برای نمایندگی مغلوب ساختن پیشی جستن کاب ساخته شده که رئیس جمهور وعده به حمله مولر که کاب می دانستند و احترام. در طول سال 2017 مغلوب ساختن پیشی جستن بیشتر مفتخر است که تعهد.

کاب شروع به ارسال مدارک به مولر که در تابستان و مصاحبه شروع شد و در پاییز. اما مغلوب ساختن پیشی جستن به سیگنال های مختلط در مورد اینکه آیا او موافق به شهادت. در یک کنفرانس مطبوعاتی در ماه ژوئن او پرسید: “آیا شما مایل به صحبت می کنند تحت سوگند به نسخه خود را از حوادث؟” مغلوب ساختن پیشی جستن جواب داد: “صد در صد.” در فرصتی دیگر, او گفت:, آینده نگر سوال توسط مولر “من به دنبال به جلو به آن در واقع” و “من آن را می دانم.” در زمان های دیگر او گفت که او فکر ضعف شواهد علیه او خواهد رفع نیاز برای شهادت: “زمانی که آنها هیچ تبانی و هیچ کس هر گونه تبانی در هر سطح—به نظر می رسد بعید است که شما می خواهم حتی یک مصاحبه.” هیچ کس در اطراف تهمت می دانستم که آیا او می خواست به شهادت بود و او فقط به عنوان گریزان با وکلای خود را به عنوان او بود ،

اواخر سال 2017 مولر تا به حال روشن ساخته است که او می خواست برای مصاحبه با مغلوب ساختن پیشی جستن. رئیس جمهور وکلا رهبری که در آن نقطه توسط جان Boland جانباز واشنگتن وکیل مدافع و جی Sekulow, یک قانون اساسی-کارشناس حقوقی و یک محافظه کار فعال می دانستم که مولر را اهرم سیاسی اگر نه حقوقی نظر می رسید تنها با گذشت زمان است. وکلای دفاع همیشه سعی کنید برای به تاخیر انداختن به خصوص در حساس سیاسی تحقیقات که توجه رسانه های خبری و دیگر سیاستمداران به طور کلی حرکت به مسائل دیگر. مغلوب ساختن پیشی جستن وکلا متوقف شده و خواستار یک لیست از موضوعاتی است که مولر می خواستم به آدرس. چند هفته بعد مولر عرضه این فهرست است. مغلوب ساختن پیشی جستن وکلا تشویق شدند—مولر به وضوح به حال کشف گنجینه ای از محکم شواهد جدید. در لیست بودند چنین موضوعاتی به عنوان مغلوب ساختن پیشی جستن دانش فلین تماس با روس ها و تصمیم خود را به آتش Comey. کمپین دیگری موضوع: چه تهمت می دانستند از یک جلسه در برج ترامپ در ماه ژوئن سال 2016 که در آن چند تن از مبارزات انتخاباتی خود مشاوران صحبت با کسی که به آنها گفته شد یک نماینده از دولت روسیه; تهمت آگاهی از ویکی لیکس’ تلاش برای به دست آوردن اسناد و مدارک به سرقت رفته از کمیته ملی حزب دموکرات; ارتباطات خود را با وکیل خود مایکل کوهن و برنامه های خود را برای ساخت یک برج ترامپ در مسکو. Boland خوشبین بود که تهمت, اگر به خوبی آماده می تواند رسیدگی به این مسائل است. آنها حتی یک آزمایشی مقابله با مولر برای مغلوب ساختن پیشی جستن به شهادت در 27 ژانویه سال 2018 در کمپ دیوید. اما مهم ترین مسئله دامنه بازجویی بود و نه حل و فصل شود.

مغلوب ساختن پیشی جستن وکلا و مولر تیم ملاقات غالبا در Mueller این ستاد در Patriots پلازا و به عنوان تاریخ از کمپ دیوید مصاحبه با نزدیک شدن مذاکرات رشد به طور فزاینده ای پر تنش است. Boland یک blustering و او berated مولر در مورد پایه و اساس بررسی است. مغلوب ساختن پیشی جستن استخدام کرده بود Boland در بخش بزرگی چون وکیل و مولر تا به حال شناخته شده هر سال. Boland در این آشنایی.

“قطع مزخرف باب” Boland گفت: در یک جلسه با توجه به مردم در حال حاضر. “شما می دانید که شما هیچ چیز بر او.” Boland آگاه بود که اگر هر اتهامات ساخته شد, مهم ترین خواهد بود انسداد عدالت: “چه نظریه خود را در باب? چه قانون هم رئیس جمهور را نقض? شما به طور جدی به رفتن به ادعا می کنند که شلیک F. B. I. مدیر یک عمل مجرمانه? شما می دانم که او می تواند آتش مدیر برای هر لعنت به دلیل او می خواهد.” مولر جذب بسیاری از این sallies در سکوت.

Sekulow که اغلب استدلال قبل از دیوان عالی کشور در اصل استخدام برای مقابله با مسائل مربوط به قانون اساسی برای دفاع تیم. اما او به تدریج فرض گسترش نقش بر مغلوب ساختن پیشی جستن از طرف معمولا بازی محقق به Boland را pugilist. Sekulow مخالف هر گونه مستقیم سوال از رئیس جمهور اما برای جلوگیری از undercutting Dowd, او سعی کرد به سادگی برای محدود کردن دامنه برنامه ریزی شده است. او گفت: مولر که او فکر مغلوب ساختن پیشی جستن ممکن است قادر به پاسخ به سوالات در مورد اقدامات خود را در طول مبارزات انتخاباتی اما هر چیزی که بعد از او انتخاب شد باید محدودیت با توجه به اجرایی امتیاز—بسیار قابل بحث ادعا. مولر استقبال این هم با سکوت.

Sekulow خواسته مولر به همین دلیل او نیاز به مصاحبه رئیس جمهور در همه. مولر است دادستان تا به حال اسناد و مدارک و شهادت از دیگران است. آنها می دانستند که حقایق—که مغلوب ساختن پیشی جستن از کار اخراج شده بود Comey که او می خواهم توییتی توهین در جف جلسات. آنچه که بیشتر به آنها نیاز دارید ؟ مولر در نهایت جواب داد و کلمات خود را در یک راه تعریف شده و تحقیقات خود را: “ما نیاز به دانستن دولت خود را از ذهن است.” آن را به دقت قانونی پاسخ. به منظور به دست آوردن یک اعتقاد برای بسیاری از جرایم از جمله انسداد دادگستری و دادستان باید ثابت کند که متهم به حال بد یا فاسد قصد. به عنوان Sekulow اشاره مولر در حال حاضر می دانستند که مغلوب ساختن پیشی جستن از کار اخراج شده بود Comey. اما مولر گفت که او نیاز به می دانم که چرا تهمت به حال انجام شده است.

Sekulow خواسته مولر که آیا در موقعیت او اجازه می دهد که تهمت به شهادت. Sekulow نبود نما یک سوال لفظی. او واقعا می خواستم به دانستن آنچه در آن برای مغلوب ساختن پیشی جستن در پاسخ به مولر را سوال ؟

مولر آگاه بود که چند وکیل را انتخاب کنید اجازه می دهد تا یک مشتری مانند تهمت با گرایش به دروغ به طور مداوم و به طرز وحشتناکی در پاسخ به پرسش در grand-داوران تنظیم. مولر گفت: چیزی در مورد “منافع کشور” اما Sekulow تا به حال ساخته شده خود را به نقطه و جلسه به پایان رسید و به زودی پس از آن. چند روز بعد حدود دو هفته قبل از برنامه ریزی کمپ دیوید جلسه Boland به نام مولر به او بگویید که تهمت نمی خواهد نشستن برای مصاحبه.

این ارائه مولر با این سوال که آیا او باید موضوع grand-هیئت منصفه حکم برای مغلوب ساختن پیشی جستن به شهادت و در نتیجه دعوت از یک نبرد در دادگاه. وجود دو کلید رویه در دیوان عالی کشور احکام. در ایالات متحده v. نیکسون در سال 1974 دادگاه به اتفاق آرا به دستور رئیس جمهور نیکسون به نوبه خود بیش کاخ سفید نوار برای استفاده در واترگیت-توطئه دادگاه علیه سابق خود داری ، در کلینتون v. جونز از سال 1997 دادگاه دستور بیل کلینتون به رسوب در پائولا جونز جنسی-آزار و اذیت پرونده های مدنی در برابر او.

مولر این تیم بعد از استدلال به مغلوب ساختن پیشی جستن وکلا که نیکسون مورد نشان داد که رئیس جمهور تا به حال به coöperate با تحقیقات جنایی از کاخ سفید است. Sekulow پاسخ داد که یک گرند-هیئت منصفه حکم برای مغلوب ساختن پیشی جستن متفاوت بود. این واترگیت نوار در حال حاضر وجود داشته است; نیکسون نداشت به اخلال در وظایف خود را آماده شهادت او. همانطور که برای جونز مورد مولر اظهار داشت که دادگاه در نظر گرفته تحقیقات جنایی به عنوان یک اولویت بالاتر نسبت به امور مدنی. دادگاه تا به حال کارگردانی کلینتون به رسوب در پرونده های مدنی; این بود که قدرتمند شواهدی وجود دارد که قضات را رعایت grand-هیئت منصفه حکم که در آن منافع عمومی بیشتر بود. Sekulow پاسخ داد که جونز مورد نگران تنها کلینتون رفتار قبل از او گرفت که این سوال را در معرض خطر نیست افشای مسائل مربوط به ریاست جمهوری است. بنابراین جونز مورد تا به حال کمی تحمل در چگونه یک دادگاه خواهد آدرس grand-هیئت منصفه حکم برای مغلوب ساختن پیشی جستن به بحث در مورد اقدامات خود به عنوان رئیس جمهور.

که طرف حق بود ؟ در حقیقت هیچ کس نمی دانست. اما اگر مولر تا به حال صادر شده و این حکم در ماه ژانویه 2018 وجود دارد شانس است که دادگاه عالی را انجام تسریع بررسی و صادر شده تصمیم خود را تا پایان ماه ژوئن زمانی که بررسی شده اند که فقط یک سال و پیر. مولر ممکن است نگران کشیدن همه چیز اما هیچ کس نمی تواند نسبتا متهم او را از انجام این کار او subpoenaed مغلوب ساختن پیشی جستن در آن زمان. و مغلوب ساختن پیشی جستن شهادت ميشد مهم ترین قطعه از شواهد در این بررسی است.

به جای مولر نگه داشته و مذاکره برای مصاحبه. بعد نوشت: در گزارش خود “ما در نتیجه وزن هزینه های بالقوه طولانی قانون اساسی دادخواهی با نتیجه تاخیر در اتمام بررسی ما در برابر مزایای پیش بینی شده برای بررسی و گزارش.” اما مولر خود را مسئول بسیاری از تاخیر. در این لحظه بحرانی او نشان داد ضعف و تهمت pounced. پس از وکلای حاضر در کمپ دیوید او شروع به حمله به Mueller. “این Mueller پروب باید هرگز آغاز شده بود که هیچ تبانی و هیچ جرم” او توییتی در ماه مارس سال 2018 در یکی از اولین حملات مستقیم در ویژه مشاور. “جادوگر شکار!”

تهمت بود ناراضی Boland که او احساس کرده بود گمراه او در مورد چگونه به سرعت او می تواند قرار دادن تا مولر بررسی است. به دنبال یک وکیل که یک خط سخت تر از طرف او تهمت استخدام رودلف جولیانی که در آوریل سال 2018 است. در طول انتقال از Boland به جولیانی Sekulow خواسته مولر برای یک وقفه در مذاکرات در مورد تهمت ممکن است شهادت. در گذشته در مارس 5, مغلوب ساختن پیشی جستن تیم درخواست یک جلسه توجیهی برای جولیانی. در این نشست جولیانی می خواستم به ناخن یک تعهد از مولر به دنبال یک دادگستری, سیاست های ایجاد شده توسط آن دفتر مشاور حقوقی (O. L. C.) در سال 1973 و مجددا در سال 2000 محرومیت کیفرخواست از یک رئیس جمهور نشسته. هارون Zebley از مولر کارکنان تایید کرد که مولر خواهد سیاست های افتخار.

جولیانی گفت که او ممکن است به توافق برسند اجازه می دهد که رئیس جمهور برای پاسخ به سوال تشريحی اما تنها در مورد اقدامات خود را در طول مبارزات انتخاباتی. همه چیز او به عنوان رئیس جمهور بود که تحت پوشش اجرایی امتیاز.

نه پس مولر گفت. آنها رفت و به عقب و جلو بیش از این آشنا زمین.

در نهایت جولیانی گفت: “چه می خواهید انجام دهید ؟ شما می رویم به حکم رئیس جمهور؟”

کارتون توسط Liana Finck

مولر گفت: “ما به عقب بر گردیم به شما.” چند هفته گذشت.

مولر در نهایت تسلیم در grand-هیئت منصفه حکم و در مصاحبه شفاهی. سپس او داد تا در سوال در مورد تهمت اقدامات به عنوان رئیس جمهور. در نهایت مغلوب ساختن پیشی جستن وکلا ارائه شده Mueller با را-آن-یا-ترک-آن پیشنهاد: مغلوب ساختن پیشی جستن خواهد جواب فقط نوشته سوالات و تنها در مورد مسائل است که مقام او رئیس جمهور شد. مولر آن را در زمان.

حتی این روند طولانی است. مولر نمی ارائه شده تا 17 سپتامبر سال 2018 است. Sekulow با جین و مارتین راسکین شوهر و همسر فلوریدا دفاع وکلا که به پیوست برگ برنده این تیم در زمان شارژ از آماده شدن پاسخ. این تبدیل به یک دیوانه کننده تلاش است. قبل از تهیه پیش نویس پاسخ آنها تا به حال به صحبت کردن با مغلوب ساختن پیشی جستن به دریافت احساس از آنچه او می دانست. مغلوب ساختن پیشی جستن به حال مشکل تمرکز و خشم خود را در مورد مولر تحقیقات او منجر به جلوگیری از ملاقات با Raskins. در واقع, آن را سخت برای هر یک از مغلوب ساختن پیشی جستن وکلا به تقویم خود را. به عنوان فیلیپ Rucker و کارول Leonnig در گزارش واشنگتن پستیک جلسه به پایان رسید و هنگامی که خبر شکست این است که بمب های لوله شده بود از طریق پست به برجسته دموکرات ها و رسانه های دیگر قطع شد با تماس های تلفنی از رئیس جمهور ترکیه رجب طیب اردوغان و رئیس جمهور چین پینگ است.

این Raskins fastidiously بررسی مغلوب ساختن پیشی جستن کلامی پاسخ در برابر مستند رکورد ویدئوها از مبارزات انتخاباتی خود ظاهر شخصی خود را در برنامه ایمیل در میان مبارزات انتخاباتی خود زیردستان و پاسخ اسمی ارائه شده و امضا شده توسط مغلوب ساختن پیشی جستن ارسال شد به مولر در نوامبر 20th. مولر و کارکنان خود را تا به حال انتظارات پایین برای مغلوب ساختن پیشی جستن پاسخ; رئیس جمهور نیست آنها را تامین کند. او گفت: بیست و دو بار که او موفق به “فراخوان” و دوازده بار است که او تا به حال هیچ “خاطره.”

مولر را دادستان انجام آنچه آنها می تواند در آن اواخر تاریخ: آنها نامه نوشت. مخالفت وکلای نوشتن یک دیگر بسیاری از حروف به “ضبط” در مورد اختلاف بادها در دادگاه. اما بسیاری از اختلافات انجام پایان کار نبود تا در دادگاه و نامه ها اغلب نمایش پرخاشگری که تنها در خدمت به وکلا و یا مشتریان خود را با عجله از رضایت است. از ماه مه سال 2017 به دسامبر 2018, مولر را دادستان و مغلوب ساختن پیشی جستن وکلا رد و بدل نامه در مورد تولید سند در مورد شاهد مصاحبه و در مورد مشاور ویژه تمایل به مصاحبه با رئیس جمهور. در دسامبر 3, 2018, Quarles که انجام می شود بسیاری از این مذاکره بیش از این مصاحبه خطاب به ناکافی بودن مغلوب ساختن پیشی جستن پاسخ. “این سوال بسیار آسان به درک برای ساده پاسخ و به اندازه کافی دقیق به آنچه که روشن است که خواسته,” او نوشت. او شکایت کرده است که فرمت های نوشته شده به محققان “هیچ فرصتی برای پرسیدن پرسش که اطمینان کامل پاسخ و بالقوه خود را تازه کردن مشتری خاطره یا روشن شدن حد و یا طبیعت از عدم وجود خود را از خاطره است.”

Quarles پیشنهاد کرد که رئیس جمهور گرانت مولر مصاحبه در ده زمینه های مربوط به خود را بررسی است. “آنها همچنین شامل مسائل مربوط به مشتری خود را با علم و قصد است که تنها می تواند به طور موثر کاوش از طریق این فرصت را به صورت همزمان پیگیری و روشن شدن است,” او نوشت. نامه یا یک شاهکار انفعالی پرخاشگری و یا مطالعه در خود توهم است. پس از مغلوب ساختن پیشی جستن وکلا در حال صرف یک سال و نیم اجتناب از مصاحبه. با قصد صدایی سخت Quarles تنها تاکید ضعف مشاور ویژه.

مغلوب ساختن پیشی جستن وکلا در زمان نه روز برای پاسخ به, و زمانی که آنها را هر چهار نفر منجر وکلا—جولیانی Sekulow و Raskins—signed پاسخ. نامه سه واحد-فاصله صفحه مورخ دسامبر 12th شد آریا از پیروزی نگاشته است. “این مجلس بی سابقه ای را ارائه و تقریبا بی حد و حصر همکاری خود را با بررسی” آنها نوشت و اضافه کرد که رئیس جمهور “را عرضه کرده است نوشته شده پاسخ به سوالات شما در مرکزی با موضوع ماموریت خود را.” آنها در ادامه “رئیس جمهور پاسخ داد: این سوال وجود اضافی و مشکلات ناشی از گیج کننده و قابل توجهی کمبود فرم ما بیان به شما در ما transmittal نامه. و او تا به رغم این واقعیت است که از هجده ماه به سازمان همکاری شانگهای را بررسی شما تا به حال موفق به مشخص کردن هر گونه بالقوه جرم تحت بررسی اجازه دهید به تنهایی هر نظریه مسئولیت که به عنوان رئیس جمهور ارائه اطلاعات مستقیم در مورد های مختلف ‘روسیه-امور مربوط بود به اندازه کافی مهم و لازم به توجیه بسیار زیاد بار این روند تحمیل شده بر رئیس جمهور و دفتر خود را. شما هنوز هم انجام می شود.”

آنها به این نتیجه رسیدند: “وقتی ما سوار بر آن نوشته شده, پرسش و پاسخ, روش, ما به توافق شرکت در ایمان خوب ارزیابی از هر گونه اظهار نیاز اضافی برای بازجویی پس از شما تا به حال فرصت را به نظر رئيس جمهور در پاسخ. نامه های خود را ارائه کرده اند ما هیچ پایه و اساس که بر اساس آن توصیه می شود که مشتری ما ارائه اطلاعات اضافی در روسیه-موضوعات مرتبط که به عنوان او در حال حاضر ارائه شده نوشته شده است پاسخ.”

مولر را شروع به کشیدن با هم این گزارش در اواسط سال 2018 است. آن را عظیم انجام است. هر یک از مولر را تحقیقی تیم تا به حال شده است برای ایجاد غیررسمی chronologies رویدادها و وکلا شروع به یکپارچه سازی و ارجاعات متقابل تلاش های خود را نقاشی بر روی صدها نفر از F. B. I. مصاحبه و بزرگ هیئت داوران امتحانات هزاران صفحه از متن و میلیون ها نفر از اسناد و مدارک از شاخه های اجرایی و از احزاب خصوصی. آنها تقسیم این گزارش به دو بخش اول در مورد روسیه بررسی و دوم در مورد انسداد عدالت در کاخ سفید است.

پایان قسمت 1 ساده بود. به عنوان خلاصه اجرایی متحده “اگر چه این تحقیقات ثابت شده است که دولت روسیه درک آن بهره مند از یک مغلوب ساختن پیشی جستن در انتخابات ریاست جمهوری و کار امن است که نتیجه و این که مبارزات انتخاباتی انتظار می رود آن را به نفع electorally از اطلاعات به سرقت رفته و منتشر شده و از طریق تلاش های روسیه بررسی نمی ایجاد که اعضای تهمت کمپین توطئه و یا هماهنگ با دولت روسیه در آن انتخابات دخالت کند.” این گرفته شد به خصوص با مغلوب ساختن پیشی جستن به عنوان یک کل exoneration. “هیچ تبانی او گفت:” بارها بود که واقعی تر از نه. مغلوب ساختن پیشی جستن خود را به حال تبانی با روس ها. اما مولر را حکم شد و متنوع تر. این گزارش در ادامه می گویند که “در حالی که این تحقیقات شناسایی لینک های متعدد بین افراد با روابط به دولت روسیه و افراد مرتبط با مغلوب ساختن پیشی جستن, کمپین شواهد کافی نبود به پشتیبانی از اتهامات جنایی.” قطعا مولر در بر داشت شواهد فراوان است که تهمت و مبارزات انتخاباتی خود را به حال می خواستم به تبانی کردن و توطئه با روسیه اما تا به حال شده است قادر به ثابت کند که آنها تا به حال انجام شده است. این گزارش حکم با اشاره بیشتر به شواهد کافی نسبت به بی گناهی.

در ماه مارس 2019, Zebley که عمل به عنوان مولر معاون به نام اد o’callaghan بود که میله Rosenstein معاون به او هشدار به قسمت 2 از این گزارش در انسداد عدالت است. Rosenstein تا به حال تعیین o’callaghan خود را به عنوان رابط با مولر و o’callaghan ملاقات کرده بود به طور منظم با Zebley در تحقیقات. دو برخورد با مسائل اداری مانند بودجه و Zebley به o’callaghan اطلاع از پیشرفت های عمده ای مانند زمانی که مشاور ویژه که قرار بود برای به دست آوردن کیفرخواست یا گناه درخواست.

“من فقط می خواستم به شما اجازه می دانم که ما در حال رفتن برای رسیدن به دادستانی تصمیم گیری در انسداد” Zebley گفت. “ما در حال رفتن به تصمیم گیری جرم و جنایت و یا هیچ جرم و جنایت است.”

“آیا شما گفت که شما را تحت تعقیب مغلوب ساختن پیشی جستن به جز O. L. C. نظر؟” O’callaghan خواسته با اشاره به عدالت در بخش سیاست ممنوع است که کیفرخواست از یک رئیس جمهور نشسته. هیچ Zebley گفت. “ما نه تنها از تصمیم گیری در یک راه یا دیگری.”

مولر تا به حال کشف شواهد گسترده ای که نسبت ناروا به حال بارها و بارها مرتکب جرم و جنایت از انسداد عدالت است. را فقط از برجسته ترین نمونه: مغلوب ساختن پیشی جستن گفت Comey برای توقف تحقیق و تفحص از فلین (“Let this go”). زمانی که Comey متوقف نمی به روسیه بررسی مغلوب ساختن پیشی جستن او را اخراج. مغلوب ساختن پیشی جستن دستور سابق خود aide کوری Lewandowski بگویید دادستان کل جلسات به حد خاص-مشاور بررسی است. مهم ترین مغلوب ساختن پیشی جستن گفت: همین McGahn کاخ سفید مشاور به ترتیب برای مولر به اخراج می شود و سپس در ماه بعد گفت McGahn به دروغ در مورد قبل از سفارش. (هر دو Lewandowski و McGahn کاهش یافته است به کمک مهندس Comey را شلیک.)

این استیضاح در برابر نیکسون و کلینتون ریشه در اتهامات از انسداد عدالت و مغلوب ساختن پیشی جستن جرائم شد و حتی گسترده تر و بیشتر پایدار. علاوه بر این Mueller کارکنان تا به حال در جزئیات تجزیه و تحلیل که آیا هر یک از مغلوب ساختن پیشی جستن اقدامات ملاقات معیارهای برای انسداد عدالت و در گزارش ویژه مشاور اظهار داشت که حداقل در این چهار نمونه از آن بود. اما مولر هنوز متوقف کوتاه گفت که مغلوب ساختن پیشی جستن به حال مرتکب جرم و جنایت.

مولر تیم رو یک معضل است. اگر مولر آورده بود اتهامات جنایی علیه مغلوب ساختن پیشی جستن از رئیس جمهور را فرصتی برای دفاع از خودش در دادگاه است اما در نور O. L. C از نظر مولر نمی تواند اتهام مغلوب ساختن پیشی جستن. بنابراین مولر تصمیم خود را می گویند که آیا نسبت ناروا مرتکب جرم چرا که او هرگز به صورت واقعی محاکمه. این گزارش اظهار داشت: “یک دادستان قضاوت که مرتکب جرمی شده اند اما این اتهامات خواهد بود به ارمغان آورد می توان چنین خصمانه فرصت برای نام-پاکسازی قبل از اینکه بی طرفانه adjudicator.” به عبارت دیگر در یک حرکت از انصاف به رئیس جمهور مولر نکردن یک حکم نهایی.

که هنوز هم در سمت چپ این مسئله چه مولر باید بگویم در مورد تهمت را انجام. خود قضاوت اعلام شد در آنچه معروف ترین پاراگراف از این گزارش:

از آنجا که ما مصمم به ایجاد یک سنتی دادستانی قضاوت ما نمی قرعه کشی نهایی نتیجه گیری در مورد رئیس جمهور انجام شده است. شواهد به دست آمده در مورد رئيس جمهور در اقدامات و قصد ارائه مسائل دشوار که نیاز به حل و فصل شود اگر ما در ساخت یک سنتی دادستانی قضاوت. در همان زمان اگر ما تا به حال اعتماد به نفس پس از تحقیق کامل از حقایق است که رئیس جمهور به وضوح مرتکب نشده انسداد عدالت ما را به دولت است. بر اساس حقایق و قابل قانوني ما قادر به رسیدن به این قضاوت. بر این اساس در حالی که این گزارش نمی توان نتیجه گرفت که رئیس جمهور مرتکب جرم آن را نیز تبرئه نمی او.

هیچ چیز در Mueller دستور مورد نیاز او را برای رسیدن به چنین گیج کننده و بی نتیجه نهایی قضاوت در مهم ترین مسئله قبل از او. به عنوان دادستان کار خود را برای تعیین اینکه آیا شواهد کافی بود برای آوردن موارد است. The O. L. C. نظر ممنوع مولر از آوردن یک مورد اما مولر به تهمت های غیر ضروری هدیه: او حتی نمی گویند که آیا شواهد پشتیبانی یک دادستان است. مولر را به خطر انداختن زبان حال یکی دیگر از بیمار اثر است. به دلیل آن را بسیار دشوار است به تجزیه این درب برای گزارش به تحریف توسط پارتیزان های بی شماری در ایمان بد از جمله دادستان کل ایالات متحده است.

هنگامی که مغلوب ساختن پیشی جستن در زمان دفتر ویلیام بار بود که شصت و شش سال و اساسا بازنشسته شد. او به عنوان دادستان کل در سال 1991 و 1992 نهایی سال از George H. W. Bush ریاست جمهوری. در این نقش او تحت نظارت و مولر را به عنوان رئیس بخش جنایی. بر رفت و به یک مرفه تصدی به عنوان مشاور عمومی به GTE, تلفن شرکت که شد Verizon; او در سال 2008 با حدود بیست و هشت میلیون دلار در درآمد معوق و جداسازی پرداخت. Barr سپس خدمت در شرکت تخته, پشتیبانی کاتولیک های خیریه مشغول به کار پاره وقت در کرکلند & الیس نخبگان یک دژ محکم برای محافظه کار وکلا و پیوست راست شیفت حزب جمهوری خواه. او و مولر رفت و به همان احزاب کریسمس و همسران خود را با حضور همان کتاب مقدس-مطالعه کلاس. در حالی که مولر بود که منجر به F. B. I. و پس از آن مشاور ویژه خود را بر بیشتر بود در خانه کله پاچه در مورد غیر اخلاقی نظم رانش از دولت آمریکا و جامعه است.

برای کسانی که می دانستند Barr به خصوص در سال های اخیر, نامه ای به او نوشت: در تاریخ 8 ژوئن 2018 را به عنوان یک شگفتی بزرگ. (نامه عمومی شد و شش ماه بعد به زودی پس از Barr نامزدی.) این یک تفاهم نامه بیش از ده هزار کلمه خطاب به Rosenstein و استیون انگل که منجر O. L. C. حتی خط موضوع—”مولر را” انسداد “تئوری”—چکیده با تحقیر. “من نوشتن به عنوان یک مقام سابق عمیقا با نهاد ریاست جمهوری و وزارت دادگستری” آن را آغاز کرد. “من می دانم که من در تاریکی در مورد بسیاری از حقایق اما من امیدوارم که نظرات من ممکن است مفید باشد.” جان کلام این بود که خیلی از مولر را بررسی نامشروع بود. Barr گفت که تهمت تصمیم به آتش Comey در قدرت به عنوان رئیس جمهور. مولر رویکرد به درخواست Barr نوشت: “می خواهم که قبر عواقب به مراتب فراتر از فوری محدوده این مورد و انجام آسیب پایدار به ریاست جمهوری و دولت از قانون در قوه مجریه.” شش ماه پس از بر نامه خود را نوشت تهمت نامزد او برای بازگشت نامزدی به عنوان دادستان کل.

یک بار بر تایید شد در ماه فوریه 2019 او در زمان بیش از رسمی کنترل مولر تحقیق و تفحص از Rosenstein. اما بر اجازه Rosenstein در ادامه به نظارت بر آن. این Zebley-o’callaghan, تلفن تماس, محل, در, بخش, برای راه اندازی یک جلسه بین بر و کارکنان خود را و مولر و تیم او در 5 مارس 2019. در این جلسه بر اولین فرصتی برای ارزیابی مولر تحقیقات قبل از این گزارش منتشر شد. آن را نسبتا آرام نشست. مولر به یک معرفی مختصر. (بعد بر تیم اشاره کرد که مولر نگاه خسته و پیر. چون Mueller شده بود تمرکز بسیار توجه عمومی برای نزدیک به دو سال و گفت: پس در او تا به حال گرفته شده و تقریبا اسطوره ای, وضعیت حتی در میان افرادی که یک بار او را می دانستند مثل Barr. به دیدن او بعد از این طاقت فرسا سازمانی شگفت انگیز بود. او یک پیر هفتاد و چهار.)

کارتون توسط Seth Fleishman

Zebley خلاصه قسمت 1 از این گزارش توضیح داد که مشاور ویژه پیدا کرده بود شواهد کافی برای شارژ هر کسی وابسته با مغلوب ساختن پیشی جستن کمپین با اساسی جرم و جنایت مربوط به روسیه است. Quarles به کار گرفته Part 2. خواهد بود وجود دارد هیچ نتیجه گیری در مورد اینکه آیا نسبت ناروا به حال مرتکب جرم و جنایت است. Barr بود متعجب و متحیر. هیچ توصیه ؟ درست Quarles گفت. این بود که مولر قادر به رسیدن به یک نتیجه گیری در مورد اینکه آیا نسبت ناروا به حال مرتکب جرم اما تحت شرایطی که او انتخاب کرده بود به انجام این کار.

به عنوان جلسه شکستن بر خواسته در مورد انتشار این گزارش. در طول تایید جلسات Barr وعده داده بود به آن آزاد است. سوال این بود که چگونه و چه زمانی. این گزارش طولانی را باید مورد بررسی قرار grand-داوران مواد و مسائل دیگر که باید ساخته شده است. آنچه باید بر انتشار بلافاصله پس از دریافت گزارش ؟ این Mueller تیم آماده کرده بود یک صفحه مقدمه و تقریبا ده صفحه خلاصه ای از هر بخش و مولر گفت: Barr که این امر می تواند مناسب برای انتشار این بخش بلافاصله. بر گفت او فکر می کنم آن را بیش از. بر اساس مبادلات در طول دو هفته آینده, مولر, تیم انتظار Barr به انتشار خلاصه به عنوان به زودی به عنوان او با دریافت این گزارش است.

حدود ظهر جمعه, مارس 22nd, پیک تحویل یک نسخه از چهار صد و چهل و هشت صفحه گزارش به o’callaghan در وزارت دادگستری. Rosenstein و o’callaghan هشدار داده Barr به آن ورود و Barr توصیه کنگره که گزارش تحویل داده شده بود. او همچنین به اطلاع پت Cipollone سفید, خانه مشاور. مغلوب ساختن پیشی جستن وکلا پراکنده در سراسر کشور با عجله به واشنگتن به طوری که آنها می تواند خود را آماده پاسخ است. Rosenstein کارکنان صرف تمام جمعه خواندن و هضم این گزارش. در روز شنبه آنها آماده شده پیش نویس نامه ای که در بر خواهد آزادی روز بعد.

یکشنبه, مارس 24th, حدود ظهر o’callaghan به نام Zebley می گویند که Barr که قرار بود به انتشار نامه ای در مورد این گزارش که بعد از ظهر و از او پرسید که آیا مولر تیم می خواست برای نقد و بررسی آن را برای اولین بار. Zebley تا به حال فکر بر خواهد انتشار مولر را خلاصه نمی براق توسط Barr در گزارش. پس از اعطا با مولر و دیگران در تیم Zebley گفت o’callaghan که مولر نمی خواهم برای دیدن بر نامه—او که قرار بود برای تایید آن. این تصمیم ممکن است حس ساخته شده اما با نگاهی به گذشته آن را یک خطای راهبردی محروم مولر از این فرصت برای جدا خود را در پیشبرد اگر این نامه معلوم می شود گمراه کننده است.

Barr منتشر شد نامه خود در مورد سه-سی که بعد از ظهر. در آن او گفت که او در پرداختن به “اصل نتیجه گیری” از مولر گزارش. اما این نامه هر چند از لحاظ فنی نادرست چرخید ویژه مشاور یافته است در مورد روسیه در راه است که مناسب بود برای مغلوب ساختن پیشی جستن. به عنوان برای انسداد عدالت بر توضیح داد که مولر بود “مصمم به ایجاد یک سنتی دادستانی قضاوت. در عوض برای هر یک از اقدامات مربوطه مورد بررسی در این گزارش مجموعه ای از شواهد و مدارک در هر دو طرف از این سوال و برگ های حل نشده چه ویژه مشاور انداز به عنوان “مسائل دشوار’ از قانون و واقعیت در مورد اینکه آیا رئیس جمهور اقدامات و قصد می تواند به عنوان انسداد است. ویژه مشاور متحده که ” در حالی که این گزارش نمی توان نتیجه گرفت که رئیس جمهور مرتکب جرم آن را نیز نمی تبرئه او.’ “

این هم دقیق بود. بر رفت و در “معاون دادستان کل راد Rosenstein و من به این نتیجه رسیدند که شواهد توسعه یافته در طول مشاور ویژه بررسی کافی نیست برای ایجاد آن است که رئیس جمهور متعهد انسداد-از-عدالت جرم.” به عبارت دیگر Mueller تا به حال به یک نتیجه گیری در مورد اینکه آیا نسبت ناروا مرتکب جرم اما بر داشته است. فقط در دو روز و بدون صحبت کردن به نویسندگان این گزارش در مورد شواهد خود را و یا خود را نتیجه گیری Barr و Rosenstein اظهار داشت که آنها تا به حال هضم صدها نفر از صفحات متراکم یافته و تصمیم گرفت که رئیس جمهور تا به حال جرمی مرتکب نشده. این نامه آشکار عمل خرابکاری علیه مولر و هدیه ای فوق العاده به رئیس جمهور. با ترک افشای گزارش و نتیجه گیری خود را به طور کامل به Barr, مولر آورده بود این فاجعه را بر خود و کارکنان خود را.

مغلوب ساختن پیشی جستن در Mar-a-لاگو برای آخر هفته او را به صحبت با خبرنگاران آسفالته در روز یکشنبه بعد از ظهر و قبل از بازگشت به واشنگتن است. مغلوب ساختن پیشی جستن اعلام کرد که مولر گزارش یک “کامل و در کل exoneration.” او گفت: “این شرم آور است که کشور ما تا به حال از طریق این. به صداقت این شرم آور است که رئیس جمهور شما تا به حال به رفتن را از طریق این.” در واشنگتن مغلوب ساختن پیشی جستن وکلا جمع آوری شده در اتاق بیضی زرد به نان تست خود را با موفقیت. آنها در حال برنامه ریزی برای ماه به انتشار یک “prebuttal” گزارش اما بار آن را انجام داده بود برای آنها. مغلوب ساختن پیشی جستن وارد در اوایل شب و تشکر از همه. او گفت: آن را برای ماه—بدون تبانی بدون انسداد و دادستان کل تایید آن است.

بعد صبح o’callaghan به نام Zebley برای بررسی در. Zebley توضیح داد که بر نامه گفته بود که مولر گزارش تا به حال از حقایق مربوط به “بدون رسیدن به هیچ قانونی نتیجه گیری”—یک ادعا می کنند که درست نیست. این گزارش تا به حال در واقع به این نتیجه رسیدند که مشاور ویژه نمی تواند حکومت که مغلوب ساختن پیشی جستن به حال مرتکب جرم و جنایت است. Zebley پرسید که آیا o’callaghan هنوز برنامه ریزی در انتشار مولر اجرایی خلاصه. O’callaghan گفت که او می خواهم به آن نگاه کنید. بعد از آن روز Zebley ارسال o’callaghan اجرایی خلاصه با تمام grand-داوران مواد redacted, به طوری که آنها می تواند منتشر شود بلافاصله. O’callaghan پاسخ نمی دهند.

بسیاری از مردم در Mueller کارکنان خشمگین بودند با Barr که به تضعیف دو سال کار توسط mischaracterizing آن برای مغلوب ساختن پیشی جستن بهره مند شوند. و با این گزارش هنوز راز بدون پاسخ می تواند ساخته شده است. مولر بود که اموال خود را در عادی ساکت قانون پیروی از مد روز. روز شنبه, مارس 27th, او نوشت: نامه ای خصوصی از متوسط در اعتراض به Barr:

معرفی و اجرایی خلاصه از ما دو جلد گزارش با دقت خلاصه این دفتر کار و نتیجه گیری. خلاصه حرف این اداره ارسال شده به کنگره و به عموم مردم منتشر شد در اواخر بعد از ظهر از مارس 24 آیا نه به طور کامل به تصرف خود در زمینه طبیعت و ماده از این دفتر کار و نتیجه گیری. ما ابلاغ شده است که مربوط به گروه در صبح روز 25 مارس. در حال حاضر وجود دارد سردرگمی عمومی در مورد جنبه های انتقادی از نتایج حاصل از بررسی ما است. این تهدید به تضعیف مرکزی هدف که بخش منصوب ویژه: مشاوره برای اطمینان کامل و اعتماد به نفس عمومی در نتیجه تحقیقات.

حتی با آن مهار زبان نامه ای که ناشی از یک احساس اگر مولر تا به حال به بیرون درز آن نمی تبدیل شده و برای بیش از یک ماه است. Barr به نام مولر در چهار شنبه, مارس 28th, اقدام مانند حزب زخمی شدند. “چه شد که با نامه باب” او گفت:. “چرا شما فقط انتخاب کنید تا به تلفن?” مولر گفت که کارکنان خود را سخت کار کرده بود در خلاصه و انتظار می رود که آنها منتشر خواهد شد. مولر پیشنهاد کرد که بر موضوع خلاصه ای از حق دور. “ما نمی خواهیم به آن را انجام دهد تدریجی” بر پاسخ داد. “ما فقط می خواهید برای دریافت کل گزارش شده است.” توانایی به انتشار برخی یا همه از این گزارش بود در دست وزارت دادگستری و نه مشاور ویژه.

در پایان هفته بار نشان داد که او را به انجام یک بررسی کامل گزارش اطلاعاتی که مربوط به یک هیئت منصفه و یا در غیر این صورت حساس و سپس انتشار آن با این بیت redacted. خواهد بود وجود دارد هیچ نسخه از خلاصه. بررسی گزارش اقدام در شکوه سرعت. به عنوان روز پس از آن هفته, گذشت, عقل متعارف سخت: مولر تا به حال هیچ چیزی یافت نشد.

در آوریل 18, Barr اعلام کرد در یک کنفرانس خبری گفت که او آزاد مولر گزارش. آنچه که دادستان کل گفت: بعد از دریافت توجه کمی به دلیل روزنامه نگاران بلافاصله شروع به غواصی به گزارش آشکار و محتویات آن است. (Rosenstein منجمد را خیره در حالی که او ایستاده بود پشت بر جلب بیشتر توجه کنید.) “این مهم است که به یاد داشته باشید این زمینه” Barr گفت. “رئیس جمهور تهمت مواجه با یک وضعیت بی سابقه ای. به عنوان او وارد شده و به دنبال انجام مسئولیت خود به عنوان رئیس جمهور فدرال عوامل و دادستان شد و مورد نقد رفتار خود را قبل و پس از به دست گرفتن و انجام برخی از همکاران خود را. در همان زمان وجود دارد بی امان حدس و گمان در اخبار رسانه ها در مورد رئیس جمهور شخصی مجرمیت.” بر رفت و در “وجود شواهد قابل توجهی نشان می دهد که رئیس جمهور بود نا امید و خشمگین خود را صادقانه باور است که این تحقیقات بود تضعیف ریاست جمهوری خود رو توسط مخالفان سیاسی خود و سوخت غیر قانونی نشت.” در نهایت بار گفت: “رئیس جمهور در زمان عمل که در واقع محروم مشاور ویژه از اسناد و مدارک و شهود لازم برای تکمیل تحقیقات خود را. جدا از اینکه آیا اعمال شد انسدادی این شواهد غیر فاسد انگیزه وزن به شدت در برابر هر گونه اتهام که رئیس جمهور تا به حال فاسد قصد مانع بررسی است.”

بر غفلت به ذکر است در این تملق گوی اظهارات که مولر بررسی قرار گرفته بود چرا که دولت روسیه تا به حال درگیر در یک تلاش سیستماتیک برای کمک به تهمت پیروزی در انتخابات—تلاش است که نامزد و کارکنان خود را تشویق. این درست بود که مغلوب ساختن پیشی جستن معتقد بودند بررسی شد و تضعیف او ترحم نمی کند نشان دهنده دفاع از تلاش های خود را برای تداخل با بررسی است. و تنها دلیلی که مغلوب ساختن پیشی جستن در زمان “هیچ عمل” به دخالت در این تحقیقات این بود که زیردستان خود از جمله همین McGahn و کوری Lewandowski حاضر به دنبال دستورات خود را به انجام.

Barr در ادامه به کاهش مولر گزارش و برای رقیق کردن آن تاثیر. مغلوب ساختن پیشی جستن در نهایت به حال یک وکیل عمومی قرار داده است که رئیس جمهور شخصی و سیاسی به خوبی در حال پیش از منافع ملی سنت از وزارت دادگستری و حکومت قانون است. اما بار قادر به از بین بردن مولر گزارش تنها به این دلیل که مشاور ویژه و کارکنان خود را به حال ساخته شده آن را آسان برای او به انجام این کار. رابرت مولر ضبط این فرصت را به صحبت می کنند به وضوح و به طور مستقیم در مورد مغلوب ساختن پیشی جستن جنایات و بر پر از سکوت با حجم بالا exoneration. مولر بررسی شد هیچ witch hunt; گزارش خود شد و در نهایت تسلیم. ♦

tinyurlbitlyis.gdu.nuclck.ruulvis.netcutt.lyshrtco.de

نرم افزار گرامرلی

ایندکسر

The 3 Weeks That Changed Everything

Coping with a pandemic is one of the most complex challenges a society can face. To minimize death and damage, leaders and citizens must orchestrate a huge array of different resources and tools. Scientists must explore the most advanced frontiers of research while citizens attend to the least glamorous tasks of personal hygiene. Physical supplies matter—test kits, protective gear—but so do intangibles, such as “flattening the curve” and public trust in official statements. The response must be global, because the virus can spread anywhere, but an effective response also depends heavily on national policies, plus implementation at the state and community level. Businesses must work with governments, and epidemiologists with economists and educators. Saving lives demands minute-by-minute attention from health-care workers and emergency crews, but it also depends on advance preparation for threats that might not reveal themselves for many years. I have heard military and intelligence officials describe some threats as requiring a “whole of nation” response, rather than being manageable with any one element of “hard” or “soft” power or even a “whole of government” approach. Saving lives during a pandemic is a challenge of this nature and magnitude.

It is a challenge that the United States did not meet. During the past two months, I have had lengthy conversations with some 30 scientists, health experts, and past and current government officials—all of them people with firsthand knowledge of what our response to the coronavirus pandemic should have been, could have been, and actually was. The government officials had served or are still serving in the uniformed military, on the White House staff, or in other executive departments, and in various intelligence agencies. Some spoke on condition of anonymity, given their official roles. As I continued these conversations, the people I talked with had noticeably different moods. First, in March and April, they were astonished and puzzled about what had happened. Eventually, in May and June, they were enraged. “The president kept a cruise ship from landing in California, because he didn’t want ‘his numbers’ to go up,” a former senior government official told me. He was referring to Donald Trump’s comment, in early March, that he didn’t want infected passengers on the cruise ship Grand Princess to come ashore, because “I like the numbers being where they are.” Trump didn’t try to write this comment off as a “joke,” his go-to defense when his remarks cause outrage, including his June 20 comment in Tulsa that he’d told medical officials to “slow the testing down, please” in order to keep the reported-case level low. But the evidence shows that he has been deadly earnest about denying the threat of COVID-19, and delaying action against it.

“Look at what the numbers are now,” this same official said, in late April, at a moment when the U.S. death toll had just climbed above 60,000, exceeding the number of Americans killed in the Vietnam War. By late June, the total would surpass 120,000—more than all American military deaths during World War I. “If he had just been paying attention, he would have asked, ‘What do I do first?’ We wouldn’t have passed the threshold of casualties in previous wars. It is a catastrophic failure.”

As an amateur pilot, I can’t help associating the words catastrophic failure with an accident report. The fact is, confronting a pandemic has surprising parallels with the careful coordination and organization that has saved large numbers of lives in air travel. Aviation is safe in large part because it learns from its disasters. Investigators from the U.S. National Transportation Safety Board go immediately to accident sites to begin assessing evidence. After months or even years of research, their detailed reports try to lay out the “accident chain” and explain what went wrong. In deciding whether to fly if I’m tired or if the weather is marginal, I rely on a tie-breaking question: How would this look in an NTSB report?

Controlling the risks of flight may not be as complex as fighting a pandemic, but it’s in the ballpark. Aviation is fundamentally a very dangerous activity. People are moving at high altitudes, at high speed, and in high volume, with a guarantee of mass casualties if things go wrong. Managing the aviation system involves hardware—airframes, engines, flight control systems—and “software,” in the form of training, routing, and coordinated protocols. It requires recognition of hazards that are certain—bad weather, inevitable mechanical breakdowns—and those that cannot be specifically foreseen, from terrorist episodes to obscure but consequential computer bugs. It involves businesses and also governments; it is nation-specific and also worldwide; it demands second-by-second attention and also awareness of trends that will take years to develop.

The modern aviation system works. From the dawn of commercial aviation through the 1990s, 1,000 to 2,000 people would typically die each year in airline crashes. Today, the worldwide total is usually about one-10th that level. Last year, before the pandemic began, more than 25,000 commercial-airline flights took off each day from airports in the United States. Every one of them landed safely.

In these two fundamentally similar undertakings—managing the skies, containing disease outbreaks—the United States has set a global example of success in one and of failure in the other. It has among the fewest aviation-related fatalities in the world, despite having the largest number of flights. But with respect to the coronavirus pandemic, it has suffered by far the largest number of fatalities, about one-quarter of the global total, despite having less than one-20th of the world’s population.

Consider a thought experiment: What if the NTSB were brought in to look at the Trump administration’s handling of the pandemic? What would its investigation conclude? I’ll jump to the answer before laying out the background: This was a journey straight into a mountainside, with countless missed opportunities to turn away. A system was in place to save lives and contain disaster. The people in charge of the system could not be bothered to avoid the doomed course.

The organization below differs from that of a standard NTSB report, but it covers the key points. Timelines of aviation disasters typically start long before the passengers or even the flight crew knew anything was wrong, with problems in the design of the airplane, the procedures of the maintenance crew, the route, or the conditions into which the captain decided to fly. In the worst cases, those decisions doomed the flight even before it took off. My focus here is similarly on conditions and decisions that may have doomed the country even before the first COVID-19 death had been recorded on U.S. soil.

What happened once the disease began spreading in this country was a federal disaster in its own right: Katrina on a national scale, Chernobyl minus the radiation. It involved the failure to test; the failure to trace; the shortage of equipment; the dismissal of masks; the silencing or sidelining of professional scientists; the stream of conflicting, misleading, callous, and recklessly ignorant statements by those who did speak on the national government’s behalf. As late as February 26, Donald Trump notoriously said of the infection rate, “You have 15 people, and the 15 within a couple of days is going to be down close to zero.” What happened after that—when those 15 cases became 15,000, and then more than 2 million, en route to a total no one can foretell—will be a central part of the history of our times.

But what happened in the two months before Trump’s statement, when the United States still had a chance of containing the disease where it started or at least buffering its effects, is if anything worse.

1. The Flight Plan

The first thing an airplane crew needs to know is what it will be flying through. Thunderstorms? Turbulence? Dangerous or restricted airspace? The path of another airplane? And because takeoffs are optional but landings are mandatory, what can it expect at the end of the flight? Wind shear? An icy runway? The biggest single reason flying is so much safer now than it was even a quarter century ago is that flight crews, air traffic controllers, and the airline “dispatchers” who coordinate with pilots have so many precise tools with which to anticipate conditions and hazards, hours or days in advance.

And for the pandemic? Since at least the early years of the George W. Bush administration, the U.S. government has devoted scientific, military, and intelligence tools toward refining its understanding of what diseases might be emerging and where, and what might be done about them. One reason for this increased emphasis was the overall heightened (and sometimes overhyped) domestic-security awareness after the 9/11 terrorist attacks. Another was the series of anthrax attacks soon after 9/11, in which envelopes containing toxins were mailed to media and political figures on the East Coast.

But the most important event was the H5N1 “bird flu” outbreak, in 2005. It originated in Asia and was mainly confined there, as the SARS outbreak had been two years earlier. Bush-administration officials viewed H5N1 as an extremely close call. “We were deeply and genuinely concerned about the potential for human-to-human transmission of the bird flu,” John R. Allen, now president of the Brookings Institution, told me. Allen is a retired four-star Marine Corps general who during the Bush administration led an effort to assess the lessons of the H5N1 threat. “We realized that if it had spread worldwide, the numbers would have been enormous. So the national-security system was pulled right into the process of improving our awareness mechanisms, and developing a national pandemic strategy.”

The awareness mechanisms were a combination of military and civilian, structured and informal, open-source and classified, with a heavy emphasis on the then-infant tools of artificial intelligence, or AI. For instance, in Bush’s second term, an unclassified government-funded project called Global Argus—named for the all-seeing giant of Greek mythology—began sifting through news reports, radio broadcasts, road-traffic patterns, business data, and other kinds of open-source information for signs of abnormalities that, in turn, could be early indicators of disease.

“Epidemics cause social disruption,” the program’s creators explained, in a PowerPoint presentation from that era that I have seen. “Social disruption is a common feature that can be tracked and used in lieu of direct reporting of disease.” As a person involved in the process explained to me, the direct and indirect indicators of social disruption could range from reports of hospital-admission rates to unexplained changes in food prices. “Suddenly the price of chicken goes down in Thailand, and it gets your attention,” a man who worked on Global Argus told me. “It may mean that farmers have seen that their flock is sick, and they slaughter them all at once and send them to market.” This project aspired to process 250,000 bits of news per day, in nearly three dozen languages, for advance warning of anomalies that could possibly indicate disease.

Fifteen years later, in the age of autonomous tracking of everything, that scale might seem quaint. A current app like Waze, for instance, is at any given moment combining readings from tens of millions of cellphones to gauge current traffic conditions on roads across the country. But Bush-era programs like Global Argus predated the introduction of the very first iPhone, and naturally algorithmic powers have increased at least as fast as civilian technology has. These days, “AI has the capacity to ingest virtually all open-source media around the world, all day every day,” a person with direct experience in the process told me. “That can provide us with the early warning that would give the opportunity for the U.S. to move out quickly with civilian medical specialists, and military-logistics teams if necessary.” Then, with these early warnings in place, this person said, “we could focus our advanced national-intelligence assets there and be able to go at a moment’s notice. We would prepare to go to ground zero, help them understand what was happening, and do everything to keep the disease from spreading.”

What might such help entail? The metaphor several people used was of firefighters from Oregon and Idaho traveling to help contain a forest fire in California before it can spread. The U.S. has many times in the past 20 years deployed scientists, doctors, and logistical-support teams to Africa, Asia, and the Middle East during the disease outbreaks.

The U.S. military excels in logistics: mobile hospitals, teams of medics, food and water, masks and gowns. American scientists, at leading universities as well as the Centers for Disease Control and Prevention (despite its well-documented recent hollowing-out and politicization) are still seen as world leaders in many fields.

Shortly before Barack Obama left office, his administration’s Pandemic Prediction and Forecasting Science and Technology Working Group—yes, that was a thing—released a report reflecting the progress that had been made in applying remote-sensing and AI tools since the early days of Global Argus. The report is freely available online and notes pointedly that recent technological advances “provide opportunities to mitigate large-scale outbreaks by predicting more accurately when and where outbreaks are likely to occur, and how they will progress.”

James Giordano, a biosecurity expert at Georgetown University Medical Center who has been extensively involved in pandemic-response planning, told me this spring: “Absolutely nothing that has happened has been a surprise. We saw it coming. Not only did we see it, we ran the models and the gaming exercises. We had every bit of the structure in place. We’ve been talking about a biohazard risk like this for years. Anyone who says we did not see this coming has their head in the sand, or is lying through their teeth.”

The system the government set up was designed to warn not about improbable “black swan” events but rather about what are sometimes called “gray rhinos.” These are the large, obvious dangers that will sooner or later emerge but whose exact timing is unknown. Did the warning system work this time, providing advance notice of the coronavirus outbreak? According to everyone I spoke with, it certainly did. A fascinating unclassified timeline compiled by the Congressional Research Service offers a day-by-day and then hour-by-hour chronology of who knew what, and when, about developments in central China. By at least late December, signs were beginning to show something seriously amiss—despite foot-dragging, lies, and apparent cover-up on the Chinese side. A different kind of Chinese government might have done a different job, calling for help from the rest of the world and increasing the chances that the coronavirus remained a regional rather than global threat. But other U.S. leaders had dealt with foreign cover-ups, including by China in the early stages of the SARS outbreak in 2002. Washington knew enough, soon enough, in this case to act while there still was time.

Through routine work or personal emails and other means of contact, U.S. and other international scientists began hearing from their Chinese colleagues very late last year about a new outbreak of what was initially referred to as pneumonia or flu. On December 31, the open-source platform ProMED—the Program for Monitoring Emerging Diseases—carried a translated “Chinese media report about the outbreak.” According to all of the intelligence-community veterans I spoke with, signals like this would certainly have been enough to alert U.S. officials to a significant development. “From these early indications, a pattern would have been discernible, and we would have slewed the rest of the system to find out more about it,” one of these people said. “Particularly since we’d know what to look for. If Martians were invading, we wouldn’t know what that would look like. But we have been down this road before, with MERS and SARS and Ebola, and we know the indications that are visible and detectable.”

With cues like these, the intelligence apparatus directed more attention at the area around the city of Wuhan. “China is a very hard target,” a man who recently worked in an intelligence organization told me. “We have to be very deliberate about what we focus on”—which in normal times would be military developments or suspected espionage threats. “The bottom line is that for a place like Wuhan, you really are going to rely on open-source or informal leads.” During the Obama administration, the U.S. had negotiated to have its observers stationed in many cities across China, through a program called Predict. But the Trump administration did not fill those positions, including in Wuhan. This meant that no one was on site to learn about, for instance, the unexplained closure on January 1 of the city’s main downtown Huanan Seafood Wholesale Market, a so-called wet market where wild animals, live or already killed, were on sale along with fish and domesticated animals. It was at this market that the first animal-to-human transfer of the virus is generally thought to have occurred, probably from a bat. But by that time, as Marisa Taylor of Reuters first reported, the Trump administration had removed dozens of CDC representatives in China.

Nonetheless, information came in. By the final days of December, and no later than January 1, a warning would have appeared in the President’s Daily Brief—the classified summary of international developments distilled from all intelligence agencies and passed to the president and a handful of advisers. “It was in the briefings by the beginning of January,” a person involved in preparing the president’s briefing book told me. “On that there is no dispute.” This person went on: “But knowing it is in the briefing book is different from knowing whether the president saw it.” He didn’t need to spell out his point, which was: Of course this president did not.

To sum up: The weather forecast showed a dangerous storm ahead, and the warning came in plenty of time. At the start of January, the total number of people infected with the virus was probably less than 1,000. All or nearly all of them were in China. Not a single case or fatality had been reported in the United States.

2. The Air Traffic Controllers

From the sky you see only the natural features that separate countries and continents—mountains, water—and not the political demarcation lines. The system that makes flying safe has done so by means of a thoroughgoing, borderless internationalism.

Controllers and flight crews around the world are supposed to be competent in the same spoken language—English—and use the same formulaic instructions that serve as an unambiguous code. For instance: Aviation English prescribes “tree” as the pronunciation for three, in part because the th– sound can be difficult for non-native speakers. Controllers around the world say “Climb and maintain 4,000 feet” rather than “Climb to 4,000 feet,” because to could be misheard as two. Controllers in Paris sequencing a Korean Air plane to land between ones from Lufthansa and Aeromexico at Charles de Gaulle Airport must be sure that all the nationalities involved will follow the same procedures in the same way.

In cases of disease outbreak, U.S. leadership and coordination of the international response was as well established and taken for granted as the role of air traffic controllers in directing flights through their sectors. Typically this would mean working with and through the World Health Organization—which, of course, Donald Trump has made a point of not doing. In the previous two decades of international public-health experience, starting with SARS and on through the rest of the acronym-heavy list, a standard procedure had emerged, and it had proved effective again and again. The U.S, with its combination of scientific and military-logistics might, would coordinate and support efforts by other countries. Subsequent stages would depend on the nature of the disease, but the fact that the U.S. would take the primary role was expected. When the new coronavirus threat suddenly materialized, American engagement was the signal all other participants were waiting for. But this time it did not come. It was as if air traffic controllers walked away from their stations and said, “The rest of you just work it out for yourselves.”

From the U.S. point of view, news of a virulent disease outbreak anywhere in the world is unwelcome. But in normal circumstances, its location in China would have been a plus. Whatever the ups and downs of political relations over the past two decades, Chinese and American scientists and public-health officials have worked together frequently, and positively, on health crises ranging from SARS during George W. Bush’s administration to the H1N1 and Ebola outbreaks during Barack Obama’s. As Peter Beinart extensively detailed in an Atlantic article, the U.S. helped build China’s public-health infrastructure, and China has cooperated in detecting and containing diseases within its borders and far afield. One U.S. official recalled the Predict program: “Getting Chinese agreement to American monitors throughout their territory—that was something.” But then the Trump administration zeroed out that program.

“We had cooperated with China on every public-health threat until now,” Susan Shirk, a former State Department official and longtime scholar of Chinese affairs at UC San Diego, told me. “SARS, AIDS, Ebola in Africa, H1N1—no matter what other disputes were going on in the relationship, we managed to carve out health, and work together quite professionally. So this case is just so anomalous and so tragic.” A significant comparison, she said, is the way the United States and the Soviet Union had worked together to eliminate smallpox around the world, despite their Cold War tensions. But now, she said, “people have definitely died because the U.S. and China have been unable to cooperate.”

What did the breakdown in U.S.-Chinese cooperation mean in practice? That the U.S. knew less than it would have otherwise, and knew it later; that its actions brought out the worst (rather than the merely bad) in China’s own approach to the disease, which was essentially to cover it up internally and stall in allowing international access to emerging data; that the Trump administration lost what leverage it might have had over Chinese President Xi Jinping and his officials; and that the chance to keep the disease within the confines of a single country was forever lost. “If Trump had been following the norm of previous presidents, we would have known about this informally, because our people would have been on the ground in China,” Shirk said. “But the Trump administration pulled them out, and the last epidemiologist who worked for the U.S. government left last year.”

In addition to America’s destruction of its own advance-warning system, by removing CDC and Predict observers, the Trump administration’s bellicose tone toward China had an effect. Many U.S. officials stressed that a vicious cycle of blame and recrimination made public health an additional source of friction between the countries, rather than a sustained point of cooperation, as it had been for so many years. Through Trump’s time in office, official American attitudes toward China have been a mixture of servility and truculence. Trump himself has been almost as personally flattering and subservient to Xi Jinping as he has been to Vladimir Putin. In his speeches and tweets he has emphasized that Xi is a “great leader” and his personal friend. (And if former National Security Adviser John Bolton’s account is to be believed, Trump told Xi that he liked the idea that Xi was holding Muslim Uighurs in concentration camps in Xinjiang.) But at the official level, Trump’s administration has been as hostile to China as Trump sounds in his rally speeches, when he utters “Chy-nah” as if the word itself were profane. Visa allowances have been tightened; long-standing cooperative arrangements have been cut; “thought leaders” of the administration, from Vice President Mike Pence and Secretary of State Mike Pompeo onward (but not including Trump, who is a “tone leader”), have suggested that it’s time for a new Cold War, with China as the existential foe.

“The state of the relationship meant that every U.S. request was met with distrust on the Chinese side, and every Chinese response was seen on the American side as one more attempt to cover up,” Paul Triolo, a former U.S. government official with extensive experience in Asia (and who is now with the Eurasia Group), told me. “There was a huge distrust of China as a malign actor on all levels, that you would never want to help them in any way. At the working level, this had a significant impact.”

In January, Trump-administration officials asked to send back into China some of the CDC observers they had previously withdrawn. The Chinese declined. “One of the puzzles has been why the Chinese initially said no when we finally offered to send people there,” Susan Shirk said. “I think they must have been alienated by our having pulled those people out.” Several weeks later, some observers did get in.

In normal circumstances—three words I heard often as a qualifier in these conversations, sometimes also phrased as “in a normal administration” or “with a normal president”—the president’s national security adviser would have called his counterpart in Beijing, and worked out a quiet modus vivendi for dealing with the pandemic. Or the president himself would have called his Chinese counterpart. What the U.S. would have wanted early in the process—at the beginning of January, while the Chinese were still covering up the extent of the disease, or in February, when the disease was beginning to spread more rapidly—would be (ironically) more U.S. scientists on the scene, and more Chinese openness to the world.

Would Xi Jinping have been willing to consider such requests, if he had received a call from the president? “I think there would have been leverage,” Ryan Hass, now of Brookings, who was the senior NSC staffer for China policy under Barack Obama, told me. “Not out of goodwill. Just pure self-interest. If we would have privately brought to the Chinese leadership’s attention that they had a potential pandemic outbreak in one of their provinces and we wanted to provide assistance in locating the source and scale of its spread, they would have answered the phone call.”

Several officials who had experience with China suggested that other presidents might have called Xi Jinping with a quiet but tough message that would amount to: We both know you have a problem. Why don’t we work on it together, which will let you be the hero? Otherwise it will break out and become a problem for China and the whole world.

These calls never happened. Donald Trump has claimed that impeachment proceedings, which ran through much of January, preoccupied him. That didn’t keep him from making five separate campaign trips to rallies during that same month, or from watching television (and tweeting about it) for several hours every day.

Beginning with Jimmy Carter’s administration and continuing through Obama’s, the U.S. and Chinese governments had woven an ever-denser web of institutional and personal connections. U.S. Treasury officials met regularly with officials from the Chinese ministry of finance; the Pentagon and the People’s Liberation Army had exchange programs; the Federal Aviation Administration trained Chinese air traffic controllers; and on through a long list, whose combined intention was to buffer inevitable superpower strains. Under Trump, most of these stopped. The only influential U.S. officials who had regular contact with Chinese counterparts were Steven Mnuchin, the Treasury secretary, and Robert Lighthizer, the trade representative. They were intent on getting the “phase one” U.S.-China trade deal signed, and all other business ran a distant second to that. Mnuchin and Lighthizer “didn’t want to be pressing Xi Jinping with anything else,” a former intelligence official told me.

“CDC asked for access, and was denied it [by the Chinese government],” Ron Klain, who coordinated efforts against the Ebola pandemic during the Obama administration, told me. “In normal circumstances, that request would have gone up the chain, and you would have had senior-level people in the NSC pressing at senior levels. My guess is that it wasn’t pressed in this case because the senior people were Mnuchin and Kudlow, and they had other priorities.” (Larry Kudlow, the director of the National Economic Council at the White House, was also pushing aggressively for a trade deal.)

“It would have taken diplomatic pressure on the Chinese government to allow us to insert our people” into Wuhan and other disease centers, Klain said. “The question isn’t what leverage we had. The point is that we gave up leverage with China to get the trade deal done. That meant that we didn’t put leverage on China’s government. We took their explanations at face value.”

Trump flattered Xi Jinping in public statements until the trade deal was signed, on January 15, and for a while kept on flattering him. On January 22, the U.S. had its first diagnosed case—a traveler who had arrived from Wuhan a week earlier. On that day, Trump referred to this traveler and said, “It’s one person coming in from China. We have it under control.” Eight days later, on January 30, he said, “We’re working very closely with China and other countries, and we think it’s going to have a very good ending for us.” The next day, Trump issued his partial ban on travel from China, but through February he was still publicly complimenting Xi Jinping. “He is strong, sharp, and powerfully focused on leading the counterattack on the coronavirus,” Trump said of Xi on February 7.

By the middle of March, Trump had switched to blasting the “Chinese virus,” which he continued doing through much of the month. On March 11, he gave a poorly received national address from the Oval Office, in which he bungled the announcement of an upcoming ban on most (or maybe all; it wasn’t clear) air travel to the U.S. from Europe. Several people who have dealt with past disease outbreaks told me that, in a normal administration, one option for mid-January would have been a temporary, but total, ban on all inbound international flights to the United States. “A serious option in all contingency planning would be total closure of the airspace,” a former senior official with experience in pandemic response told me. “We learned from the bird flu that as long as the airspace was open, we were completely vulnerable as a population. It is a draconian approach that could strand thousands of people. But as we look back—when taking early intelligence into serious consideration from the start—this one option would be an early choice for the president to make. It would be followed immediately by humanitarian support, and then transitioned through hubs to permit a measured flow of people to key locations. Follow-on screening would also take place prior to any further travel.”

Not everyone I spoke with agreed that a total travel freeze, similar to the multiday shutdown on air travel after the 9/11 attacks, would have been feasible. All agreed that Trump’s limitations on travel from China, in late January, and from parts of Europe, six weeks later, made a bad situation worse. The Chinese “ban” was a further irritant to the Chinese government (despite Trump’s ongoing personal praise of Xi Jinping), and because it wasn’t absolute, some 40,000 U.S. citizens and others flew into American airports from China, with minimal testing, screening, or quarantine provisions. The ban might even have worsened the situation, by impelling Americans (who might have been exposed) to get back while they still could. The president’s advance notice of the partial European ban almost certainly played an important part in bringing the infection to greater New York City. Because of the two-day “warning” Trump gave in his speech, every seat on every airplane from Europe to the U.S. over the next two days was filled. Airport and customs offices at the arrival airports in the U.S. were unprepared and overwhelmed. News footage showed travelers queued for hours, shoulder to shoulder, waiting to be admitted to the U.S. Some of those travelers already were suffering from the disease; they spread it to others. On March 11, New York had slightly more than 220 diagnosed cases. Two weeks later, it had more than 25,000. Genetic testing showed that most of the infection in New York was from the coronavirus variant that had come through Europe to the United States, rather than directly from China (where most of the early cases in Washington State originated).

Officials in New York and elsewhere made their own errors, but the game was already over. The strategy for a potential pandemic should have been like that for a forest fire: do everything possible to contain it where it first broke out. Once that chance was missed, it was gone for good.

3. The Emergency Checklist

For me, as an amateur pilot, the most gripping moments in the Tom Hanks movie Sully come immediately after the bird strike. The film recreates Captain Chesley Sullenberger’s feat of safely gliding a fully loaded US Airways plane to a landing in the Hudson River, after it flew through a flock of Canada geese and lost power in both of its engines. Obviously the moment of touchdown brings drama. But what I found most remarkable was the calm with which the captain and his first officer systematically worked through their cockpit emergency checklist, looking for every possibility to regain power as the plane headed down.

Aviation is safe because, even after all the advances in forecasting and technology, its culture still imagines emergencies and rehearses steps for dealing with them. Especially in the post-9/11 era of intensified concern about threats of all sorts, American public-health officials have also imagined a full range of crises, and have prepared ways to limit their worst effects. The resulting official “playbooks” are the equivalent of cockpit emergency checklists. Following steps in the cockpit checklist was not enough for Captain Sullenberger to restart his plane’s engines. But following the steps in the main U.S.-government pandemic playbooks would have saved tens of thousands of lives.

Anything that Barack Obama had recommended, Donald Trump was predisposed to ignore. Of the many lies Trump and his defenders have spun, none is more flatly false than the claim, as stated by Senate Majority Leader Mitch McConnell in May, that the Obama administration “did not leave … any kind of game plan for something like this.”

In response to McConnell’s claim, Ron Klain tweeted about the official pandemic playbook left for Obama’s successors. McConnell, surprisingly, retracted his statement—but the White House spokesperson, Kayleigh McEnany, then claimed that whatever “thin packet of paper” Obama had left was inferior to a replacement that the Trump administration had supposedly cooked up, but which has never been made public. The 69-page, single-spaced Obama-administration document is officially called “Playbook for Early Response to High-Consequence Infectious Disease Threats and Biological Incidents” and is freely available online. It describes exactly what the Trump team was determined not to do.

What I found remarkable was how closely the Obama administration’s recommendations tracked with those set out 10 years earlier by the George W. Bush administration, in response to its chastening experience with bird flu. The Bush-era work, called “National Strategy for Pandemic Influenza” and publicly available here, differs from the Obama-era playbook mainly in the simpler forms of technology on which it could draw. But the premises, recommendations, and warnings are fundamentally similar in each—and at complete odds with the “let’s just ignore it” nature of the Trump administration’s response.

The Bush report explained clearly why new diseases would inevitably emerge, and why they would constitute a severe threat to national security in the broadest terms. Its central premise was the importance of working seamlessly with other governments so as to contain outbreaks before they spread worldwide. “Given the rapid speed of transmission and the universal susceptibility of human populations, an outbreak of pandemic influenza anywhere poses a risk to populations everywhere,” the report explained. “Our international effort to contain and mitigate the effects of an outbreak of pandemic influenza beyond our borders is a central component of our strategy to stop, slow, or limit the spread of infection to the United States.”

I’m tempted to devote the next 20 pages of this article to quoting whole passages from the Bush report. But here is a sample—and remember, this was an official assessment by the U.S. government more than a dozen years before the first case of COVID-19 was diagnosed:

The animal population serves as a reservoir for new influenza viruses … It is impossible to predict whether the H5N1 virus [in 2005] will lead to a pandemic, but history suggests that if it does not, another novel influenza virus will emerge at some point in the future and threaten an unprotected human population.

The economic and societal disruption of an influenza pandemic could be significant. Absenteeism across multiple sectors related to personal illness, illness in family members, fear of contagion, or public health measures to limit contact with others could threaten the functioning of critical infrastructure, the movement of goods and services, and operation of institutions such as schools and universities. A pandemic would thus have significant implications for the economy, national security, and the basic functioning of society.

It is almost as if we had been warned. Here is one more sample. I know that long block quotes can be off-putting. But consider the one below, and see how, sentence by sentence, these warnings from 2005 match the headlines of 2020. The topic was the need to divide responsibility among global, national, state, and community jurisdictions in dealing with the next pandemic. The fundamental premise—so widely shared that it barely needed to be spelled out—was that the U.S. federal government would act as the indispensable flywheel, as it had during health emergencies of the past. As noted, it would work with international agencies and with governments in all affected areas to coordinate a global response. Within its own borders it would work with state agencies to detect the potential for the disease’s spread and to contain cases that did arise:

Unlike geographically and temporally bounded disasters, a pandemic will spread across the globe over the course of months or over a year, possibly in waves, and will affect communities of all sizes and compositions. In terms of its scope, the impact of a severe pandemic may be more comparable to that of war or a widespread economic crisis than a hurricane, earthquake, or act of terrorism. In addition to coordinating a comprehensive and timely national response, the Federal Government will bear primary responsibility for certain critical functions, including: (1) the support of containment efforts overseas and limitation of the arrival of a pandemic to our shores; (2) guidance related to protective measures that should be taken; (3) modifications to the law and regulations to facilitate the national pandemic response; (4) modifications to monetary policy to mitigate the economic impact of a pandemic on communities and the Nation; (5) procurement and distribution of vaccine and antiviral medications; and (6) the acceleration of research and development of vaccines and therapies during the outbreak.

This was produced by an administration that at the time was still enmeshed in doomed warfare in Iraq, Afghanistan, and elsewhere. Even so, it laid out a plan for dealing with security threats of a different sort.

The Obama playbook, like the Bush report, is chillingly prescient. Its emphasis is on the step-by-step “how to” of the government’s response. In an airplane cockpit, the emergency checklists have a series of decision trees and yes/no choices for coping with failures. If the engine fails, first check the fuel supply, and so on. The Obama playbook was something like that. To give just one example, here was the checklist on deciding when and whether to ban travel from infected areas:

screenshot from Playbook for Early Response to High-Consequence Emerging Infectious Disease Threats and Biological Incidents
(Source: Playbook for Early Response to High-Consequence Emerging Infectious Disease Threats and Biological Incidents)

Referring to the detailed pandemic playbooks from the Bush and Obama administrations, John R. Allen told me: “The moment you get confirmation of a problem, you would move right to the timeline. Decisions by the president, actions by the secretary of defense and the CDC, right down the list. You’d start executing.”

Or, in the case of the current administration, you would not. Reading these documents now is like discovering a cockpit checklist in the smoking wreckage.

4. The Pilot

You don’t need to have seen Top Gun or The Right Stuff to be aware that pilots can be too proud of their cool bravado. But a virtue of Sully is the reminder that when everything else fails—the forecasts, the checklists, the triply redundant aircraft systems—the skill, focus, and competence of the person at the controls can make the difference between life and death.

So too in the public response to a public-health crisis. The system was primed to act, but the person at the top of the system had to say, “Go.” And that person was Donald Trump.

“Here is the way I would put it,” a person who has been involved with the President’s Daily Brief process told me, referring to Trump. “The person behind the desk is the same person you see on TV”—emotional, opinionated, fixed on his own few hobbyhorses and distorted views of reality, unwilling or unable to absorb new information. “In a normal administration, the president would have seen the warnings unfolding from January onward. But this president hadn’t absorbed any of it.”

Allen, who during his military career had extensive experience coordinating and commanding multinational efforts, told me, “No matter how good your planning is, or how prescient your scientists and generals, in our system you depend on the commander in chief. After you’ve given your very best advice, if the commander in chief decides not to accept it, there you are.”

People I spoke with described the ways in which staffers tried to catch or sustain Trump’s interest. Everyone recognized that he would never even look at the President’s Daily Brief. The trick was seeing whether crucial information could spark interest among others on the staff and eventually drift its way to Trump. “Does he just willfully ignore all outside information?” Paul Triolo asked. “I don’t think he ever saw or read any of the intel reports. He does listen to Navarro”—Peter Navarro, the former labor economist who had become a leading hawk on trade policy toward China. On January 29—after the trade deal Navarro championed had been signed—Navarro sent Trump a memo warning of the pandemic threat spreading from China. Navarro had no public-health background, and the people I spoke with viewed the memo mainly as an extension of his overall perspective on China. Whatever its merits, there is no evidence that Trump read or absorbed this memo or any other written documents.

In a resigned way, the people I spoke with summed up the situation this way: You have a head of government who doesn’t know anything, and doesn’t read anything, and is at the mercy of what he sees on TV. “And all around him, you have this carnival,” an intelligence officer said. “Pompeo is very ambitious to take the reins of the anti-China campaign. Mnuchin and [Commerce Secretary Wilbur] Ross are thinking about their trade deals. You end up thinking that the voice of reason is … Jared”—Kushner, the president’s son-in-law, whose many areas of responsibility in the administration have included the China relationship.

One truth through the decades, under presidents Republican and Democratic alike, is that what the president cares about, everyone else cares about, too. “As the president said in his State of the Union address” is the way White House staffers begin a typical conversation with staffers of Cabinet departments. Or, “as I heard directly from the president.” This president was saying that the disease didn’t matter, or would solve itself. No one was capable of attracting his attention, or changing his mind, or even using his indifference as a shield for behind-the-scenes preparation for a response.

A military official told me, “I have wondered, as a thought experiment: If the outbreak had been in Tennessee rather than Wuhan, would the outcome for the world have been worse, better, or the same?” This person said that he thought the disease might have spread even more rapidly. Why? “I think it would have been harder to convince Trump to lock things down here, than to throw a ban on China.” Blaming the “Chinese virus” (or, as Trump put it in Tulsa, the “kung flu”) and imposing an ineffective and even counterproductive “ban” was rhetorically and intellectually easy for Trump, after the trade deal had been signed. But the man who has refused ever to be photographed wearing a mask would have been—and has been—slow to impose any domestic controls.

The United States still possesses the strongest economy in the world, its military is by far the most powerful, its culture is diverse, and, confronted with the vicissitudes of history, the country has proved resilient. But a veteran of the intelligence world emphasized that the coronavirus era revealed a sobering reality. “Our system has a single point-of-failure: an irrational president.” At least in an airplane cockpit, the first officer can grab the controls from a captain who is steering the aircraft toward doom.

5. The Control Systems

The deadliest airline crash in U.S. history occurred in 1979. An American Airlines DC-10 took off from O’Hare Airport, in Chicago—and just as it was leaving the ground, an incorrectly mounted engine ripped away from one of the wings. When the engine’s pylon was pulled off, it cut the hydraulic lines that led from the cockpit to the control surfaces on the wings and tail. From that point on, the most skillful flight crew in the world could not have saved the flight. The commands they desperately tried to give as they pushed and pulled on the yoke in the cockpit had no effect on the plane’s doomed course.

It’s a grisly comparison, but also an instructive one in the case of the pandemic. Suppose the administration had paid attention when it mattered. Suppose Donald Trump had been willing to call Xi Jinping. Suppose Trump had put aside his categorical dismissal of his predecessors’ efforts and looked at the Bush and Obama playbooks. By the time the pandemic emerged, it may have already been too late. The hydraulic lines may already have been too damaged to transmit the signals. It was Trump himself who cut them.

The more complex the organization, the more its success or failure turns on the skill of people in its middle layers—the ones who translate a leader’s decision to the rest of the team in order to get results. Doctors depend on nurses, architects depend on contractors and craftsmen, generals depend on lieutenants and sergeants. A president depends on people who have developed the skills and muscle memory needed to shift a huge bureaucracy’s focus. Because Donald Trump himself had no grasp of this point, and because he and those around him preferred political loyalists and family retainers rather than holdovers from the “deep state,” the whole federal government became like a restaurant with no cooks, or a TV station with stars but no one to turn the cameras on.

“There is still resilience and competence in the working-level bureaucracy,” an intelligence-agency official told me. “But the layers above them have been removed.” Near the end of one full term in office, an unusually large number of senior deputy-secretary and assistant-secretary posts in Cabinet departments remain empty. Donald Trump’s zeal for filling lifetime-appointment judicial vacancies has not extended to the regular government. An unusually large share of those who have been appointed are political staffers, donors, or Trump protégés without experience in their field.

Traditionally, the National Security Council staff has comprised a concentration of highly knowledgeable, talented, and often ambitious younger figures, mainly on their way to diplomatic or academic careers. For instance, during both terms of the Obama administration, the main NSC staffer covering Chinese affairs was Evan S. Medeiros. By the time he joined Obama’s staff, he had a doctorate in international relations and had written many books and papers on military, political, and economic developments in China; he had lived and traveled in the region; he spoke Chinese. Under Donald Trump, the most influential staff figures on China appear to be Robert Lighthizer, the trade representative, who has decades of experience in that field but sees China and Japan almost exclusively through a commercial lens; Peter Navarro, who apparently came to Trump’s attention after Jared Kushner did an online search for books on China and came across Navarro’s inflammatory and thinly researched polemic Death by China; and Matthew Pottinger, a Chinese speaker who worked for years in China as a reporter for Reuters and The Wall Street Journal and then spent five years in the Marines. The three share a skeptical view of China—Lighthizer on trade, Navarro on everything, and Pottinger because of the repression and corruption he observed as a foreign correspondent. Even with Pottinger included, this was a shallower pool of China experience than under other administrations.

“There is nobody now who can play the role of ‘senior China person,’” a former intelligence official told me. “In a normal administration, you’d have a lot of people who had spent time in Asia, spent time in China, knew the goods and bads.” Also in a normal administration, he and others pointed out, China and the United States would have numerous connective strands—joint working groups on anti-terrorism efforts, or climate projects, or even, yes, pandemic-prevention strategies. “There would be some ballast in the relationship,” this person said. “Now all you’ve got is the trade friction”—plus the personal business deals that the president’s elder daughter, Ivanka, has made in China, as have relatives of her husband, Jared Kushner. What all these figures lack is any experience whatsoever with bureaucracies—that is, with running an organization any larger than their own, family-controlled enterprises.

Every president is “surprised” by how hard it is to convert his own wishes into government actions. In 1960, political scientist Richard E. Neustadt got John F. Kennedy’s attention with his book Presidential Power: The Politics of Leadership, which analyzed the range of tools a president must employ to persuade the Congress, the public, foreign leaders, and members of the permanent bureaucracy to work toward his goals. Before that, Harry Truman had famously converted this principle into a joke. When preparing to leave the Oval Office and turn it over to the newly elected Dwight Eisenhower, Truman pointed at his desk and said: “He’ll sit right here and he’ll say ‘Do this, do that!’ And nothing will happen. Poor Ike. It won’t be a bit like the Army.”

Presidents cope with this discovery in varying ways. The people I spoke with had served in past administrations as early as the first George Bush’s. George H. W. Bush came to office with broad experience in the federal government—as much as any other president. He had been vice president for eight years, a CIA director, twice an ambassador, and a member of Congress. He served only four years in the Oval Office but began with a running start. Before he became president, Bill Clinton had been a governor for 12 years and had spent decades learning and talking about government policies. A CIA official told me that Clinton would not read his President’s Daily Briefs in the morning, when they arrived, but would pore over them late at night and return them with copious notes. George W. Bush’s evolution from dependence on the well-traveled Dick Cheney, in his first term, to more confident control, in his second, has been well chronicled. As for Obama, Paul Triolo told me: “By the end of his eight years, Obama really understood how to get the bureaucracy to do what he wanted done, and how to get the information he needed to make decisions.” The job is far harder than it seems. Donald Trump has been uninterested in learning the first thing about it.

In a situation like this, some of those in the “regular” government decide to struggle on. Others quit—literally, or in the giving-up sense. “The problem is not just the president, erratic as he is,” an intelligence official told me. “The ‘process’ is just so chaotic that it’s not a process at all. There’s no one at the desk. There’s no one to read the memos. No one is there.”

James Giordano, who continues to work on projects forecasting national-security threats, said that the right-wing “Fire Fauci” trend, though brief, had a powerful demoralizing effect on the experienced professionals who, in the federal government as in any large organization, get the daily work done. (The aviation counterpart would be a pilot who sneered away cautions from maintenance experts, weather forecasters, or air traffic controllers as fraidy-cat “deep state” talk.) During March and April, when Donald Trump thought it advantageous to have hour-long live White House “briefings” on the pandemic day after day, Dr. Anthony Fauci became world famous for his calm, clear, cautionary explanations. Trump loyalists began grousing that Fauci had “better ratings” than his boss. By mid-April, when Fauci had politely but clearly taken his distance from some of Trump’s most extreme promises and claims, #FireFauci began circulating on Twitter—and in mid-April, Trump himself retweeted one message in that vein. In practical terms, Trump couldn’t actually fire Fauci, who (apart from his personal eminence) held the sort of civil-service position not subject to presidential dismissal without cause. But having an online mob riled up against a civil servant is no joke. My own house, in Washington, is a few blocks from Fauci’s—and starting about that time, my wife and I noticed government security vehicles stationed outside it around the clock.

“That hashtag is indicative of the risk-averse climate I am talking about within government at present; clearly a result of top-down influence,” Giordano said. “If this could happen to Fauci, it makes people think that if they push too hard in the wrong direction, they’ll get their heads chopped off. There is no reason in the world something called #FireFauci should even exist. The nation’s leaders should maintain high regard for scientific empiricism, insight, and advice, and must not be professionally or personally risk averse when it comes to understanding and communicating messages about public safety and health.”

Giordano concluded, “If I sound frustrated, that is because I am”—and we spoke at a time when the U.S. death toll was “only” about 10,000. “It’s not just personal frustration. It’s professional frustration. In the midst of this emergency, we should have been able to act, swiftly and soundly—and we didn’t.”

Over nearly two decades, the U.S. government had assembled the people, the plans, the connections, and the know-how to spare this nation the worst effects of the next viral mutation that would, someday, arise. That someday came, and every bit of the planning was for naught. The deaths, the devastation, the unforeseeable path ahead—they did not have to occur.

6. The Crash Landing

Today, six months after the president was given his first warnings, more than 2.3 million Americans have been infected by the coronavirus. More than 120,000 have succumbed to the disease. New infections are being reported at the rate of thousands per day—as many now as at what some saw as the “peak” two months ago.

The language of an NTSB report is famously dry and clinical—just the facts. In the case of the pandemic, what it would note is the following: “There was a flight plan. There was accurate information about what lay ahead. The controllers were ready. The checklists were complete. The aircraft was sound. But the person at the controls was tweeting. Even if the person at the controls had been able to give effective orders, he had laid off people that would carry them out. This was a preventable catastrophe.”

The summation by a former senior official was less dry and less clinical. He said to me, “Here we stand, on a mountain of dead.”

tinyurlbitlyis.gdu.nuclck.ruulvis.netcutt.lyshrtco.de

نرم افزار گرامرلی

ایندکسر

The Three Weeks That Changed Everything

Coping with a pandemic is one of the most complex challenges a society can face. To minimize death and damage, leaders and citizens must orchestrate a huge array of different resources and tools. Scientists must explore the most advanced frontiers of research while citizens attend to the least glamorous tasks of personal hygiene. Physical supplies matter—test kits, protective gear—but so do intangibles, such as “flattening the curve” and public trust in official statements. The response must be global, because the virus can spread anywhere, but an effective response also depends heavily on national policies, plus implementation at the state and community level. Businesses must work with governments, and epidemiologists with economists and educators. Saving lives demands minute-by-minute attention from health-care workers and emergency crews, but it also depends on advance preparation for threats that might not reveal themselves for many years. I have heard military and intelligence officials describe some threats as requiring a “whole of nation” response, rather than being manageable with any one element of “hard” or “soft” power or even a “whole of government” approach. Saving lives during a pandemic is a challenge of this nature and magnitude.

It is a challenge that the United States did not meet. During the past two months, I have had lengthy conversations with some 30 scientists, health experts, and past and current government officials—all of them people with firsthand knowledge of what our response to the coronavirus pandemic should have been, could have been, and actually was. The government officials had served or are still serving in the uniformed military, on the White House staff, or in other executive departments, and in various intelligence agencies. Some spoke on condition of anonymity, given their official roles. As I continued these conversations, the people I talked with had noticeably different moods. First, in March and April, they were astonished and puzzled about what had happened. Eventually, in May and June, they were enraged. “The president kept a cruise ship from landing in California, because he didn’t want ‘his numbers’ to go up,” a former senior government official told me. He was referring to Donald Trump’s comment, in early March, that he didn’t want infected passengers on the cruise ship Grand Princess to come ashore, because “I like the numbers being where they are.” Trump didn’t try to write this comment off as a “joke,” his go-to defense when his remarks cause outrage, including his June 20 comment in Tulsa that he’d told medical officials to “slow the testing down, please” in order to keep the reported-case level low. But the evidence shows that he has been deadly earnest about denying the threat of COVID-19, and delaying action against it.

“Look at what the numbers are now,” this same official said, in late April, at a moment when the U.S. death toll had just climbed above 60,000, exceeding the number of Americans killed in the Vietnam War. By late June, the total would surpass 120,000—more than all American military deaths during World War I. “If he had just been paying attention, he would have asked, ‘What do I do first?’ We wouldn’t have passed the threshold of casualties in previous wars. It is a catastrophic failure.”

As an amateur pilot, I can’t help associating the words catastrophic failure with an accident report. The fact is, confronting a pandemic has surprising parallels with the careful coordination and organization that has saved large numbers of lives in air travel. Aviation is safe in large part because it learns from its disasters. Investigators from the U.S. National Transportation Safety Board go immediately to accident sites to begin assessing evidence. After months or even years of research, their detailed reports try to lay out the “accident chain” and explain what went wrong. In deciding whether to fly if I’m tired or if the weather is marginal, I rely on a tie-breaking question: How would this look in an NTSB report?

Controlling the risks of flight may not be as complex as fighting a pandemic, but it’s in the ballpark. Aviation is fundamentally a very dangerous activity. People are moving at high altitudes, at high speed, and in high volume, with a guarantee of mass casualties if things go wrong. Managing the aviation system involves hardware—airframes, engines, flight control systems—and “software,” in the form of training, routing, and coordinated protocols. It requires recognition of hazards that are certain—bad weather, inevitable mechanical breakdowns—and those that cannot be specifically foreseen, from terrorist episodes to obscure but consequential computer bugs. It involves businesses and also governments; it is nation-specific and also worldwide; it demands second-by-second attention and also awareness of trends that will take years to develop.

The modern aviation system works. From the dawn of commercial aviation through the 1990s, 1,000 to 2,000 people would typically die each year in airline crashes. Today, the worldwide total is usually about one-10th that level. Last year, before the pandemic began, more than 25,000 commercial-airline flights took off each day from airports in the United States. Every one of them landed safely.

In these two fundamentally similar undertakings—managing the skies, containing disease outbreaks—the United States has set a global example of success in one and of failure in the other. It has among the fewest aviation-related fatalities in the world, despite having the largest number of flights. But with respect to the coronavirus pandemic, it has suffered by far the largest number of fatalities, about one-quarter of the global total, despite having less than one-20th of the world’s population.

Consider a thought experiment: What if the NTSB were brought in to look at the Trump administration’s handling of the pandemic? What would its investigation conclude? I’ll jump to the answer before laying out the background: This was a journey straight into a mountainside, with countless missed opportunities to turn away. A system was in place to save lives and contain disaster. The people in charge of the system could not be bothered to avoid the doomed course.

The organization below differs from that of a standard NTSB report, but it covers the key points. Timelines of aviation disasters typically start long before the passengers or even the flight crew knew anything was wrong, with problems in the design of the airplane, the procedures of the maintenance crew, the route, or the conditions into which the captain decided to fly. In the worst cases, those decisions doomed the flight even before it took off. My focus here is similarly on conditions and decisions that may have doomed the country even before the first COVID-19 death had been recorded on U.S. soil.

What happened once the disease began spreading in this country was a federal disaster in its own right: Katrina on a national scale, Chernobyl minus the radiation. It involved the failure to test; the failure to trace; the shortage of equipment; the dismissal of masks; the silencing or sidelining of professional scientists; the stream of conflicting, misleading, callous, and recklessly ignorant statements by those who did speak on the national government’s behalf. As late as February 26, Donald Trump notoriously said of the infection rate, “You have 15 people, and the 15 within a couple of days is going to be down close to zero.” What happened after that—when those 15 cases became 15,000, and then more than 2 million, en route to a total no one can foretell—will be a central part of the history of our times.

But what happened in the two months before Trump’s statement, when the United States still had a chance of containing the disease where it started or at least buffering its effects, is if anything worse.

1. The Flight Plan

The first thing an airplane crew needs to know is what it will be flying through. Thunderstorms? Turbulence? Dangerous or restricted airspace? The path of another airplane? And because takeoffs are optional but landings are mandatory, what can it expect at the end of the flight? Wind shear? An icy runway? The biggest single reason flying is so much safer now than it was even a quarter century ago is that flight crews, air traffic controllers, and the airline “dispatchers” who coordinate with pilots have so many precise tools with which to anticipate conditions and hazards, hours or days in advance.

And for the pandemic? Since at least the early years of the George W. Bush administration, the U.S. government has devoted scientific, military, and intelligence tools toward refining its understanding of what diseases might be emerging and where, and what might be done about them. One reason for this increased emphasis was the overall heightened (and sometimes overhyped) domestic-security awareness after the 9/11 terrorist attacks. Another was the series of anthrax attacks soon after 9/11, in which envelopes containing toxins were mailed to media and political figures on the East Coast.

But the most important event was the H5N1 “bird flu” outbreak, in 2005. It originated in Asia and was mainly confined there, as the SARS outbreak had been two years earlier. Bush-administration officials viewed H5N1 as an extremely close call. “We were deeply and genuinely concerned about the potential for human-to-human transmission of the bird flu,” John R. Allen, now president of the Brookings Institution, told me. Allen is a retired four-star Marine Corps general who during the Bush administration led an effort to assess the lessons of the H5N1 threat. “We realized that if it had spread worldwide, the numbers would have been enormous. So the national-security system was pulled right into the process of improving our awareness mechanisms, and developing a national pandemic strategy.”

The awareness mechanisms were a combination of military and civilian, structured and informal, open-source and classified, with a heavy emphasis on the then-infant tools of artificial intelligence, or AI. For instance, in Bush’s second term, an unclassified government-funded project called Global Argus—named for the all-seeing giant of Greek mythology—began sifting through news reports, radio broadcasts, road-traffic patterns, business data, and other kinds of open-source information for signs of abnormalities that, in turn, could be early indicators of disease.

“Epidemics cause social disruption,” the program’s creators explained, in a PowerPoint presentation from that era that I have seen. “Social disruption is a common feature that can be tracked and used in lieu of direct reporting of disease.” As a person involved in the process explained to me, the direct and indirect indicators of social disruption could range from reports of hospital-admission rates to unexplained changes in food prices. “Suddenly the price of chicken goes down in Thailand, and it gets your attention,” a man who worked on Global Argus told me. “It may mean that farmers have seen that their flock is sick, and they slaughter them all at once and send them to market.” This project aspired to process 250,000 bits of news per day, in nearly three dozen languages, for advance warning of anomalies that could possibly indicate disease.

Fifteen years later, in the age of autonomous tracking of everything, that scale might seem quaint. A current app like Waze, for instance, is at any given moment combining readings from tens of millions of cellphones to gauge current traffic conditions on roads across the country. But Bush-era programs like Global Argus predated the introduction of the very first iPhone, and naturally algorithmic powers have increased at least as fast as civilian technology has. These days, “AI has the capacity to ingest virtually all open-source media around the world, all day every day,” a person with direct experience in the process told me. “That can provide us with the early warning that would give the opportunity for the U.S. to move out quickly with civilian medical specialists, and military-logistics teams if necessary.” Then, with these early warnings in place, this person said, “we could focus our advanced national-intelligence assets there and be able to go at a moment’s notice. We would prepare to go to ground zero, help them understand what was happening, and do everything to keep the disease from spreading.”

What might such help entail? The metaphor several people used was of firefighters from Oregon and Idaho traveling to help contain a forest fire in California before it can spread. The U.S. has many times in the past 20 years deployed scientists, doctors, and logistical-support teams to Africa, Asia, and the Middle East during the disease outbreaks.

The U.S. military excels in logistics: mobile hospitals, teams of medics, food and water, masks and gowns. American scientists, at leading universities as well as the Centers for Disease Control and Prevention (despite its well-documented recent hollowing-out and politicization) are still seen as world leaders in many fields.

Shortly before Barack Obama left office, his administration’s Pandemic Prediction and Forecasting Science and Technology Working Group—yes, that was a thing—released a report reflecting the progress that had been made in applying remote-sensing and AI tools since the early days of Global Argus. The report is freely available online and notes pointedly that recent technological advances “provide opportunities to mitigate large-scale outbreaks by predicting more accurately when and where outbreaks are likely to occur, and how they will progress.”

James Giordano, a biosecurity expert at Georgetown University Medical Center who has been extensively involved in pandemic-response planning, told me this spring: “Absolutely nothing that has happened has been a surprise. We saw it coming. Not only did we see it, we ran the models and the gaming exercises. We had every bit of the structure in place. We’ve been talking about a biohazard risk like this for years. Anyone who says we did not see this coming has their head in the sand, or is lying through their teeth.”

The system the government set up was designed to warn not about improbable “black swan” events but rather about what are sometimes called “gray rhinos.” These are the large, obvious dangers that will sooner or later emerge but whose exact timing is unknown. Did the warning system work this time, providing advance notice of the coronavirus outbreak? According to everyone I spoke with, it certainly did. A fascinating unclassified timeline compiled by the Congressional Research Service offers a day-by-day and then hour-by-hour chronology of who knew what, and when, about developments in central China. By at least late December, signs were beginning to show something seriously amiss—despite foot-dragging, lies, and apparent cover-up on the Chinese side. A different kind of Chinese government might have done a different job, calling for help from the rest of the world and increasing the chances that the coronavirus remained a regional rather than global threat. But other U.S. leaders had dealt with foreign cover-ups, including by China in the early stages of the SARS outbreak in 2002. Washington knew enough, soon enough, in this case to act while there still was time.

Through routine work or personal emails and other means of contact, U.S. and other international scientists began hearing from their Chinese colleagues very late last year about a new outbreak of what was initially referred to as pneumonia or flu. On December 31, the open-source platform ProMED—the Program for Monitoring Emerging Diseases—carried a translated “Chinese media report about the outbreak.” According to all of the intelligence-community veterans I spoke with, signals like this would certainly have been enough to alert U.S. officials to a significant development. “From these early indications, a pattern would have been discernible, and we would have slewed the rest of the system to find out more about it,” one of these people said. “Particularly since we’d know what to look for. If Martians were invading, we wouldn’t know what that would look like. But we have been down this road before, with MERS and SARS and Ebola, and we know the indications that are visible and detectable.”

With cues like these, the intelligence apparatus directed more attention at the area around the city of Wuhan. “China is a very hard target,” a man who recently worked in an intelligence organization told me. “We have to be very deliberate about what we focus on”—which in normal times would be military developments or suspected espionage threats. “The bottom line is that for a place like Wuhan, you really are going to rely on open-source or informal leads.” During the Obama administration, the U.S. had negotiated to have its observers stationed in many cities across China, through a program called Predict. But the Trump administration did not fill those positions, including in Wuhan. This meant that no one was on site to learn about, for instance, the unexplained closure on January 1 of the city’s main downtown Huanan Seafood Wholesale Market, a so-called wet market where wild animals, live or already killed, were on sale along with fish and domesticated animals. It was at this market that the first animal-to-human transfer of the virus is generally thought to have occurred, probably from a bat. But by that time, as Marisa Taylor of Reuters first reported, the Trump administration had removed dozens of CDC representatives in China.

Nonetheless, information came in. By the final days of December, and no later than January 1, a warning would have appeared in the President’s Daily Brief—the classified summary of international developments distilled from all intelligence agencies and passed to the president and a handful of advisers. “It was in the briefings by the beginning of January,” a person involved in preparing the president’s briefing book told me. “On that there is no dispute.” This person went on: “But knowing it is in the briefing book is different from knowing whether the president saw it.” He didn’t need to spell out his point, which was: Of course this president did not.

To sum up: The weather forecast showed a dangerous storm ahead, and the warning came in plenty of time. At the start of January, the total number of people infected with the virus was probably less than 1,000. All or nearly all of them were in China. Not a single case or fatality had been reported in the United States.

2. The Air Traffic Controllers

From the sky you see only the natural features that separate countries and continents—mountains, water—and not the political demarcation lines. The system that makes flying safe has done so by means of a thoroughgoing, borderless internationalism.

Controllers and flight crews around the world are supposed to be competent in the same spoken language—English—and use the same formulaic instructions that serve as an unambiguous code. For instance: Aviation English prescribes “tree” as the pronunciation for three, in part because the th– sound can be difficult for non-native speakers. Controllers around the world say “Climb and maintain 4,000 feet” rather than “Climb to 4,000 feet,” because to could be misheard as two. Controllers in Paris sequencing a Korean Air plane to land between ones from Lufthansa and Aeromexico at Charles de Gaulle Airport must be sure that all the nationalities involved will follow the same procedures in the same way.

In cases of disease outbreak, U.S. leadership and coordination of the international response was as well established and taken for granted as the role of air traffic controllers in directing flights through their sectors. Typically this would mean working with and through the World Health Organization—which, of course, Donald Trump has made a point of not doing. In the previous two decades of international public-health experience, starting with SARS and on through the rest of the acronym-heavy list, a standard procedure had emerged, and it had proved effective again and again. The U.S, with its combination of scientific and military-logistics might, would coordinate and support efforts by other countries. Subsequent stages would depend on the nature of the disease, but the fact that the U.S. would take the primary role was expected. When the new coronavirus threat suddenly materialized, American engagement was the signal all other participants were waiting for. But this time it did not come. It was as if air traffic controllers walked away from their stations and said, “The rest of you just work it out for yourselves.”

From the U.S. point of view, news of a virulent disease outbreak anywhere in the world is unwelcome. But in normal circumstances, its location in China would have been a plus. Whatever the ups and downs of political relations over the past two decades, Chinese and American scientists and public-health officials have worked together frequently, and positively, on health crises ranging from SARS during George W. Bush’s administration to the H1N1 and Ebola outbreaks during Barack Obama’s. As Peter Beinart extensively detailed in an Atlantic article, the U.S. helped build China’s public-health infrastructure, and China has cooperated in detecting and containing diseases within its borders and far afield. One U.S. official recalled the Predict program: “Getting Chinese agreement to American monitors throughout their territory—that was something.” But then the Trump administration zeroed out that program.

“We had cooperated with China on every public-health threat until now,” Susan Shirk, a former State Department official and longtime scholar of Chinese affairs at UC San Diego, told me. “SARS, AIDS, Ebola in Africa, H1N1—no matter what other disputes were going on in the relationship, we managed to carve out health, and work together quite professionally. So this case is just so anomalous and so tragic.” A significant comparison, she said, is the way the United States and the Soviet Union had worked together to eliminate smallpox around the world, despite their Cold War tensions. But now, she said, “people have definitely died because the U.S. and China have been unable to cooperate.”

What did the breakdown in U.S.-Chinese cooperation mean in practice? That the U.S. knew less than it would have otherwise, and knew it later; that its actions brought out the worst (rather than the merely bad) in China’s own approach to the disease, which was essentially to cover it up internally and stall in allowing international access to emerging data; that the Trump administration lost what leverage it might have had over Chinese President Xi Jinping and his officials; and that the chance to keep the disease within the confines of a single country was forever lost. “If Trump had been following the norm of previous presidents, we would have known about this informally, because our people would have been on the ground in China,” Shirk said. “But the Trump administration pulled them out, and the last epidemiologist who worked for the U.S. government left last year.”

In addition to America’s destruction of its own advance-warning system, by removing CDC and Predict observers, the Trump administration’s bellicose tone toward China had an effect. Many U.S. officials stressed that a vicious cycle of blame and recrimination made public health an additional source of friction between the countries, rather than a sustained point of cooperation, as it had been for so many years. Through Trump’s time in office, official American attitudes toward China have been a mixture of servility and truculence. Trump himself has been almost as personally flattering and subservient to Xi Jinping as he has been to Vladimir Putin. In his speeches and tweets he has emphasized that Xi is a “great leader” and his personal friend. (And if former National Security Adviser John Bolton’s account is to be believed, Trump told Xi that he liked the idea that Xi was holding Muslim Uighurs in concentration camps in Xinjiang.) But at the official level, Trump’s administration has been as hostile to China as Trump sounds in his rally speeches, when he utters “Chy-nah” as if the word itself were profane. Visa allowances have been tightened; long-standing cooperative arrangements have been cut; “thought leaders” of the administration, from Vice President Mike Pence and Secretary of State Mike Pompeo onward (but not including Trump, who is a “tone leader”), have suggested that it’s time for a new Cold War, with China as the existential foe.

“The state of the relationship meant that every U.S. request was met with distrust on the Chinese side, and every Chinese response was seen on the American side as one more attempt to cover up,” Paul Triolo, a former U.S. government official with extensive experience in Asia (and who is now with the Eurasia Group), told me. “There was a huge distrust of China as a malign actor on all levels, that you would never want to help them in any way. At the working level, this had a significant impact.”

In January, Trump-administration officials asked to send back into China some of the CDC observers they had previously withdrawn. The Chinese declined. “One of the puzzles has been why the Chinese initially said no when we finally offered to send people there,” Susan Shirk said. “I think they must have been alienated by our having pulled those people out.” Several weeks later, some observers did get in.

In normal circumstances—three words I heard often as a qualifier in these conversations, sometimes also phrased as “in a normal administration” or “with a normal president”—the president’s national security adviser would have called his counterpart in Beijing, and worked out a quiet modus vivendi for dealing with the pandemic. Or the president himself would have called his Chinese counterpart. What the U.S. would have wanted early in the process—at the beginning of January, while the Chinese were still covering up the extent of the disease, or in February, when the disease was beginning to spread more rapidly—would be (ironically) more U.S. scientists on the scene, and more Chinese openness to the world.

Would Xi Jinping have been willing to consider such requests, if he had received a call from the president? “I think there would have been leverage,” Ryan Hass, now of Brookings, who was the senior NSC staffer for China policy under Barack Obama, told me. “Not out of goodwill. Just pure self-interest. If we would have privately brought to the Chinese leadership’s attention that they had a potential pandemic outbreak in one of their provinces and we wanted to provide assistance in locating the source and scale of its spread, they would have answered the phone call.”

Several officials who had experience with China suggested that other presidents might have called Xi Jinping with a quiet but tough message that would amount to: We both know you have a problem. Why don’t we work on it together, which will let you be the hero? Otherwise it will break out and become a problem for China and the whole world.

These calls never happened. Donald Trump has claimed that impeachment proceedings, which ran through much of January, preoccupied him. That didn’t keep him from making five separate campaign trips to rallies during that same month, or from watching television (and tweeting about it) for several hours every day.

Beginning with Jimmy Carter’s administration and continuing through Obama’s, the U.S. and Chinese governments had woven an ever-denser web of institutional and personal connections. U.S. Treasury officials met regularly with officials from the Chinese ministry of finance; the Pentagon and the People’s Liberation Army had exchange programs; the Federal Aviation Administration trained Chinese air traffic controllers; and on through a long list, whose combined intention was to buffer inevitable superpower strains. Under Trump, most of these stopped. The only influential U.S. officials who had regular contact with Chinese counterparts were Steven Mnuchin, the Treasury secretary, and Robert Lighthizer, the trade representative. They were intent on getting the “phase one” U.S.-China trade deal signed, and all other business ran a distant second to that. Mnuchin and Lighthizer “didn’t want to be pressing Xi Jinping with anything else,” a former intelligence official told me.

“CDC asked for access, and was denied it [by the Chinese government],” Ron Klain, who coordinated efforts against the Ebola pandemic during the Obama administration, told me. “In normal circumstances, that request would have gone up the chain, and you would have had senior-level people in the NSC pressing at senior levels. My guess is that it wasn’t pressed in this case because the senior people were Mnuchin and Kudlow, and they had other priorities.” (Larry Kudlow, the director of the National Economic Council at the White House, was also pushing aggressively for a trade deal.)

“It would have taken diplomatic pressure on the Chinese government to allow us to insert our people” into Wuhan and other disease centers, Klain said. “The question isn’t what leverage we had. The point is that we gave up leverage with China to get the trade deal done. That meant that we didn’t put leverage on China’s government. We took their explanations at face value.”

Trump flattered Xi Jinping in public statements until the trade deal was signed, on January 15, and for a while kept on flattering him. On January 22, the U.S. had its first diagnosed case—a traveler who had arrived from Wuhan a week earlier. On that day, Trump referred to this traveler and said, “It’s one person coming in from China. We have it under control.” Eight days later, on January 30, he said, “We’re working very closely with China and other countries, and we think it’s going to have a very good ending for us.” The next day, Trump issued his partial ban on travel from China, but through February he was still publicly complimenting Xi Jinping. “He is strong, sharp, and powerfully focused on leading the counterattack on the coronavirus,” Trump said of Xi on February 7.

By the middle of March, Trump had switched to blasting the “Chinese virus,” which he continued doing through much of the month. On March 11, he gave a poorly received national address from the Oval Office, in which he bungled the announcement of an upcoming ban on most (or maybe all; it wasn’t clear) air travel to the U.S. from Europe. Several people who have dealt with past disease outbreaks told me that, in a normal administration, one option for mid-January would have been a temporary, but total, ban on all inbound international flights to the United States. “A serious option in all contingency planning would be total closure of the airspace,” a former senior official with experience in pandemic response told me. “We learned from the bird flu that as long as the airspace was open, we were completely vulnerable as a population. It is a draconian approach that could strand thousands of people. But as we look back—when taking early intelligence into serious consideration from the start—this one option would be an early choice for the president to make. It would be followed immediately by humanitarian support, and then transitioned through hubs to permit a measured flow of people to key locations. Follow-on screening would also take place prior to any further travel.”

Not everyone I spoke with agreed that a total travel freeze, similar to the multiday shutdown on air travel after the 9/11 attacks, would have been feasible. All agreed that Trump’s limitations on travel from China, in late January, and from parts of Europe, six weeks later, made a bad situation worse. The Chinese “ban” was a further irritant to the Chinese government (despite Trump’s ongoing personal praise of Xi Jinping), and because it wasn’t absolute, some 40,000 U.S. citizens and others flew into American airports from China, with minimal testing, screening, or quarantine provisions. The ban might even have worsened the situation, by impelling Americans (who might have been exposed) to get back while they still could. The president’s advance notice of the partial European ban almost certainly played an important part in bringing the infection to greater New York City. Because of the two-day “warning” Trump gave in his speech, every seat on every airplane from Europe to the U.S. over the next two days was filled. Airport and customs offices at the arrival airports in the U.S. were unprepared and overwhelmed. News footage showed travelers queued for hours, shoulder to shoulder, waiting to be admitted to the U.S. Some of those travelers already were suffering from the disease; they spread it to others. On March 11, New York had slightly more than 220 diagnosed cases. Two weeks later, it had more than 25,000. Genetic testing showed that most of the infection in New York was from the coronavirus variant that had come through Europe to the United States, rather than directly from China (where most of the early cases in Washington State originated).

Officials in New York and elsewhere made their own errors, but the game was already over. The strategy for a potential pandemic should have been like that for a forest fire: do everything possible to contain it where it first broke out. Once that chance was missed, it was gone for good.

3. The Emergency Checklist

For me, as an amateur pilot, the most gripping moments in the Tom Hanks movie Sully come immediately after the bird strike. The film recreates Captain Chesley Sullenberger’s feat of safely gliding a fully loaded US Airways plane to a landing in the Hudson River, after it flew through a flock of Canada geese and lost power in both of its engines. Obviously the moment of touchdown brings drama. But what I found most remarkable was the calm with which the captain and his first officer systematically worked through their cockpit emergency checklist, looking for every possibility to regain power as the plane headed down.

Aviation is safe because, even after all the advances in forecasting and technology, its culture still imagines emergencies and rehearses steps for dealing with them. Especially in the post-9/11 era of intensified concern about threats of all sorts, American public-health officials have also imagined a full range of crises, and have prepared ways to limit their worst effects. The resulting official “playbooks” are the equivalent of cockpit emergency checklists. Following steps in the cockpit checklist was not enough for Captain Sullenberger to restart his plane’s engines. But following the steps in the main U.S.-government pandemic playbooks would have saved tens of thousands of lives.

Anything that Barack Obama had recommended, Donald Trump was predisposed to ignore. Of the many lies Trump and his defenders have spun, none is more flatly false than the claim, as stated by Senate Majority Leader Mitch McConnell in May, that the Obama administration “did not leave … any kind of game plan for something like this.”

In response to McConnell’s claim, Ron Klain tweeted about the official pandemic playbook left for Obama’s successors. McConnell, surprisingly, retracted his statement—but the White House spokesperson, Kayleigh McEnany, then claimed that whatever “thin packet of paper” Obama had left was inferior to a replacement that the Trump administration had supposedly cooked up, but which has never been made public. The 69-page, single-spaced Obama-administration document is officially called “Playbook for Early Response to High-Consequence Infectious Disease Threats and Biological Incidents” and is freely available online. It describes exactly what the Trump team was determined not to do.

What I found remarkable was how closely the Obama administration’s recommendations tracked with those set out 10 years earlier by the George W. Bush administration, in response to its chastening experience with bird flu. The Bush-era work, called “National Strategy for Pandemic Influenza” and publicly available here, differs from the Obama-era playbook mainly in the simpler forms of technology on which it could draw. But the premises, recommendations, and warnings are fundamentally similar in each—and at complete odds with the “let’s just ignore it” nature of the Trump administration’s response.

The Bush report explained clearly why new diseases would inevitably emerge, and why they would constitute a severe threat to national security in the broadest terms. Its central premise was the importance of working seamlessly with other governments so as to contain outbreaks before they spread worldwide. “Given the rapid speed of transmission and the universal susceptibility of human populations, an outbreak of pandemic influenza anywhere poses a risk to populations everywhere,” the report explained. “Our international effort to contain and mitigate the effects of an outbreak of pandemic influenza beyond our borders is a central component of our strategy to stop, slow, or limit the spread of infection to the United States.”

I’m tempted to devote the next 20 pages of this article to quoting whole passages from the Bush report. But here is a sample—and remember, this was an official assessment by the U.S. government more than a dozen years before the first case of COVID-19 was diagnosed:

The animal population serves as a reservoir for new influenza viruses … It is impossible to predict whether the H5N1 virus [in 2005] will lead to a pandemic, but history suggests that if it does not, another novel influenza virus will emerge at some point in the future and threaten an unprotected human population.

The economic and societal disruption of an influenza pandemic could be significant. Absenteeism across multiple sectors related to personal illness, illness in family members, fear of contagion, or public health measures to limit contact with others could threaten the functioning of critical infrastructure, the movement of goods and services, and operation of institutions such as schools and universities. A pandemic would thus have significant implications for the economy, national security, and the basic functioning of society.

It is almost as if we had been warned. Here is one more sample. I know that long block quotes can be off-putting. But consider the one below, and see how, sentence by sentence, these warnings from 2005 match the headlines of 2020. The topic was the need to divide responsibility among global, national, state, and community jurisdictions in dealing with the next pandemic. The fundamental premise—so widely shared that it barely needed to be spelled out—was that the U.S. federal government would act as the indispensable flywheel, as it had during health emergencies of the past. As noted, it would work with international agencies and with governments in all affected areas to coordinate a global response. Within its own borders it would work with state agencies to detect the potential for the disease’s spread and to contain cases that did arise:

Unlike geographically and temporally bounded disasters, a pandemic will spread across the globe over the course of months or over a year, possibly in waves, and will affect communities of all sizes and compositions. In terms of its scope, the impact of a severe pandemic may be more comparable to that of war or a widespread economic crisis than a hurricane, earthquake, or act of terrorism. In addition to coordinating a comprehensive and timely national response, the Federal Government will bear primary responsibility for certain critical functions, including: (1) the support of containment efforts overseas and limitation of the arrival of a pandemic to our shores; (2) guidance related to protective measures that should be taken; (3) modifications to the law and regulations to facilitate the national pandemic response; (4) modifications to monetary policy to mitigate the economic impact of a pandemic on communities and the Nation; (5) procurement and distribution of vaccine and antiviral medications; and (6) the acceleration of research and development of vaccines and therapies during the outbreak.

This was produced by an administration that at the time was still enmeshed in doomed warfare in Iraq, Afghanistan, and elsewhere. Even so, it laid out a plan for dealing with security threats of a different sort.

The Obama playbook, like the Bush report, is chillingly prescient. Its emphasis is on the step-by-step “how to” of the government’s response. In an airplane cockpit, the emergency checklists have a series of decision trees and yes/no choices for coping with failures. If the engine fails, first check the fuel supply, and so on. The Obama playbook was something like that. To give just one example, here was the checklist on deciding when and whether to ban travel from infected areas:

screenshot from Playbook for Early Response to High-Consequence Emerging Infectious Disease Threats and Biological Incidents
(Source: Playbook for Early Response to High-Consequence Emerging Infectious Disease Threats and Biological Incidents)

Referring to the detailed pandemic playbooks from the Bush and Obama administrations, John R. Allen told me: “The moment you get confirmation of a problem, you would move right to the timeline. Decisions by the president, actions by the secretary of defense and the CDC, right down the list. You’d start executing.”

Or, in the case of the current administration, you would not. Reading these documents now is like discovering a cockpit checklist in the smoking wreckage.

4. The Pilot

You don’t need to have seen Top Gun or The Right Stuff to be aware that pilots can be too proud of their cool bravado. But a virtue of Sully is the reminder that when everything else fails—the forecasts, the checklists, the triply redundant aircraft systems—the skill, focus, and competence of the person at the controls can make the difference between life and death.

So too in the public response to a public-health crisis. The system was primed to act, but the person at the top of the system had to say, “Go.” And that person was Donald Trump.

“Here is the way I would put it,” a person who has been involved with the President’s Daily Brief process told me, referring to Trump. “The person behind the desk is the same person you see on TV”—emotional, opinionated, fixed on his own few hobbyhorses and distorted views of reality, unwilling or unable to absorb new information. “In a normal administration, the president would have seen the warnings unfolding from January onward. But this president hadn’t absorbed any of it.”

Allen, who during his military career had extensive experience coordinating and commanding multinational efforts, told me, “No matter how good your planning is, or how prescient your scientists and generals, in our system you depend on the commander in chief. After you’ve given your very best advice, if the commander in chief decides not to accept it, there you are.”

People I spoke with described the ways in which staffers tried to catch or sustain Trump’s interest. Everyone recognized that he would never even look at the President’s Daily Brief. The trick was seeing whether crucial information could spark interest among others on the staff and eventually drift its way to Trump. “Does he just willfully ignore all outside information?” Paul Triolo asked. “I don’t think he ever saw or read any of the intel reports. He does listen to Navarro”—Peter Navarro, the former labor economist who had become a leading hawk on trade policy toward China. On January 29—after the trade deal Navarro championed had been signed—Navarro sent Trump a memo warning of the pandemic threat spreading from China. Navarro had no public-health background, and the people I spoke with viewed the memo mainly as an extension of his overall perspective on China. Whatever its merits, there is no evidence that Trump read or absorbed this memo or any other written documents.

In a resigned way, the people I spoke with summed up the situation this way: You have a head of government who doesn’t know anything, and doesn’t read anything, and is at the mercy of what he sees on TV. “And all around him, you have this carnival,” an intelligence officer said. “Pompeo is very ambitious to take the reins of the anti-China campaign. Mnuchin and [Commerce Secretary Wilbur] Ross are thinking about their trade deals. You end up thinking that the voice of reason is … Jared”—Kushner, the president’s son-in-law, whose many areas of responsibility in the administration have included the China relationship.

One truth through the decades, under presidents Republican and Democratic alike, is that what the president cares about, everyone else cares about, too. “As the president said in his State of the Union address” is the way White House staffers begin a typical conversation with staffers of Cabinet departments. Or, “as I heard directly from the president.” This president was saying that the disease didn’t matter, or would solve itself. No one was capable of attracting his attention, or changing his mind, or even using his indifference as a shield for behind-the-scenes preparation for a response.

A military official told me, “I have wondered, as a thought experiment: If the outbreak had been in Tennessee rather than Wuhan, would the outcome for the world have been worse, better, or the same?” This person said that he thought the disease might have spread even more rapidly. Why? “I think it would have been harder to convince Trump to lock things down here, than to throw a ban on China.” Blaming the “Chinese virus” (or, as Trump put it in Tulsa, the “kung flu”) and imposing an ineffective and even counterproductive “ban” was rhetorically and intellectually easy for Trump, after the trade deal had been signed. But the man who has refused ever to be photographed wearing a mask would have been—and has been—slow to impose any domestic controls.

The United States still possesses the strongest economy in the world, its military is by far the most powerful, its culture is diverse, and, confronted with the vicissitudes of history, the country has proved resilient. But a veteran of the intelligence world emphasized that the coronavirus era revealed a sobering reality. “Our system has a single point-of-failure: an irrational president.” At least in an airplane cockpit, the first officer can grab the controls from a captain who is steering the aircraft toward doom.

5. The Control Systems

The deadliest airline crash in U.S. history occurred in 1979. An American Airlines DC-10 took off from O’Hare Airport, in Chicago—and just as it was leaving the ground, an incorrectly mounted engine ripped away from one of the wings. When the engine’s pylon was pulled off, it cut the hydraulic lines that led from the cockpit to the control surfaces on the wings and tail. From that point on, the most skillful flight crew in the world could not have saved the flight. The commands they desperately tried to give as they pushed and pulled on the yoke in the cockpit had no effect on the plane’s doomed course.

It’s a grisly comparison, but also an instructive one in the case of the pandemic. Suppose the administration had paid attention when it mattered. Suppose Donald Trump had been willing to call Xi Jinping. Suppose Trump had put aside his categorical dismissal of his predecessors’ efforts and looked at the Bush and Obama playbooks. By the time the pandemic emerged, it may have already been too late. The hydraulic lines may already have been too damaged to transmit the signals. It was Trump himself who cut them.

The more complex the organization, the more its success or failure turns on the skill of people in its middle layers—the ones who translate a leader’s decision to the rest of the team in order to get results. Doctors depend on nurses, architects depend on contractors and craftsmen, generals depend on lieutenants and sergeants. A president depends on people who have developed the skills and muscle memory needed to shift a huge bureaucracy’s focus. Because Donald Trump himself had no grasp of this point, and because he and those around him preferred political loyalists and family retainers rather than holdovers from the “deep state,” the whole federal government became like a restaurant with no cooks, or a TV station with stars but no one to turn the cameras on.

“There is still resilience and competence in the working-level bureaucracy,” an intelligence-agency official told me. “But the layers above them have been removed.” Near the end of one full term in office, an unusually large number of senior deputy-secretary and assistant-secretary posts in Cabinet departments remain empty. Donald Trump’s zeal for filling lifetime-appointment judicial vacancies has not extended to the regular government. An unusually large share of those who have been appointed are political staffers, donors, or Trump protégés without experience in their field.

Traditionally, the National Security Council staff has comprised a concentration of highly knowledgeable, talented, and often ambitious younger figures, mainly on their way to diplomatic or academic careers. For instance, during both terms of the Obama administration, the main NSC staffer covering Chinese affairs was Evan S. Medeiros. By the time he joined Obama’s staff, he had a doctorate in international relations and had written many books and papers on military, political, and economic developments in China; he had lived and traveled in the region; he spoke Chinese. Under Donald Trump, the most influential staff figures on China appear to be Robert Lighthizer, the trade representative, who has decades of experience in that field but sees China and Japan almost exclusively through a commercial lens; Peter Navarro, who apparently came to Trump’s attention after Jared Kushner did an online search for books on China and came across Navarro’s inflammatory and thinly researched polemic Death by China; and Matthew Pottinger, a Chinese speaker who worked for years in China as a reporter for Reuters and The Wall Street Journal and then spent five years in the Marines. The three share a skeptical view of China—Lighthizer on trade, Navarro on everything, and Pottinger because of the repression and corruption he observed as a foreign correspondent. Even with Pottinger included, this was a shallower pool of China experience than under other administrations.

“There is nobody now who can play the role of ‘senior China person,’” a former intelligence official told me. “In a normal administration, you’d have a lot of people who had spent time in Asia, spent time in China, knew the goods and bads.” Also in a normal administration, he and others pointed out, China and the United States would have numerous connective strands—joint working groups on anti-terrorism efforts, or climate projects, or even, yes, pandemic-prevention strategies. “There would be some ballast in the relationship,” this person said. “Now all you’ve got is the trade friction”—plus the personal business deals that the president’s elder daughter, Ivanka, has made in China, as have relatives of her husband, Jared Kushner. What all these figures lack is any experience whatsoever with bureaucracies—that is, with running an organization any larger than their own, family-controlled enterprises.

Every president is “surprised” by how hard it is to convert his own wishes into government actions. In 1960, political scientist Richard E. Neustadt got John F. Kennedy’s attention with his book Presidential Power: The Politics of Leadership, which analyzed the range of tools a president must employ to persuade the Congress, the public, foreign leaders, and members of the permanent bureaucracy to work toward his goals. Before that, Harry Truman had famously converted this principle into a joke. When preparing to leave the Oval Office and turn it over to the newly elected Dwight Eisenhower, Truman pointed at his desk and said: “He’ll sit right here and he’ll say ‘Do this, do that!’ And nothing will happen. Poor Ike. It won’t be a bit like the Army.”

Presidents cope with this discovery in varying ways. The people I spoke with had served in past administrations as early as the first George Bush’s. George H. W. Bush came to office with broad experience in the federal government—as much as any other president. He had been vice president for eight years, a CIA director, twice an ambassador, and a member of Congress. He served only four years in the Oval Office but began with a running start. Before he became president, Bill Clinton had been a governor for 12 years and had spent decades learning and talking about government policies. A CIA official told me that Clinton would not read his President’s Daily Briefs in the morning, when they arrived, but would pore over them late at night and return them with copious notes. George W. Bush’s evolution from dependence on the well-traveled Dick Cheney, in his first term, to more confident control, in his second, has been well chronicled. As for Obama, Paul Triolo told me: “By the end of his eight years, Obama really understood how to get the bureaucracy to do what he wanted done, and how to get the information he needed to make decisions.” The job is far harder than it seems. Donald Trump has been uninterested in learning the first thing about it.

In a situation like this, some of those in the “regular” government decide to struggle on. Others quit—literally, or in the giving-up sense. “The problem is not just the president, erratic as he is,” an intelligence official told me. “The ‘process’ is just so chaotic that it’s not a process at all. There’s no one at the desk. There’s no one to read the memos. No one is there.”

James Giordano, who continues to work on projects forecasting national-security threats, said that the right-wing “Fire Fauci” trend, though brief, had a powerful demoralizing effect on the experienced professionals who, in the federal government as in any large organization, get the daily work done. (The aviation counterpart would be a pilot who sneered away cautions from maintenance experts, weather forecasters, or air traffic controllers as fraidy-cat “deep state” talk.) During March and April, when Donald Trump thought it advantageous to have hour-long live White House “briefings” on the pandemic day after day, Dr. Anthony Fauci became world famous for his calm, clear, cautionary explanations. Trump loyalists began grousing that Fauci had “better ratings” than his boss. By mid-April, when Fauci had politely but clearly taken his distance from some of Trump’s most extreme promises and claims, #FireFauci began circulating on Twitter—and in mid-April, Trump himself retweeted one message in that vein. In practical terms, Trump couldn’t actually fire Fauci, who (apart from his personal eminence) held the sort of civil-service position not subject to presidential dismissal without cause. But having an online mob riled up against a civil servant is no joke. My own house, in Washington, is a few blocks from Fauci’s—and starting about that time, my wife and I noticed government security vehicles stationed outside it around the clock.

“That hashtag is indicative of the risk-averse climate I am talking about within government at present; clearly a result of top-down influence,” Giordano said. “If this could happen to Fauci, it makes people think that if they push too hard in the wrong direction, they’ll get their heads chopped off. There is no reason in the world something called #FireFauci should even exist. The nation’s leaders should maintain high regard for scientific empiricism, insight, and advice, and must not be professionally or personally risk averse when it comes to understanding and communicating messages about public safety and health.”

Giordano concluded, “If I sound frustrated, that is because I am”—and we spoke at a time when the U.S. death toll was “only” about 10,000. “It’s not just personal frustration. It’s professional frustration. In the midst of this emergency, we should have been able to act, swiftly and soundly—and we didn’t.”

Over nearly two decades, the U.S. government had assembled the people, the plans, the connections, and the know-how to spare this nation the worst effects of the next viral mutation that would, someday, arise. That someday came, and every bit of the planning was for naught. The deaths, the devastation, the unforeseeable path ahead—they did not have to occur.

6. The Crash Landing

Today, six months after the president was given his first warnings, more than 2.3 million Americans have been infected by the coronavirus. More than 120,000 have succumbed to the disease. New infections are being reported at the rate of thousands per day—as many now as at what some saw as the “peak” two months ago.

The language of an NTSB report is famously dry and clinical—just the facts. In the case of the pandemic, what it would note is the following: “There was a flight plan. There was accurate information about what lay ahead. The controllers were ready. The checklists were complete. The aircraft was sound. But the person at the controls was tweeting. Even if the person at the controls had been able to give effective orders, he had laid off people that would carry them out. This was a preventable catastrophe.”

The summation by a former senior official was less dry and less clinical. He said to me, “Here we stand, on a mountain of dead.”

tinyurlbitlyis.gdu.nuclck.ruulvis.netcutt.lyshrtco.de

نرم افزار گرامرلی

ایندکسر

اسلاید نشان می دهد: New Yorker Cartoons, جولای 6 و 13 سال 2020

tinyurlbitlyis.gdu.nuclck.ruulvis.netcutt.lyshrtco.de

نرم افزار گرامرلی

ایندکسر