Trump Warns That Mail-In Ballots Could Result in Voting

A person wearing a rubber glove placing a ballot in a mail box
Photograph by Matt Rourke / AP / Shutterstock

WASHINGTON (The Borowitz Report)—Calling the situation a “total disaster,” Donald J. Trump warned on Sunday that the use of mail-in ballots could result in voting.

Appearing on Fox News, Trump said that there were “all kinds of studies” showing a “direct link” between mail-in ballots and votes cast.

“Wherever you’ve had mail-in ballots, there have been widespread cases of voting,” he said. “We’re not going to let that happen.”

He said that other countries have solved the problem of “too many votes” by banning mail-in ballots altogether.

“You look at North Korea,” Trump said. “They don’t have mail-in ballots. They barely have mail. They’re doing an amazing job.”

Raising another issue with what he called “excessive voting,” Trump warned that “the more votes you have, the higher the number you have to count to.”

“When I took my cognitive test, I had to count to ten, and that was no walk in the park,” he said. “And now you’re telling me there’s somebody out there who can count into the millions? Give me a break.”

نرم افزار گرامرلی

How a Cheese Goes Extinct

Selection of cheeses
When you talk with aficionados, it usually doesn’t take long for the conversation to veer away from curds, whey, and mold, and toward matters of life and death.Photograph from Alamy

The late Mary Holbrook, a white-haired maestro in the British cheesemaking world, was known for her soft cheeses and her sharp temper. Once a week, she made the trip from Sleight Farm, her home in the southwest of England, to London to check on her wares as they ripened in the maturation rooms of an upscale cheese shop. Holbrook’s apprentices, hardened to her singular style of mentorship, knew to brace themselves for reprimands when she returned. Occasionally, though, Holbrook would come back with bags of treats—yogurt, mangoes, sweets—which she spilled across the kitchen table of her cold mid-nineteenth-century farmhouse on the crest of a hill, and they knew that the cheese must be tasting good, and that Mary’s little world was in order.

Before turning to cheesemaking, in the nineteen-seventies, Holbrook had been an archeologist. Some forty years into her second career, she still had a way of getting history to rise to the surface. Sleight Farm was littered with relics, pieces of rusting machinery scattered across the rolling fields. “If they broke,” Julianna Sedli, who worked with Holbrook for a little over three and a half years, said, “they broke forever.” In one shabby outbuilding, alongside vats of oil and parts of a tractor, craggy wheels of hard Old Ford cheese aged in the cool, damp shade. In a room along a little track, French influences converged with old English traditions of goat’s- and sheep’s-milk cheesemaking. There, Holbrook made Tymsboro, an ash-rubbed pyramid of soft cheese, with bright, peppery notes. Her semi-soft washed-rind Cardo cheese, meanwhile, borrowed from Portuguese tradition, using a vegetarian rennet made from thistle stamens.

As Holbrook’s renown spread—as well as gaining acclaim for her cheeses, she made her name by supplying pork to some of London’s most famous restaurants—aspiring cheesemakers made pilgrimages to the farm, keen to learn from the woman who had built a reputation as one of Britain’s finest. Some journeyed down for only a week or two; others stayed for years. In 2004, Martin Gott and his partner Nicola Robinson moved to Sleight Farm from their jobs in Lancashire, in the northwest of England. They bought a flock of sheep and rented some grazing land and barn space from Holbrook, developing their own washed-rind sheep’s cheese—St. James—in snatched moments when they weren’t farming and cheesemaking for Holbrook. Their vision didn’t always align with Holbrook’s: Gott recalls that, much of the time, he was left to make his own mistakes, with his mentor only chiming in to express disappointment or dissent. But there were bright moments, too. In the evening, they would leaf through cheese-industry catalogues, laughing about the incredible strangeness of being able to buy starter cultures—packages of concentrated bacteria designed to help the milk sour safely and with the right flavor—with futuristic names like G017-B.

“I wouldn’t say that Mary taught us a huge amount of practical cheesemaking,” Gott said. “But she put us in a position where we could learn.” If the work of an archeologist is to let objects tell their own story, Mary carried this philosophy forward in her cheesemaking, too: smelling, tasting, observing, and touching the cheese as it was made and aged, letting it speak for itself.

Holbrook died in February, 2019, at the age of eighty, following a short illness. She left behind no children, and her cousin’s daughter, Catherine Ochiltree, was unable to continue the difficult work of farming and cheesemaking in her absence. Ochiltree and her partner were travelling nearly a hundred and fifty miles from their home in Kent to the farm on weekends, in addition to working full-time jobs. “We just didn’t have that resilience,” Ochiltree said. “We were running on a very skeleton staff. I took the decision that we needed to bow out, so we started to dry the goats off and started to sell the herd.”

By July of that year, the farm ceased production, and Holbrook’s cheeses—Old Ford, Cardo, Sleightlett, and Tymsboro—slipped out of the living tradition and into the pages of history. A cheese is just one small piece of the world—one lump of microbe-riddled milk curds—but each is an endpoint of centuries of tradition. Some disappear for months or years; others never return. The cheesemonger and writer Ned Palmer told me that, when a cheese is lost, “Your grief reaches back into the past—into decades and centuries and millennia of culture. You feel all of that.”

When you talk with cheese aficionados, it doesn’t usually take long for the conversation to veer this way: away from curds, whey, and mold, and toward matters of life and death. With the zeal of nineteenth-century naturalists, they discuss great lineages and endangered species, painstakingly cataloguing those cheeses that are thriving and those that are lost to history. In his classic “The Great British Cheese Book,” from 1982, Major Patrick Rance—a monocled founding father of modern British cheese—intersperses his tales of surviving regional cheeses with obituaries for those that never made it so far, going as far as to describe their disappearance as extinction. Under “Extinct cheeses of the Midlands and East Anglia,” Rance pays his respects to a lost Newmarket cheese, “a 40lb marigold-coloured cheese,” pressed under cloth and rubbed with salt and cream, the recipe for which was unearthed in a 1774 housekeeping manual.

There are countless ways for a cheese to disappear. Some, like Holbrook’s, die with their makers. Others fall out of favor because they’re simply not good: one extinct Suffolk cheese, “stony-hard” because it was made only with skimmed milk, was so notoriously bad that, in 1825, the Hampshire Chronicle reported that one ship’s cargo of grindstones was eaten by rats while the neighboring haul of Suffolk cheese escaped untouched. As Palmer has outlined in his book, “A Cheesemonger’s History of the British Isles,” the fate of a cheese is often entangled with economic and political circumstances, as well as the failings of its makers. During the Second World War, much milk was redirected away from cheese production and toward drinking. The small amount of cheese that was permitted to be made was strictly regulated, with only a small roster of cheeses—mostly hard cow’s-milk cheeses similar to Cheddar—approved for production. Soft and blue cheeses, which tended to contain higher moisture levels than those permitted in ration cheese, and which were less durable, didn’t make the cut. Within two decades, the number of farmhouse cheesemakers had plummeted from more than a thousand to less than two hundred.

Even if a cheese can be rescued, the act of bringing it back to life can be fraught. In 2004, when the founder of the artisanal-cheese retailer Neal’s Yard Dairy, Randolph Hodgson, and the cheesemaker Joe Schneider decided to make a raw-milk version of Stilton, the process was like trying to resurrect the dinosaurs using only a sketch of a Tyrannosaurus rex on the back of a napkin for reference. Although Stilton is celebrated as a jewel among British cheeses, a raw-milk version hadn’t been made since the late nineteen-eighties, when a health scare led the final few creameries making it to switch to pasteurized milk. To find a path toward an authentic Stilton taste and texture—the way it had been made for more than two hundred years—Schneider had to rely on the “taste memory” of people who had last eaten the cheese a decade earlier. “I felt like a blind man trying to navigate my way, while these guys shouted orders at me to move a little bit left or a little bit right,” he said. He found images in old books of wheels of Stilton stacked high at market: these scraps of information gave him vital clues about the size, moisture, and structure of the traditional version. “You could never do that with a modern Stilton,” Schneider said. “It would crush—it’s too broken down and soft.”

Matters were complicated further by the very P.D.O. (Protected Designation of Origin) status that is supposed to protect traditional Stilton-making. With existing producers having switched to pasteurized-milk production in the nineteen-nineties, pasteurization became a protected trait for all Stilton cheeses, leaving Schneider and Hodgson’s cheese—made by the same methods, in the same place, and with the same microbial cultures as Stilton had been for centuries—unable to use that name. Not deterred, however, they leapfrogged back through history and secured the name Stichelton—which is, according to Schneider, the Old English name for the town of Stilton—for their cheese. Because it wasn’t Stilton, the cheese was more itself than ever.

These existential wranglings are familiar to Harry G. West, an anthropologist who has spent much of his academic life interrogating the way cheese is shaped by tradition, technology, and legislation. In Stichelton cheese, Schneider and Hodgson re-created the unpasteurized Stilton piece by piece, accounting for biological and environmental factors, in order to revive an old cheese in a new time. But West said that overly exacting approaches can be beside the point. “I think the question isn’t ‘Is it the same?’ but ‘Is it connected?’ ” he said. “And I think those connections can be made in so many different ways.”

For some cheesemakers, like Schneider, the quest to save a cheese will bear down on the minutiae of environmental terroir: the land, the biodiversity of the grazing pastures, and the microbial communities present in the raw milk. For others, continuity has a more human dimension, drawing a link between past and present through family lineage: the Lancashire cheese produced by the Kirkham family, for example, is widely considered to be the last remaining raw-milk farmhouse Lancashire in production. Regardless of titles and official designations, cheeses will always reflect the people who make them. (Gott, who remembers Holbrook’s obsessive attention to detail—sourcing starter cultures from the Loire Valley, in France, and thistle stamens from Portugal—likes to say, “If you want to change a cheese, change the cheesemaker.”) But the human factors also extend further afield, to the hands that will package the cheese, the money that will purchase it, the shelves it will fill, and the mouths it will feed. Stilton cheese is a case in point: as West points out, Stilton was named not after the place that it was first made, but the town where it was first marketed and sold. In fact, Stilton cannot legally be made in the town of Stilton, which sits outside of the geographical area specified in the cheese’s P.D.O. What irony, that a cheese now defined by where it comes from was initially defined by where it went to—brought to life not in the farmhouse or the dairy but in the marketplace.

Such conversations have taken on particular resonance today, as the coronavirus reshapes the ways we shop, dine, and cook. The food writer Jenny Linford was among the first to document the challenges faced by cheesemakers when the pandemic struck, with some makers seeing restaurant and wholesale orders dry up virtually overnight, and others having to put production on hold for now—and maybe even forever. “We need to put our arms around our cheese world and understand how precious it is,” Linford told me.

There have already been casualties of the crisis. Innes Cheese, based at Highfields Farm Dairy, in Staffordshire, has been a site of goat’s-milk cheesemaking since 1987. Their signature cheese, Innes Log, with its grassy, sometimes nutty flavor and fudgelike texture, was singled out by Neal’s Yard Dairy as an alternative to Holbrook’s Tymsboro, after she had died. Their Highfields cheese—crumbly, Caerphilly-inspired—was billed as a successor to Holbrook’s Old Ford. Before the pandemic hit, Joe Bennett and his partner, Amiee Lawn, the joint owners of Innes Cheese, found themselves on the brink of investing a lot of money in a new milking parlor and improved facilities at the farm. “We were talking to the bank, and literally the next day everything stopped,” Bennett said.

When the lockdown started and restaurants—Innes Cheese’s principal buyers—were shuttered, the dairy’s plans were upended. “For three weeks, we had virtually no sales at all,” Bennett said. “It just all stopped pretty much overnight.” With one young child and a second on the way, Bennett and Lawn felt they had no choice but to stop cheesemaking and sell their herd of goats. On June 15th, the pair drove down to London with the last of their cheeses. Soon, the last of them will have been sold and eaten, and a thread of tradition after thirty-three years in the goat-cheese business will be lost.

Last month, Bennett and Lawn’s flock of three hundred goats were driven over a hundred and fifty miles north to a new home at Holker Farm, in Cumbria, where Gott and Robinson have lived and made cheese since their year-long apprenticeship with Holbrook. They had been considering making their own goat’s-milk cheese since Holbrook died, so when they got a call from Bennett to let them know that he and Lawn would be bowing out of the business, they took it as a sign. Within a week, the first Holker Farm kids were born. With the population of their farm having more than doubled, Gott and Robinson are busier than ever. The traditional dry stone walls that crisscross the farm have to be safeguarded. (“To the goats,” Gott noted, “they’re like climbing frames!”) Fences and hedges need to be checked and checked again in order to goat-proof the paddocks. But there’s excitement, too. The goats are mostly British Saanen crossed with Golden Guernsey, which means that they yield smaller quantities of richer milk—perfect for making cheese.

Gott and Robinson have started by making a hard goat’s-milk cheese. Like their Crookwheel sheep’s-milk cheese, which they rushed into production after the start of lockdown, in March, this new offering will be a firm, reasonably dry cheese: less labor-intensive to produce and durable enough to weather uncertain market conditions over the coming weeks and months. With Innes Cheese’s goats, transplanted to the rolling Cumbrian countryside, and using cheesemaking techniques that they learned at Sleight Farm, in Somerset, Gott and Robinson are making something entirely new from old parts. They have called the cheese Holbrook.

نرم افزار گرامرلی

مبارزه با کروناویروس از نیویورک به ایالت یوتا

Scott Aberegg in scrubs.
اسکات Aberegg مهم-مراقبت پزشک در یوتا مهاجرت به منهتن برای چند هفته برای کمک به شهر نیویورک coronavirus پاسخ.عکس های لیندسی D’Addato برای نیویورکر

در اواخر ماه مارس اسکات Aberegg مهم-مراقبت در دانشگاه یوتا از خوردن ناهار در بیمارستان کافه تریا. بر روی گوشی خود او متوجه یک e-mail است که گردش در میان کارآموزان در بخش خود را. آن را از جامعه قفسه سینه آمریکا یک سازمان حرفه ای از پزشکان که درمان بیماری های ریوی و بیماری بحرانی. “همانطور که شما بدون شک شنیده وجود دارد coronavirus خروش در شهر نیویورک” پیام به عنوان خوانده شده. “وضعیت وخیم است . . . و همکاران خود را به کمک شما نیاز دارند.” پست الکترونیکی ارائه شده در همان روز credentialling و صدور مجوز و همچنین سفر رایگان مسکن و وعده های غذایی به پزشکان که به طور داوطلبانه به کار در این شهر بیمارستان. E-mail خیلی فوق العاده ای که Aberegg تعجب اگر آن را می تواند یک کلاهبرداری است.

Aberegg بزرگ شده در یک مزرعه پرورش اسب در داد اوهایو در حدود شصت کیلومتری جنوب شرقی کلیولند. پدرش مشغول به کار در خرده فروشی در سیرز و بعد روت اسب و فروش دام تجهیزات; Aberegg برای اولین بار در خانواده اش برای حضور در دانشگاه. در زمستان سال 1997 زمانی که او در سال سوم خود را از دانشکده پزشکی در ایالت اوهایو او یک چرخش با جیمز Gadek افسانه ای مراقبت بحرانی ، چند هفته در Gadek شنیده ام که یک کارآموز نسبی در حال مرگ بود در یک بیمارستان چند ساعت دور. تیم پزشکی وجود دارد و اعتقاد بر این مورد نا امید کننده بود; Gadek سوار در یک آمبولانس آورده بیمار برگشت و آغاز درمان خود را در I. C. U. بیمار بهبود یافتند. تماشای ناظر به چنین طول Aberegg فکر کردم من می خواهم به مانند آن مرد. در حال حاضر در شهر سالت لیک او در پاسخ به این e-mail از جامعه قفسه سینه آمریکا گفت که او در دسترس بود.

در حدود همان زمان تونی ادواردز, سوم, سال بحرانی-مراقبت از افرادی که مشغول به کار در Aberegg بیمارستان کردم همان e-mail. او و همسرش, اشلی سابق I. C. U. پرستار مشغول به کار بود در دالاس در سال 2014 زمانی که اولین بیمار ابولا در خاک آمریکا—یک مرد در حال فرار از شیوع این بیماری در لیبریا—رشد بیمار وجود دارد و این ویروس تهدید به گسترش است. تونی پزشکی ساکن در های عفونی-بیماری های خدمات; اشلی I. C. U. انتخاب شد به عنوان یکی که بیماران ابولا فرستاده خواهد بود اگر شیوع رشد داشته است. هر چند این ویروس شامل یک بیمار فوت کرد و دو نفر از پرستاران آلوده شدند. این Edwardses احساس که آنها می خواهم تجربه ای نزدیک از دست ندهید. “ما نوع رفت و از طریق تمرین قبل از” اشلی گفت. “بودن را از طریق کردم که ما آماده برای این کار است.”

در شام تونی گفت: اشلی در مورد e-mail. او می خواهم آن دیده می شود و همچنین می خواستم به: نیاز به I. C. U.-پرستاران آموزش دیده بود و در بسیاری از موارد حتی بیشتر از نیاز برای پزشکان است. به زودی پس از آن Edwardses آموخته است که Aberegg داوطلب بود و همچنین. سه شروع به ساخت و آماده سازی. Aberegg حمایت از تعطیلات خانواده. این Edwardses شروع به تنظیم مراقبت از کودک خود را برای چهارده-ماه-پیر دختر. تونی مادر ماریان گریه کرد زمانی که او شنیده ام که آنها می خواهم داوطلب; او موافقت کرد و به رانندگی از دنور به Salt Lake City برای مراقبت از نوزاد است. قبل از خروج از تونی و اشلی خریداری زندگی-بیمه که نمی خواهد اثر را برای یک ماه دیگر. آنها سعی کردند به یک شوخی خارج از آن. تونی گفته او “اگر ما بیمار مطمئن شوید که شما ما را زنده نگه دارید تا پس از آن!”

تونی ادواردز مهم مراقبت های همکار در یوتا صرف بخشی از بهار درمان coronavirus بیماران در شهر نیویورک است.عکس های لیندسی D’Addato برای نیویورکر

در اوایل ماه آوریل زمانی که شهر نیویورک ضبط شد که حدود پنج هزار جدید کروناویروس موارد هر روز من Aberegg در موقت I. C. U. در بیمارستان که در آن کار میکنم در سمت شرق. ما ایستاده بود در نزدیکی مرکزی ایستگاه پرستاری. پزشکان و پرستاران darted در اطراف ما; آلارم صدا; مانیتور دیدم قرمز هشدار. درب های چوبی در بيماران اتاق گرفته شده بود پایین و با جایگزین فلز آنهایی که آنها به حال پنجره های شیشه ای بزرگ است که ما مجاز به دیدن بیماران متصل به دستگاه تهویه مصنوعی. در هر پنجره خشک پاک کردن نشانگر استفاده شد به رکورد تنظیمات ونتیلاتور اکسیژن و سطح دارو, نرخ و تعداد و محل لوله ها و کاتترهای نگه داشتن هر بیمار زنده است. Aberegg عضلانی و هیچ و بی معنی به نظر می رسید نسبتا در سهولت. “وقتی کسی می گوید که آنها نیاز به کمک شما به آنها کمک کند” او به من گفت توصیف تصمیم خود را به آمده است. “اگر آنها نمی نیاز به کمک آنها نمی توان پرسید.” او وارد شده بود چند روز قبل بود و ماندن در یک بیمارستان-اجرای هتل در سراسر خیابان در یک اتاق دو طبقه از Edwardses. او در حال حاضر دیده می شود ده ها تن از بدحال COVID-19 بیماران. در صبح او با تونی در I. C. U. و آنها در مورد آنچه اتفاق افتاده بود یک شبه: برخی از بیماران بهبود یافته و ممکن است تراشه خارج دیگران بود بدتر شده و نیاز به توجه فوری. سپس آنها شروع به دور خود.

بعد من رفتم برای دیدن تونی و اشلی در اتاق هتل خود را که در آن نشسته ما را به عقب رانده و از کوچک میز ناهار خوری شش فوت از یکدیگر با ماسک و کلاه جراحی ، آنها به یاد می آورد دیوانه وار هفته بین تصمیم خود را برای داوطلب و ورود خود را در نیویورک. اشلی که او تغییر کرده از تخصص مراقبت های ویژه به interventional radiology حال بررسی I. C. U. روش آنلاین و در کتاب های درسی; تونی در حالی که مراقبت از بیماران در یوتا I. C. U. حال سعی کردم به مرتب کردن بر اساس الزامات مورد نیاز برای ایالت نیویورک credentialling. دوازده ساعت قبل از آنها بودند به ترک شرکت هواپیمایی لغو پرواز خود را. آنها درهم به کتاب دیگری است. در راه به فرودگاه تونی شد نگران. “او ناجور,” اشلی گفت. “او می لرزید و نمی توانستم صحبت کنید. که زمانی که من فکر می کنم آن را به او رسید.”

در پرواز وجود دارد کمتر از یک دوجین مسافران همه با پوشیدن ماسک. هیچ غذا یا نوشیدنی خدمات در هیئت مدیره و آنها گرسنه بودند زمانی که آنها فرود آمد در J. F. K. کمی پس از نیمه شب. به عنوان آنها راه می رفت از طریق خالی ترمینال گذشته تنها T. S. A. افسر نشسته در صندلی خود را حس ناخرسندی رشد داشته است. خود را بارگذاری راننده متشنج به نظر می رسید. در هتل خوردند پیتزا, آنها می خواهم دستور از مواد غذایی-تحویل نرم افزار. پنج دقیقه بعد تونی برداشت خود را نشان I. D. کردم و به کار می کنند. بعد اشلی رفت و به یک دفتر در midtown برای تکمیل او credentialling روند. پس از آن او راه می رفت به میدان تایمز. چراغ بودند و نشانه هایی بودند فلاش, اما خیابان ها خلوت شد. آنها می خواهم به نیویورک قبل از, اما این نسخه.

برای تونی انرژی عصبی به سرعت به راه به reflexive عمل است. وجود دارد تقریبا هیچ وقت خود را برای دیدار با همکاران جدید. او روز اول مشخص شده بود توسط یک جریان ثابت از بیماران: فقط به عنوان یک تثبیت شده دیگر وارد برای نفس نفس نفس زدن و یا در حال حاضر انتوبه. هنگامی که یک لحظه یدکی ارائه شده خود او و تیم او خواهد مبادله نظریه ها در مورد coronavirus و بحث مطالعات اندکی که تا به حال منتشر شده است. او احساس گیجی نه فقط با جنجال و هیاهو از این بخش و عدم قطعیت از ویروس اما با چهره ناآشنا و طرح جدید بیمارستان. یک روز صبح او وارد یک اتاق استراحت و غرق شد خسته به یک صندلی. “هی! شما یوتا پسر” یک دکتر گفت:. در اطراف او بسیاری دیگر که بررسی موارد و بحث درمان است. او تا به حال شناخته شده است که تمام این واحد در طبقه شده بود تبدیل به COVID-19 بخش; فقط در حال حاضر او متوجه است که همان درست بود تقریبا تمام بیمارستان. او پله ها را به فولاد طبقه ساخته شده و راه خود را در امتداد یک راهرو با اتاق عمل در هر دو طرف. وجود دارد او به یک اشاره از این بیماری همه گیر را در مقیاس واقعی: در هر اتاق ردیف ناخودآگاه بيمار متصل به طرفداران خود هشدار انعکاس طرز مرموزی پایین خالی راهرو. “آن را مستقیما از یک فیلم علمی تخیلی” او به یاد می آورد.

در شب, تونی را سر و برگشت به هتل. گاهی Aberegg را متوقف خواهد کرد برای نوشیدن و یا شام. آنها می خواهم به خوردن باقی مانده و یا بایگانی اطلاعات از هر جای که خواهد تحویل; سپس Aberegg خواهد رفتن به اتاق خود را به FaceTime با خانواده اش در حالی که Edwardses خواهد همین کار را با ماریان و دختر خود را. با گذشت هر روز آن را سخت تر به دور از خانه. اشلی اعتبار برگزار شده بود و او شروع به ساخت برنامه ای برای بازگشت به یوتا زود است. اما نیاز به مراقبت بحرانی پزشکان در نیویورک در حال رشد بود و تونی ادواردز و Aberegg وظایف گسترش شد. علاوه بر درمان بیماران آنها در حال حاضر در آموزش پزشکان از دیگر تخصص—hospitalists, قلب و عروق—جزئیات کار در I. C. U. نقاب gowned لب و goggled ادواردز و Aberegg رهبری این پزشکان از یک اتاق به اتاق هر روز صبح آنها قرار گیرند بیماران fiddled با یک تنظیمات تنظیم داروهای آرام بخش و توضیح داد که انتخاب های خود را. یک روز که در آن یک بیمار بود تراشه خارج شد دلیلی برای جشن. اشلی پرواز صفحه اصلی; ادواردز و Aberegg ادامه کار با تیم خود است. آنها شروع به اقامت در بیمارستان بعد از تغییرات خود را به پایان رسید به بحث با این گروه در مورد آنچه اتفاق افتاده و برنامه ریزی برای صبح روز بعد.

در این روزها که به دنبال موج به اوج خود رسید—وجود نزدیک به یک هزار COVID-19 مرگ و میر یک روز در نیویورک در طول این زمان و پس از آن کاهش یافته است. به عنوان جریان جدید بیماران مبتلا به زوال یافت و پزشکان جدید شروع به کار ادواردز و Aberegg شروع به آماده شدن برای رفتن به خانه بیش از حد. در نزدیکی پایان از وقت خود را در نیویورک جاستین Kingery یک دکتر با آنها می خواهم در I. C. U. دست آنها را در یک نامه خداحافظی. خطاب به “اسکات و Tedwards”—نام مستعار خود را برای تونی—آن آغاز شد و با توضیحات “حس قریب به اتفاق جامعه” که Kingery تجربه کرده بودند در حالی که در حال رشد “در زمینه زغال سنگ در غرب ویرجینیا است.” وجود دارد Kingery نوشت: ناامیدی است که در پس معادن زغال سنگ شروع به شکست شده بود جبران احساس “هر کس کمک همه فشار رو به جلو است.” یادآوری مرگ همسایه در معادن Kingery نوشت: آنچه که ایستاده بود در ذهن او بود و نه تراژدی است اما در جمعی پاسخ به آن است. هنگامی که او می خواهم به سمت چپ غرب ویرجینیا برای نیویورک او تصور کرده است که این جامعه احساس می شود جایگزین شده است.

سپس من شما را ملاقات دو. دو مرتدان از یوتا که پرواز به معنای واقعی کلمه به خطرناک ترین شهر در جهان از ویروسی چشم انداز. دو نفر که لازم نیست برای کمک به اما بودند در مقابل من ایستاده و با این وجود. دو نفر که می توانست به راحتی زندگی می کردند بزرگ زندگی می کند و “برای ما دعا” ، مانند سایر نقاط جهان است. اما در اینجا شما کمک با اخرین ICU مراقبت ما آموزش فیزیولوژی در طول راه . . . در لگد زدن و گرفتن نام در مواجهه با خطر است.

در پاکت Kingery شامل یک قطعه زغال سنگ-معدن انبان: یکی از سکه های فلزی برای استفاده در فروشگاه های این شرکت که با نسل های گذشته از کارگران معدن در شهر خود تا به حال پرداخت شده است. آن او نوشت: “یک نماد فیزیکی از یک حس عمیق از آپالاچی جامعه بسیار بسیار شبیه به حس اجتماعی شما را به اینجا آورده.”

در اواسط مارس ادواردز چپ برای فرودگاه. این بیماری همه گیر را آغاز کرده بود به وزن او: جریان COVID-19 بیماران بی پایان و بسیاری از آنها در حال مرگ است. “من فکر نمی کنم من می توانم انجام داده اند بیشتر shift,” او گفت:. در J. F. K. ترمینال بود که خالی به عنوان آن را به حال شده است وقتی که می خواهم وارد است; او trudged همراه خودکار آن گردشگاهها در حال حاضر یخ زده و خالی. سفر خانه به او اضافه خستگی: با مسیرهای به شدت محدود او تا به حال به پرواز از نیویورک به دیترویت و سپس به مینیاپولیس قبل از فرود در سالت لیک سیتی.

Aberegg چپ به زودی پس از آن. او به خانه وارد بر یک یکشنبه شب و صبح روز بعد رفت و برگشت به کار در دانشگاه یوتا بیمارستان I. C. U. همه می خواستم به دانستن در مورد تجربه خود را. “همه من می توانم بگویم آنها بود COVID واقعی است,” او گفت:. “این باعث می شود مردم واقعا بیمار—یک تن از آنها را.” بعد از آن که هفته او و ادواردز ارائه آنچه آنها می خواهم آموخته در بخش نشست. پزشکان و پرستاران می خواستم به دانستن اطلاعات بیشتر در مدیریت بیماری; مدیران بیمارستان به دنبال درک فیزیکی و عاطفی تلفات این بیماری همه گیر در زمان پزشکان. چه چیزی می تواند انجام شود برای حمایت از آنها ؟ چگونه می تواند از آنها نگهداری می شود بی خطر است ؟ باید برنامه دوباره طراحی? ادواردز با تاکید بر اهمیت رفاقت. “اگر شما لازم نیست که یک هسته گروه از مردم به صحبت کردن با شما در حال رفتن به رایت کردن واقعا سریع,” او گفت:.

در پیش بینی از یک خروش مدیران لغو روش انتخابی تحت فشار قرار دادند پشت دفتر بازديد و بازسازی بخش. اما برای بسیاری از مارس بیمارستان آرام بود. “ما آن را به نام دنیوی مه” Aberegg به یاد می آورد. مورد تعداد آنها آنقدر کم است که نیم دوجین بیشتر مراقبت بحرانی پزشکان ترک بیمارستان به داوطلب در نیویورک است. کلیسای مورمون شده اند ممکن است تا حدودی مسئول دولت منحنی ملایم: راسل M. Nelson, کلیسا پیامبر و رئیس جمهور است که نود و پنج ساله و جراح قلب که در اوایل نوزده-پنجاه کمک پیشگام استفاده از ماشین قلب-ریه برای عمل جراحی بای پس. وجود 3.2 میلیون نفر در ایالت یوتا; دو میلیون نفر از آنها از اعضای کلیسای مورمون است. در مارس 12th, در حالی که شهردار بیل د Blasio تشویق شد نیویورکی به ناهار خوردن در رستوران و در حالی که یوتا مدارس باز مانده کلیسای معلق در فرد خدمات نقل مکان کرد و به کلیسا از صفحه اصلی; آن اعلام کرد که کنفرانس عمومی, برنامه ریزی شده برای ماه آوریل را تبدیل به یک رویداد مجازی. نلسون صحبت در مورد اهمیت هر دو معنویت و علم و کلیسا بزرگان پیوست محلی دیگر سازمان های مذهبی در خواست هر کس در ایالت یوتا به پوشیدن ماسک درخواست آنها را به چشم پوشیدن از “یک اندازه گیری کمی از راحتی به خاطر صرفه جویی در زندگی می کند.”

به عنوان موارد جدید کندی در نیویورک مردم در یوتا آغاز شد به این امید که این ویروس ممکن است فراتر از کشور های اولیه در فاصله. هنگامی که یک سنبله موفق به رسیدن بلافاصله یک نوع از ملالت در مجموعه. افرادی که تا به حال فرسوده ماسک نگه داشته و فاصله خود رشد بی تاب با فداکاری که آنها فکر نمی ممکن است موجه; مقامات منتخب شروع به حرکت به جلو با برنامه های بازگشایی دولت است. در سفر به فروشگاه مواد غذایی ادواردز دیدم مردم تجمع در گروه اغلب بدون ماسک. زمانی که Aberegg و همسرش که یک I. C. U. پرستار در بازدید از یک فروشگاه ورزشی کالا برای خرید خرس اسپری برای یک سفر کمپینگ همراه کلرادو مرز آنها را دیدم بسیاری از مشتریان هم بدون ماسک که آنها رشد اضطراب و چپ دست خالی.

“ما تا به حال COVID تحت کنترل برای مدت زمان طولانی” لیندسی کیگان استادیار اپیدمیولوژی در دانشگاه یوتا به من گفت. “مردم در زمان آن بسیار جدی اما زمانی که وجود دارد نبود یک افزایش فوری در مورد آنها طبعا خسته شدم از محدودیت. آب و هوا رو خوب. ما شروع به شل شدن است.” کیگان شناسایی آخر هفته روز یادبود به عنوان یک نقطه عطف: در ژوئن 5, ده روز پس از تعطیلات یوتا ثبت آنچه پس از آن کمترین تک روز افزایش coronavirus موارد (پانصد و پنجاه و چهار). شارون Talboys که منجر به یک تماس-ردیابی برنامه همکاری بین دانشگاه یوتا و دولت وزارت بهداشت گفت که در پایان ممکن است هر تازه شناسایی coronavirus حامل در ایالت یوتا تا به حال به طور متوسط پنج تماس های اخیر به تماس چند هفته بعد بیماران اغلب به حال سی مخاطبین—نشانه آن است که مردم در حال تبدیل شدن بیشتر اجتماعی یکپارچه حتی به عنوان موارد در حال افزایش بود.

Aberegg و Edwardses ترک کرده بود خانواده خود را به پرواز در سراسر کشور خواب در اتاق های هتل و کمک به یک شهرستان که با آنها تا به حال هیچ ارتباط در اوج یک بیماری همه گیر. در حال حاضر ماه بعد آنها متوجه می شوند که در مورد آنها به صورت همان شرایط در خانه. به عنوان دنیوی ممکن است راه را به ماه ژوئن و Aberegg تماشا بیمارستان خود را پر کنید تا او شروع به فکر می کنم از این بیماری همه گیر به عنوان یک جنگ فرسایشی. این ویروس بیمار و بی امان. آن را صبر کنید برای انسان حل برای تضعیف و سپس حمله با چنگال. Aberegg و ادواردز تا به حال شاهد این ویروس را تخریب دست اول. در حال حاضر آنها خود را بدانم که آیا هر یک از دولت می خواهم که به تجربه هرج و مرج و مرگ این بیماری همه گیر ، “این تنها زمانی که مردم جامعه خود دوستان و یا خانواده خود را تحت تاثیر قرار است که آنها شروع به COVID به طور جدی” ادواردز گفت. “اما سپس آن را خیلی دیر است.”

یوتا در حال حاضر ثبت بیش از سی و نه هزار نفر که نیمی از آن ها در سالت لیک کانتی. افزایش تعداد محدودتر در مقایسه با موج در تگزاس فلوریدا و آریزونا است که جمعیت حدود دو برابر است که از آن همسایه یوتا اما ضبط شده است پنج بار به عنوان بسیاری از موارد جدید در هر روز. در آریزونا بیش از سه هزار نفر کشته شده اند از COVID-19 در حالی که در ایالت یوتا مرگ و میر کمتر از یک دهم آن است. هنوز یوتا رشد بوده است و چندین بار آنچه مورد نیاز به ماشه یک مکث در بازگشایی. با توجه به دولت در بهداشت عمومی مقامات جدید فاصله محدودیت باید تحمیل شود که در اطراف وجود دارد دو صد موارد جدید در هر روز. در اواسط ماه جولای یوتا, ثبت روزانه به طور متوسط شش صد و پنجاه و یک مورد جدید; دولت روزانه جدید-مورد تعداد تا چهار برابر شده پس از پایان ماه مه. اخیر ماسک قیمومیت در سالت لیک کانتی کمک کرده است صاف منحنی اما کافی نیست. “بازی منتقل کرده از ‘بیایید جلوگیری از تعداد قابل توجهی از موارد’ به ‘چگونه می تواند به ما در کنترل این چیزی که به اندازه کافی به برخی از صورت ظاهر از عملکرد اقتصاد؟’ “کیگان ، اپيدميولوژی استاد به من گفت.

زمانی که Aberegg و ادواردز دیدن هر یک از دیگر در حال حاضر آنها در مورد زمان آنها صرف با هم در نیویورک و همچنین چالش هایی که پیش رو برای ایالت یوتا است. با توجه به بیمارستان C. E. O. مدیران را مجبور به ایجاد تغییرات عمده به جای حجم بدحال COVID-19 بیماران—مانند تبدیل فولاد به بخش I. C. U. s—اگر نرخ فعلی مورد رشد همچنان ادامه دارد. حتی پس از یوتا است که با فشار دادن پیش با بازگشایی. در بسیاری از دولت های داخلی تجمعات تا سه هزار نفر مجاز; میله و سینما باز هستند; شما می توانید غذا خوردن در یک بوفه. یوتا در تلاش است به راه رفتن در یک خط خوب; به این امید است که در اختیار فردی شهروندان اجازه خواهد داد که دولت برای جلوگیری از محدودیت در حالی که کاهش گسترش ویروس. اما البته این یک قمار است که می تواند به نوبه خود بد. مرکزی چالش سری از تاخیر که جدا از عفونت, علائم, علائم از تایید موارد تایید مواردی از بستری شدن در بیمارستان و بستری شدن در بیمارستان از مرگ و میر. در زمان خطر به طور کامل به رسمیت شناخته شده و یک چرخه خطرناک در حرکت است ،

همانطور که در بسیاری از نقاط کشور یک شکاف باز کرده بین یوتا عمومی-بهداشت مقامات و سیاستمداران است. فرماندار گری هربرت است اجتناب ایالت ماسک حکم با وجود توصیه هایی از دولت های پزشکی رهبران. در هفته های اخیر گزارش های پدید آمده از کارشناسان پزشکی طرد میان فشار به سهولت اقتصادی محدودیت. “این احساس به عنوان اینکه ما به سمت یک فاجعه” آرلن جارت این افسر ارشد پزشکی از مباشر مراقبت های بهداشتی اجرا می شود که چندین امکانات پزشکی در ایالت یوتا گفت: در یک کنفرانس خبری. “اگر ما ماندن در این مسیر ما قصد داریم برای به حداکثر رساندن بیمارستان های ما ظرفیت بسیار زود است.” زمانی که هربرت نقل مکان کرد برای مقابله با این ویروس بیشتر به شدت او مواجه می شوند پوپولیستی مقاومت مواجه. در پرووو, یک صد و پنجاه قهر unmasked پدر و مادر بسته بندی شده به یک سالن شهر در اعتراض به تصمیم خود نیاز به ماسک در مدارس این پاییز; در توییتر, کمیساریای از یک روستایی شهرستان در مقایسه هربرت به نازی ها.

نیمی از سال را در آمریکا همه گیر این نوع از اختلافات تبدیل شده است قابل پیش بینی در نتیجه ما تکه تکه ترک-آن-به-این-متحده رویکرد است. دولت فدرال استعفا نقش آن در رهبری ملت coronavirus-پاسخ تلاش از نظر تست ردیابی ارتباطات و تجهیزات برای تولید و توزیع. هر دولت باید دفع کردن و تصمیم گیری برای خود را درگیر خود پر مخاطره حساب دیفرانسیل و انتگرال زیر و یا نادیده گرفتن بهداشت عمومی هدایت آن را به عنوان مناسب می داند. دولت از دولت ما دوباره طرح دعوی اصول همه گیر پاسخ. جمعی coördinated عمل جمعی در واکنش به مرگ و میر ناشی از همسایگان ما—به نظر می رسد فراتر از ما.

به تازگی Aberegg تصمیم به انصراف از سفر به دیدن پدر و مادر خود را در اوهایو ، او نگرانی در مورد سطح خود را از قرار گرفتن در معرض ویروسی و نگرش کسانی که در اطراف آنها. “در بسیاری از ناباوری در میان همسالان خود,” او گفت:. “پدر و مادر من به آنهایی حمل بنر در مورد چگونه جدی این است که بر اساس تجربیات من.” شب که او و ادواردز صرف کار با هم در I. C. U. در ضمن احساس می کنم مثل هر دو déjà vu و یک نگاه اجمالی از آینده است. در اخیر تغییر ادواردز برای مراقبت جذاب پیرمرد صحبت کرد که تنها در اسپانیایی. با گذشت هر ساعت انسان تنفس رشد بیشتر زحمت کشیده که صدای خش خش از اکسیژن گرفتن بلندتر با هر یک به نوبه خود شماره گیری. هنگامی که آلارم از ماشین آلات مختلف شد ثابت ادواردز آورده اپل به بالین و باز FaceTime: او می خواست بیمار و خانواده خود را به می دانم که ونتیلاتور تنها گزینه باقی مانده. او وصله در یک مترجم که تلاش به صحبت می کنند بیش الدین از I. C. U.: آلارم اعتراض به اغتشاش از پزشکان در حال آماده شدن برای یک لولهگذاری. در نهایت ادواردز دیدم اشک آمد به چشم همگان: آنها قابل درک باشد. “من دیده ام این داستان بازی بیش از حد بسیاری از بار,” او گفت:.

پایین سالن Aberegg شد با توجه به یک بیمار که در حال حاضر می دانستند گذاری قریب الوقوع بود. او تنها است که خانواده اش بود در بلندگو در حالی که متخصص بیهوشی قرار داده و او را به خواب. او به آنها گفت که او آنها را دوست داشت. از آنها خواسته او را به ماندن قوی است. او نفس شد کوتاه و سریع اما کاسته دارو در زمان اثر و تلفن کاهش یافت و از دست خود را. نیویورک در ایالت یوتا در حال حاضر; آن دیگری فردا ؟

بیشتر پزشکی اعزام

  • بازمانده شدید coronavirus عفونت سخت است. بنابراین دوره نقاهت است.
  • برخی از بیمارستان ها به تعویق افتاد سرطان عمل جراحی به دلیل coronavirus بحران است. چگونه پزشکان ارزیابی ضرورت در طول یک بیماری همه گیر?
  • آن را خیلی دیر نیست برای رفتن در جرم در برابر coronavirus. این پنج-بخش عمومی-برنامه درمانی ممکن است کلیدی.
  • تنهایی و همبستگی درمان coronavirus بیماران در نیویورک است.
  • برای پر کردن این خلاء توسط دولت فدرال پزشکان با تکیه بر رسمی شبکه برای دریافت اطلاعات و پشتیبانی آنها نیاز دارید.
  • تعارض و سردرگمی سلطنت در نیویورک بیمارستان بیش نحوه رسیدگی زایمان در طول بیماری همه گیر.
  • در کشورهایی که میزان عفونت را تهدید می کند به پیش افتادن از ظرفیت نظام سلامت و پزشکان در حال مقابله با اخلاقی quandaries است که هیچ چیز در آموزش خود را آماده آنها.

نرم افزار گرامرلی

یکشنبه خواندن: هیروشیما

The destruction of Hiroshima after the atomic bomb was dropped.
عکس از Alamy

این هفته نشانه هفتاد و پنجمین سالگرد بمباران هیروشیما. در سال 1946 ویلیام شان بود که در آن معاون هارولد راس سردبیر نیویورکرخواست جان Hersey به, سفر به ژاپن و نوشتن در مورد وحشتناک پس. Hersey گزارش “هیروشیما” مشخص شده خروج رادیکال از مرسوم روزنامه نگاری از روز است. شفاف و انعطاف پذیر نثر او غیر قابل درک توصیف تخریب در سطح انسانی. Hersey متمرکز در شش بازماندگان. (“هر یک می داند که در عمل بقا او زندگی می کردند یک ده زندگی می کند و شاهد مرگ بیش از او تا به حال فکر او را ببینید.”) مجله اختصاص داده شده خود را تمام August 31st موضوع به این قطعه و آن را به زودی به عنوان خوانده شده در سراسر جهان است. هفتاد و چهار سال بعد ما در حال آوردن شما Hersey را جشن کار و انتخاب مقالات مرتبط. در “هیروشیما: پس” از سال 1985 Hersey revisits بازماندگان او برفلد در اصلی خود را گزارش. در “آشر” یوجین Kinkead برخورد Paul W. Tibbets جونیور سرهنگ که سرنشین این هواپیما که به هر طریقی بمب. (“هنگامی که بمب کاهش یافته است, همه craned گردن خود را به تماشای این ابر سیاه که با افزایش بیش از شهر—یک اثر کاملا متفاوت از هر چیزی و هر یک از آنها را تا به حال دیده بود. سپس آنها پرواز را به Marianas خوردن ساندویچ ژامبون به عنوان آنها رفت.”) در “اتمی جان” دیوید ساموئلز می نویسد: در مورد یک راننده کامیون از ویسکانسین است که کشف رمز از اسرار اولین بمب هسته ای. سرانجام “جان Hersey و هنر واقع” نیکلاس Lemann پروفایل نیویورکر خبرنگار و بررسی چگونه کار خود را کمک کرد تا تبدیل به مجله گزارش. این قطعه ارائه فرح یادآوری از قدرت روزنامه نگاری به شهادت به حتی بیشتر غیر قابل درک رویدادهای تاریخی است.

—دیوید Remnick

عکس از رول پرس / Popperfoto / گتی

یک صد هزار نفر کشته شدند توسط بمب اتمی. بازماندگان تعجب می کنم که چرا آنها زندگی می کردند زمانی که بسیاری دیگر درگذشت.

“هیروشیما: The Aftermath”

بازماندگان’ داستان است.


خلبان که کاهش یافته است بمب اتمی در هیروشیما.

“اتمی جان”
تصویر توسط John Ritter

یک راننده کامیون کشف اسرار در مورد اولین بمب هسته ای.

“جان Hersey و هنر از واقعیت”
عکس توسط ایروینگ پن © ایروینگ پن بنیاد

Hersey پیشگام اساسا شکل جدیدی از روزنامه نگاری. اما او متقاعد شده است که خود را بالاتر تماس, داستان بود و هیچ کس نمی تواند او را متقاعد کند در غیر این صورت.

نرم افزار گرامرلی

Tyler Mitchell’s Redefining Portraits

Two young people on swings.
Photographs by Tyler Mitchell

In 2018, Tyler Mitchell photographed Beyoncé for Vogue’s September issue, and the art and fashion worlds took notice. Mitchell was the first Black photographer hired to shoot a cover for the magazine—a hundred and twenty-six years after Vogue’s début. Currently based in Brooklyn, Mitchell is a skateboarder, filmmaker, video artist, and photographer. I first noticed his critical eye when he was an undergraduate student at New York University’s Tisch School of the Arts. I was fascinated with his work because I saw how deeply committed he was to changing existing visual narratives about being Black, male, creative, and young.

Absence was a key motivator for Mitchell in becoming a photographer and filmmaker. “I felt there was actually a lack of imagery that reflected myself, and that I could see myself in,” he has said. Social media played a critical role in Mitchell’s image-making. Born in 1995, he grew up in Atlanta, where Tumblr was an outlet to youth culture and creative expression. As a teen-ager, he purchased his first camera, a Canon digital S.L.R. Inspired by Spike Jonze’s early skate videos, he also learned how to make videos. Mitchell’s Beyoncé cover-shoot video focussed on the performer wearing designer gowns in a contemporary imagined home environment (actually a dilapidated English country house), with children playing, a lush green garden with trees, and the music of Curtis Mayfield, harkening back to the home-movie aesthetics of the nineteen-fifties. I consider Mitchell’s photographic style to be revolutionary because of his commitment to collaboration, which he ties to the tight-knit skateboarding world. (“The thing that makes skaters like artists,” he said, is that each discipline “thrives on community.”) Mitchell’s posing of Beyoncé draws on art-historical references: models in Paris salons in the eighteenth and nineteenth centuries; the stylized studio portraits of the twentieth century in Paris and New York. He introduces a dazzling new narrative about Black beauty and desire, embracing themes of the past and creating fictionalized moments of the imagined future.

How the Black body has been imagined in the past has been important to Mitchell. By making photographs of his artist friends and designers, musicians and filmmakers, models and others who are self-fashioning through the lens of history, he redefines and transforms the reception of such imagery. What emerges is a revised visual representation of the Black subject, one that emphasizes empowerment and play. One model with blond curly hair sits in the middle of a road with her lace blouse hanging partly off her shoulder. Another wears a pink dress that appears torn, exposing her thigh as she rests her hands on top of her head. Another leans against a pastel-colored stucco wall wearing a prize ribbon across her yellow pleated dress, with full sleeves and Nike tube socks, looking away from the camera. The composition of the image is overshadowed by the imagined narratives that Mitchell and his subjects create. His images of a picnic, where young men and women run, play, sit on swings and blankets looking freely at a blue sky, reflect a sense of belonging.

Mitchell challenges conventional perspectives on beauty, telegraphing an affirmed confidence through bold colors, styled shirts and dresses. Mitchell’s brown-skinned models are wearing colorful ribbons, white lace, pink mesh and bows, flowy gowns made with taffeta and cotton. He combines stripes and plaids with solid colors; hand-painted dresses with capes and floral wallpaper; ruffles and polka dots. His images call to mind those of the twentieth-century Malian photographer Seydou Keïta; to sit for Keïta, as the scholar Manthia Diawara has written, was “to be transformed as an urbane subject even if one has no power in the market or at the train station.”

The writer and curator Antwaun Sargent has identified a New Black Vanguard in fashion photography, one that is “rethinking how the fashion image can be less censorious and more reflective of real life.” Mitchell’s images are encoded with this new language of representation, which broadens our understanding of desire for the consumer, the viewer, and the model alike. As a fashion photographer, he says, “I’m thinking of conveying black beauty as an act of justice.”

The camera, for Mitchell, enables the projected dreams of his sitters. An image of three figures seated in front of a painted, tree-lined wall implies land and ownership, the models carefree in pastel pin-stripes, white shoes, and wrapped sandals. Luxury is implied in images of two men, possibly twins, with beads lining their sculpted hairlines, or of two men wearing fur jackets, shorts, and designer sneakers, holding a basketball and sitting on the hood of a white Mercedes-Benz, or of young women in trendy sweaters and large gold hoop earrings. All inform the notion, in Mitchell’s work, of a self-conscious consumer.

This piece was drawn from an essay in “I Can Make You Feel Good,” by Tyler Mitchell, which is out in August, from Prestel.

نرم افزار گرامرلی

Joe Biden’s Big-Tent Strategy Seems to Be Working

Democratic presidential candidate former Vice President Joe Biden arrives to speak at a campaign event.
Joe Biden’s Presidential campaign has successfully navigated at least three significant political challenges since March.Photograph by Patrick Semansky / AP

Earlier this week, there was a telling moment when Joe Biden spoke in Wilmington, Delaware, about the need to combat systemic racism and foster racial equality in the American economy. His speech was the latest in a series of public appearances in which the Presidential candidate has rolled out his Build Back Better economic agenda; earlier discussions were devoted to strengthening American manufacturing, addressing climate change, and building up the caring economy. “This election is not just about voting against Donald Trump,” Biden said. “It’s about rising to this moment of crisis, understanding people’s struggles, and building a future worthy of their courage and their ambition to overcome.”

The giveaway was the phrase “not just about.” Since capturing the Democratic nomination, Biden has repeatedly acknowledged, implicitly and explicitly, that, for many Americans, the 2020 election is mainly about getting rid of his opponent. This dynamic was clear during the primaries, when a majority of Democrats told pollsters that their top priority was selecting someone who could defeat Trump. It’s evident today in the endorsements that the former Vice-President has picked up, from groups ranging from the Lincoln Project, an organization of Never Trump Republicans that is running ads attacking the President and supporting Biden, to Indivisible, a group of progressive activists whose home page blares, “BEAT TRUMP AND SAVE DEMOCRACY.”

To the members of these groups, and to many other Americans, Biden’s role is to serve as a human lever to pry a disastrous President out of the White House. Defying the concerns of some political professionals who watched his primary campaign, the former Vice-President is shaping up to be an effective crowbar. Since wrapping up the nomination, in March, he and his campaign team have successfully navigated at least three significant political challenges.

The first was uniting the Democratic Party after a chaotic primary season. To this end, Biden has reached out to the Party’s progressive wing and tacked to the left in some of his own policy proposals. He created a Unity Task Force—including Representative Alexandria Ocasio-Cortez and other supporters of Bernie Sanders—that released a lengthy set of recommendations earlier this month. Biden now supports Elizabeth Warren’s bankruptcy plan, which would make it easier for financially strapped people to discharge their debts. He has put forward a proposal to insure free tuition for many students at public colleges, modelled on an earlier Sanders plan. His climate-change strategy sets a target of 2035 for the creation of a zero-emissions power grid, which is just five years later than the deadline laid out in the Green New Deal. Some Sanders supporters are still scornful of Biden, but there has been no repeat of the internecine conflict that occurred in 2016.

The second task facing Biden was to fashion a coherent response to the tumultuous events of 2020. That’s where his Build Back Better plan comes in. The members of his policy team have worked on the assumption that the coronavirus-stricken economy will need substantial financial support for years. They think that this presents an opportunity to make it greener, more worker-friendly, and more racially inclusive. Biden’s proposals include spending two trillion dollars on projects to move beyond fossil fuels; seven hundred and seventy-five billion dollars on expanding care for preschoolers and the elderly; and a hundred and fifty billion dollars on supporting small, minority-owned businesses. He’s also promised to insure that forty per cent of the investment in green-energy infrastructure benefits disadvantaged communities, to expand rent subsidies for low-income households, to facilitate labor-union organizing, and to introduce a national minimum wage of fifteen dollars per hour.

Many progressive policy experts still think that Biden’s proposals don’t go far enough, but some of them are also issuing qualified praise. “When you look at all four elements of his economic platform, I think some of them have been very good—the climate plan in particular,” Felicia Wong, the president of the Roosevelt Institute, told me. Wong also said that the speech Biden gave this week about the economy, race, and the coronavirus was an effective one. “He recognized that people of color suffer the most in economic downturns, and also bounce back last,” she said. “It’s hard for a lot of people to make the race and economic arguments together, and he laid it out eloquently.”

The third challenge that Biden faced was to avoid giving Trump an easy target. The pandemic has made the dodging part easier. Hunkered down in Wilmington, Biden largely has left the President to dig his own hole—which he has done, ably. But Biden has also reached out to Trump Country. The first of his Build Back Better speeches was delivered in Rust Belt Pennsylvania: it included calls to restore American manufacturing and “buy American.” As well as adopting some of the language of economic nationalism, Biden has rejected certain progressive proposals, such as defunding the police and enforcing a complete ban on fracking, that might alienate moderate whites in battleground states.

This is smart politics, Ruy Teixeira, a polling expert and senior fellow at the Center for American Progress, told me. Despite the changing demographics of the United States, whites who don’t have a college degree still make up about forty-four per cent of the eligible electorate, according to Teixeira; in some places, such as parts of the Midwest, the figure is even higher. “You cannot cede massive sections of the electorate if you want to be successful politically,” Teixeira said.

In 2016, Trump carried the white non-college demographic by thirty-one percentage points at the national level, according to Teixeira’s analysis of exit polls and election returns. Biden has narrowed the gap to twelve points, Teixeira said, citing a recent survey. That is similar to the margin in 2008, when Barack Obama defeated John McCain and the Democrats increased their majorities in both houses of Congress. As it is often defined, the Obama coalition consisted of minority voters, college-educated white liberals, and young people. Teixeira pointed out that Obama’s ability to restrict McCain’s margin in the white non-college demographic was also important, and if Biden matched that feat in November, he said, it could be of enormous consequence. “This is not the only thing that is going wrong for Trump,” Teixeira said, “but it is the thing that could give the Democrats the big victory that they need to govern effectively.”

None of this means that Biden is a lock for the Oval Office. Between now and November 3rd, something could conceivably shift the momentum against him, such as a Vice-Presidential pick that backfires, a major slipup in the debates, or a surprising economic upturn. Right now, though, the challenger’s strategy of keeping the focus on the incumbent and pitching a broad tent that accommodates anyone who wants to see the back of Trump is working well.

نرم افزار گرامرلی

تامی نارنجی می خواند لوئیس Erdrich

دانلود متن.

عکس توسط Christopher Thompson / نیویورک تایمز / Redux

تامی نارنجی می پیوندد دبورا Treisman به خواندن و بحث در مورد “سال تولد من” توسط لوئیس Erdrich که به نظر می رسد در سال 2011 شماره از مجله. نارنجی اولین رمان “وجود دارد” منتشر شد در سال 2018 شد و فینالیست برای جایزه پولیتزر.

نرم افزار گرامرلی

هر کس از من متنفر است

Back of person at the beach.
عکس توسط Stefano Cavoretto / Alamy

اوه, هر کس کاملا از من متنفر است. همه از جمله من پزشک متخصص اطفال غریبه در Panera که به من گفت من به “هاله” و هر کس دیگری که تا به حال وجود داشته فکر می کند من بدترین انسان همیشه—من فقط آن را می دانم.

کاملا هر فرد بر روی زمین است متنفر بودم من از آنجایی که من یک پسر بچه کوچولو. در حالی که بسیاری اندکی بیابان موضوع پدر و مادر خود را’ عشق من مطرح شد با تمسخر آشکار. پدر من مشغول به کار ساعت های طولانی در یک استرس بالا بالا پرداخت کار فقط او می تواند به جلوگیری از صرف زمان در مجاورت. مادر من ابراز تنفر من به درجه ای که او حاضر به حتی breast-feed me بعد چهارم تولد. آنها در نهایت ثبت نام من در بهترین مدارس, به طوری که من می توانند یاد بگیرند به منفور بهترین معلمان. این سال به عنوان یک دوست نداشتند پسر بچه اندکی ضخیم پوست من برای نفرت آمده است.

ضمنا من معتقدم که یکی از دلایل نفرت مردم من است که من با مراجعه به کودکان به عنوان “لحظهای بیابان.” من آرزو می کنم من می تواند همه چیز را تغییر دهید در مورد خودم اما در خصوص این.

من می دانم که مردم برای پیدا کردن آن بدتر به گوش کسی با تمام افتخار در جهان دائما اصرار دارند که “هر کس متنفر” او. فقط تصور کنید چقدر آزار دهنده تر از آن است که برای من یک شخص در واقع متنفر توسط هر کس که phonies تظاهر آنها آنهایی که همه متنفر است. من شرط می بندم این همان phonies با “دوستان” پرتاب عجیب و فوق العاده سرگرم کننده حزب در هر ماه که در آن همه آنها آویزان است. هر کس تنها نشسته در اطراف این احزاب و لیست های مختلف چیزهایی که از آنها نفرت درباره من. من هرگز به این دعوت حزب من تصور زیرا افرادی که پرتاب خیالی احزاب نیز نفرت من.

من یک بار دیدم Tom Hanks, مهربانترین مرد در جهان, و او به من گفت که او هرگز دیده می شود یک فرد بیشتر punchable یا مکروه از من. او نگفت این شفاهی اما نه با چشم. چه باور نکردنی بازیگر.

درمانگر من به من می گوید من در خود من و که آن را “در واقع نوع خودخواه” به فرض که هر کس به صرف اوقات فراغت خود را به فکر کردن در مورد من. من می خواهم به باور او, اما من می دانم که او از من متنفر است ، چرا دیگری او را لغو جلسه ما برای هفته آخر ماه دسامبر ؟

به طور جدی فکر می کنم از یک فرد است. یک فرد در ذهن ؟ درست است—میشل اوباما از من متنفر است و او را دوست دارد همه. در حال حاضر فکر می کنم از شخص دیگری. ما در حال حاضر تاسیس که تام هنکس از من متنفر است. چرا شما می خواهم فکر می کنم کسی که من در حال حاضر به ارمغان آورد ؟ شما فقط یک فرد معمولی که از من متنفر است به طور مداوم در تلاش برای پاک کردن نمک در من تام هنکس به شکل زخم.

من سرسخت ترین متنفر بندر خیلی خشم برای من است که آنها سعی می کنید برای gaslight من به باور آنها در واقع مثل من. آنها می گویند چیزهایی مانند “به طور جدی ؟ من از شما خواسته به بهترین مرد در عروسی من” و یا “توقف گفتن غریبه ما بد بودند پدر و مادر!” من کاملا نمی دانند که تا چه حد از این متنفر تحقیر برای من اما باید با آن زندگی می کنند هر روز.

هیچ کس از من متنفر است بیش از من نامزد امیلی. نفرت او را طول می کشد به شکل ترحم که منجر او را به رفتن در تعطیلات با من صرف تنبل روزهای یکشنبه و شریک شدن در رابطه جنسی با من. او می گوید: من “ادم سفیه و احمق” فکر می کنم که کسی که فقط توافق به صرف بقیه عمر خود را با من صادقانه از من متنفر است. ببینید من راست از طریق بازی ، اگر او نمی کند نفرت من: پس چرا او هرگز موافق به تماشای ساعت بر ساعت از شکست در یوتیوب با من ؟ شما همیشه می توانید بگویید که کسی متنفر شما اگر فرد حاضر به انجام دقیق چیزی که شما می خواهید به انجام.

بله به اعتقاد من وقتی که من می گویند که من منفور ترین فرد در جهان است. اگر شما من را باور نمی, خوب, پس از آن من حدس می زنم آن را می آید به هیچ عنوان تعجب به یاد بگیرند که شما از آنها بدم میاید من بیش از حد.

نرم افزار گرامرلی