چگونه 1918 همه گیر ساییده شده اوراق قرضه اجتماعی

یک زن در یک ماسک آنفولانزا در سال 1918 آنفولانزای همه گیر.موضعی مطبوعات از طریق آژانس گتی ایماژ

زمانی که مقامات در سیاتل اعلام کرد citywide مستند 15 ساله بنفش هریس بود که او دیگر مجبور به رفتن به مدرسه. “ایده خوب است ؟ من می گویم آن است!” او نوشت: در خاطرات گزیده ای در ظهر در ایالات متحده آمریکا امروز. “تنها ابر در آسمان است که [مدرسه] هیئت مدیره اضافه خواهد شد از دست رفته روز به پایان مدت است.” اما به عنوان واقعیت از قرنطینه در مجموعه هریس رشد بی حوصله. قادر به ترک خانه او whiled دور ساعت با دوخت یک لباس برای پوشیدن دارم به مدرسه هنگامی که آن را دوباره باز و آزمایش با دستور العمل های جدید از کاغذ های محلی تولید به خصوص وحشتناک دسته ای از سخن بی معنی وبیهوده که نیمی از آن او به پایان رسید تا پرتاب می کند. به نظر می رسد که وزن پر از بحران بر او روزی تنها زمانی که او موفق به دریافت اخبار تکان دهنده که بهترین دوست او رنا بیمار بود با آنفلوآنزای اسپانیایی. یک هفته بعد پس از رنا بهبود حال این دو صحبت در تلفن. “من خواسته [رنا] آنچه در آن احساس شبیه به آنفلوانزا و او گفت:” آن را دریافت نمی.'”

اگر تاریخ خود را تکرار آن را تنها به دلیل طبیعت انسان باقی می ماند نسبتا ثابت است. خواندن از طریق روزنامه مقالات و خاطرات نوشته شده در طول سال 1918 پاندمی آنفلوانزا من احساس وهم آور فلش از به رسمیت شناختن. تیره, جوک, اضطراب شایعات و نفس حدس و گمان به من یادآوری از پیمایش از طریق توییتر بیش از چند هفته گذشته به تماشای مردم با کشتی زندگی تحت قرنطینه توسط memeing از طریق بحران است. با وجود شباهت های بسیاری به این لحظه مستند در سال 1918 بود با این وجود بسیار تنهاتر تجربه از آن امروز است. فاقد بسیاری از فن آوری های ارتباطی که اجازه داده اند ما را به ماندن در تماس با دوستان و خانواده در اوایل 20 قرن آمریکایی ها نیز تلاش می کرد با از دست دادن ناگهانی جامعه قوی و روابط یک تجربه است که برای بسیاری از حتی هرحال ترس از یک کشنده و مسری بیماری است.

به عنوان بیمارستان با بیماران و شهرهای آمریکا رفت و به مستند بسیاری از مردم جایگزین بین زنگ و تفریحی وحشت در مورد این بیماری همه گیر یک لحظه و شوخی در مورد آن ، هریس بود به خصوص سرگرم بخشنامه نیاز به سیاتل ساکنان به پوشیدن ماسک ، “هی!” او نوشت. “مردم را نگاه خنده دار—مانند ارواح.” او به خود جلب کرد doodles از مردم در صورت ماسک در حاشیه دفتر خاطرات او و جا به جا در یک مقاله در مورد آخرین صورت-ماسک مد.

بسیاری از مردم به سرعت رشد خشمگین با ناراحتی از انزوا. “ما quarrentined [sic] در حساب اسپانیایی آنفلوانزا و همه دیوانه” می خواند نامه نوشته شده توسط سرباز مستقر در کارولینای جنوبی است. یکی دیگر از سرباز اذیت میکنه که قرنطینه او را مانع از ارسال خانواده اش هدیه کریسمس. در St. Louis, کمیسیون بهداشت و درمان حداکثر Starkloff ساخته شده تصمیم بحث برانگیز به منظور بسته شدن مدارس و سینما و کافه و—اکثر devastatingly عمومی, رویدادهای ورزشی. مقالات بودند, در داد و بیداد: “آنفلوانزا را تهدید می کند, فوتبال, اینجا,” blared در سنت لوئیس جهان دموکرات. “اقدامات وزارت بهداشت باعث این تیم خیلی ناراحتی.” این St. Louis Post-Dispatch اختصاصی مقاله پس از مقاله به موضوع: “قرنطینه ممکن است چهار هفته اخیر; فوتبال مجموعه” خواندن یک تیتر. “فوتبال بازی کردن. اسپانیایی “آنفولانزا” است و قرار است در یک دمپر در زمین فوتبال,” جزئیات دیگر.

در طول مرحله اولیه از بحران, مردم نگران با صدای بلند در مورد راه هایی که در آن بهداشت عمومی اقدامات بودند پارگی روزانه خود را به روال تمایلی و یا شاید قادر به پیش بینی شدید انشعابات از بحران است. اما در مکان های خاصی به عنوان مرگ و میر شروع به افزایش حس ناامیدی در مجموعه و در نتیجه تیره عواقب روابط انسانی است.

از آنجا که از طبیعت جدا شده از قرنطینه 1918 همه گیر شد رنج می برد و تا حد زیادی در خصوصی. قادر به تکیه بر دوستان و همسایگان خود را برای حمایت از افراد با تجربه بحران به تنهایی در خانه با توقیف ویندوز. “من در آنجا ماند و در تمام طول روز و حتی رفتن به رنا,” هریس نوشت در دفتر خاطرات خود را. “مامان نمی خواهید ما را به رفتن در اطراف بیش از ما نیاز به.”

این فرد احساس تنهایی مرکب در برخی موارد فرسایش یک بار-جامعه قوی و اوراق قرضه. “مردم در واقع ترس به صحبت کردن با یک دیگر گفت:” دانیل Tonkel یک آنفلوانزا بازمانده در طول یک سال 1997 مصاحبه برای PBS را تجربه آمریکا. “این تقریبا مثل همین حالا نفس در چهره من; آیا به من نگاه و نفس کشیدن در چهره من دلیل این که شما ممکن است به من جوانه که من نمی خواهمو شما هرگز نمی دانستند که روز به روز که قرار بود به بعد در لیست مرگ.”

مهدی جان بری نویسنده بزرگ آنفلوانزا, به من گفت که احساس تنهایی در طول همه گیر شد و بدتر از ترس و بی اعتمادی به خصوص در مکان های که در آن مقامات سعی در پنهان کردن حقیقت از آنفلوانزا ، “جامعه تا حد زیادی مبتنی بر اعتماد هنگامی که شما به حق به آن و بدون وجود یک بیگانگی است که با این نسخهها کار راه خود را از طریق تار و پود جامعه” او گفت:. “هنگامی که شما تا به حال هیچ کس به نوبه خود به شما تا به حال تنها خودتان است.” در کتاب خود بری جزئیات گزارش از خانواده های گرسنه به مرگ چون دیگر مردم ترس بیش از حد به آنها غذا. این اتفاق نه تنها در شهرستانها بلکه در جوامع روستایی او به من گفت: “مکان های که در آن شما انتظار می رود جامعه و خانواده و همسایگی احساس به اندازه کافی قوی برای غلبه بر آن است.” در یک مصاحبه در سال 1980 گلن Hollar توصیف راه آنفولانزا چیز ساییده روابط اجتماعی در کارولینای شمالی شهر. “مردم می آمد و نگاه در پنجره خود را و فریاد و ببینید اگر شما هنوز هم زنده است و در مورد همه” او گفت:. “آنها نمی آیند.”

در ماه دسامبر سال 1918 تعداد موارد جدید مخروطی و جامعه آمریکا شروع به بازگشت به تدریج به حالت عادی. (“عمومی خود را دریافت کنید در نگاه اول در سال 1918 فوتبال, زمانی که ممنوعیت آسانسور فردا” خواندن یک تیتر در St. Louis Post-Dispatch.) اما این تنها جنبه ای از این بیماری همه گیر نیز تحت تاثیر این راه است که آن را memorialized. به عنوان بیماری متوقف گسترش آن با توجه به سرعت منتقل شده به پایان جنگ جهانی اول تضعیف مسهل مراسم که جوامع نیاز به گذشته جمعی از صدمات. در دهه های پس از بیماری آنفولانزا تسلیم در پشت ذهن افراد به یاد اما اغلب مورد بحث است. نویسنده آمریکایی جان دوس پاسوس که گرفتار این بیماری در سربازان کشتی هرگز با اشاره به تجربه در هر جزئیات. “آن هرگز توجه بسیاری از, اما آنجا بود در زیر سطح” بری گفت.

بیش از 80 سال بعد از رمان توماس مولن نوشت: آخرین شهر بر روی زمینیک داستانی حساب 1918 آنفولانزا. در مصاحبه ای پس از این کتاب انتشار مولن اظهار نظر روی “دیوار سکوت اطراف بازماندگان’ خاطرات 1918 آنفولانزا” بود که “به سرعت منجر به erasure از آن خاطرات است.” مورخ آلفرد W. کرازبی آن تلقی “امریکا را فراموش کرده همه گیر.”

در بسیاری از مکان ها تنهایی و سوء ظن ناشی از آنفولانزا در ادامه به نفوذ آمريکا در راه های ظریف. به برخی از آن به نظر می رسید که چیزی تا به حال شده است به طور دائم از دست داد. “مردم به نظر نمی رسد به عنوان دوستانه به عنوان قبل از” جان Delano a New Haven, کانکتیکات, resident گفت: در سال 1997. “آنها نمی بازدید از هر یک از دیگر مواد غذایی را بیش از احزاب در همه زمان ها. محله را تغییر داد. مردم تغییر کرده است. همه چیز تغییر کرده است.”

اما بری اطمینان من این بود و نه جهانی در این مورد. در تحقیقات خود متوجه شد که جوامع مختلف در مکان های که در آن رهبری محلی صحبت صادقانه در مورد خطر آنفلوانزا است. “قطعا وجود دارد مقدار زیادی از ترس … با اینحال شما به نظر نمی رسد برای پیدا کردن این نوع از فروپاشی رخ داده است که در جاهای دیگر” او گفت:. در شهرستانها که در آن فعال بهداشت عمومی کمیسیون به نمایش گذاشته رهبری قوی او استدلال می کند در کتاب خود مردم حفظ ایمان در یکی دیگر.

سیاتل کمیسیون بهداشت J. S. مک براید به عنوان مثال به سرعت در حال تحمیل شده شرکت بهداشت عمومی اقدامات و حتی به طور داوطلبانه خدمات خود را در اورژانس بیمارستان. در ماه نوامبر سال 1918 او تقدیر سیاتل ساکنان برای “همکاری خود را در رعایت شدید اما لازم است که سفارشات صادر شده توسط ما در طول این بیماری همه گیر آنفلوآنزا.” مک براید اقدامات ممکن است چه اجازه Seattleites مانند بنفش هریس به یاد داشته باشید این بیماری همه گیر به عنوان تا حدودی خسته کننده و زمان.

پس از شش هفته از مستند های جمع آوری فضاهای در سیاتل در نهایت بازگشایی برای کسب و کار. “مدرسه باز می شود در این هفته” هریس نوشت در دفتر خاطرات خود را. “پنج شنبه! آیا تا به حال ؟ به عنوان اگر آنها نمی توانست منتظر تا دوشنبه!”

ما می خواهیم به شنیدن آنچه که شما فکر می کنم در مورد این مقاله. ارسال یک نامه به سردبیر و یا ارسال به [email protected]

tinyurlbitlyis.gdv.gdv.htu.nuclck.ruulvis.netcutt.lyshrtco.detny.im

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>