فوتبال جوانان اخلاقی است کناره گیری

لیزا سنبه / گتی

در 1890s از شیکاگو تریبون شروع به صدا هشدار درباره خطرناک جدید ورزشی. بر خلاف در بیس بال و کریکت و یا دیگر فعالیت های مردمی از روز تیم از ورزشکاران جوان بارها و بارها در برخورد با یک دیگر به عنوان یک جزء کلیدی از بازی در حال ظهور. تلاش برای پیروزی منجر مکرر اثرات به بازیکنان مخالف است که “فشار باسن خود را شکستن بینی خود را و concuss مغز خود را.” باید از فوتبال پیشی بیس بال به عنوان ملی امریکا بازی, تریبون توصیه می شود آن را باید عمیقا اصلاح. در غیر این صورت ورزش خواهد “جسمی خراب کردن هزاران نفر از مردان جوان است.”

بیش از 120 سال و هزاران شدت مجروح مردان جوان بعد فوتبال نشسته به عنوان ورزشی اقتصاددان مایکل لیدز یک بار قرار داده و آن را “مثل یک غول در سراسر چشم انداز های ورزشی آمریکایی.” با وجود هر دو تاسیس دانش پزشکی و عام فهم است که درگیر شدن در تکرار برخورد فوق العاده ای به شمار خطرات فیزیکی بزرگسالان ترویج فوتبال برای پسران در همه سنین در طول قرن 20th. فوتبال نه تنها پیشی گرفت و بیس بال به عنوان ترین امریکا-مشاهده تلویزیونی ورزش, اما آن را نیز شد تا حد زیادی محبوب ترین, ورزش, بازی های برگزار شده توسط آمریکایی دبیرستان پسران. فیدر سیستم به سرعت توسعه یافته برای خود ابتدايی و راهنمايی همتایان. امروزه کودکان به عنوان جوان به عنوان 5 می توانید شروع به مقابله با یکدیگر است. میلیاردها دلار در تلویزیون قراردادهای بسیار هویت عمده کالج ها و دانشگاه ها و جمعه شب از ریتم جوامع در سراسر ایالات متحده در حال تمام گره خورده به زمین.

در دهه گذشته و یا تا اوایل مرگ و میر ناشی از بازیکنان NFL توسط خودکشی و علل دیگر—نه به ذکر است بدن در حال رشد از ادبیات علمی در مزمن پس از سانحه انسفالوپاتی مغز بیماری همراه با تکرار تکان مغزی—کشیده شده اند جدید با توجه به خطرات ناشی از مقابله با فوتبال. امروز تصادم بحران ممکن است به این تصور که این خطرات بودند به خوبی درک نشده در گذشته است. در واقعیت فیزیکی آسیب های مرتبط با ورزش هرگز در هیچ شک. به ادامه وانمود کردن جهل از آنها—به خاطر اجازه دادن به پسر هنوز در سنین نوجوانی بازی مقابله با فوتبال—نه فقط غیر عاقلانه اما کناره گیری از مسئولیت اخلاقی برای کودکان و رفاه.

از سپیده دم از فوتبال در اواخر قرن 19 یک سری از مرگ و میر گزارش مطالعات پزشکی و روزنامه نگاری انتقادات باید به صورت دوره ای coalesced به یک ملی گفتگو در مورد ورزش ایمنی. به خصوص در لحظاتی که دیگر عناصر اصلی فرهنگ آمریکایی تحت موشکافی—مثلا در طول رکود بزرگ و در میان عظیم اجتماعی تحولات اوایل جنگ سرد سال—سنجیده نگرانی در مورد ورزش حباب تا: چنین مخاطره آمیز فعالیت های اخلاقی قابل قبول برای مدارس به میزبان و برای کودکان به شرکت در ؟

اما وقت و زمان دوباره فوتبال حامیان در بر داشت یک راه برای نادیده گرفتن پزشکان و مربیان هشدار داد که از ضربات مغزی و دیگر صدمات ناتوان کننده. هر زمان که این ورزش رو جدی روابط عمومی بحران مربیان و مدیران در بر داشت راه برای نیشگون گرفتن و کشیدن قوانین و یا تنظیم تجهیزات در تلاش برای کاهش فاجعه بار ترین مضرات. به عنوان محبوبیت این ورزش بزرگ شده, طرفداران, به سادگی عادت کرده اند خود را به, و حتی تشویق های ویرانگر بازدید که رخ داده است در چشم ساده. پدر و مادر که به دنبال در تعداد بی شماری از راه های دیگر برای به حداقل رساندن خطرات به فرزندان خود مشتاقانه به امضا آنها را به بازی. و غرق زانو شکسته گردن دررفتگی شانه و تجمعی مغز آسیب نگه داشته و در آینده.

“من معتقدم که در بازی در فضای باز” رئیس جمهور تئودور روزولت اعلام کرد در سال 1905 “و من از ذهن نیست در حالی که آنها بازی های خشن یا این که کسانی که در آنها هستند گاهی اوقات مجروح شدند.” مشتاق طرفداران فوتبال روزولت پس از مداخله بی شماری صدمات شدید و نمرات از مرگ و میر به نظر می رسد به تهدید کالج مديران تمایل به چشم پوشی ، پس از رئیس جمهور دعوت مقامات از دانشگاه هاروارد ییل و پرینستون—مدارس بودند که پس از آن برجسته در ورزش—به کاخ سفید برای بحث در مورد فوتبال به خشونت برخی قوانین تغییر شد به حد خطرناکترین بازی می کند. در سال 1906 یک انجمن ورزشی در حال حاضر شناخته شده به عنوان NCAA تاسیس شد به ارائه نظارت. در عین حال پیشرو سازمان پزشکی تاکید کرد در آن زمان که خطرات فیزیکی از فوتبال باقی مانده است ، تصدیق کرد که اصلاحات اخیر ممکن است منجر به مرگ و میر کمتر از یک سال 1907 مجله انجمن پزشکی آمریکا مقاله با اینحال مشخص فوتبال به عنوان یک نبرد گلادیاتوران ورزشی که خطرات به مراتب مهم تر مزایای آن است. این به خصوص در مورد کودکان که بدن هنوز در حال توسعه است. “فوتبال هیچ بازی برای پسران به بازی” مجله اعلام کرد.

با چند مختصر استثنا مانند توقیف موقت فوتبال در شهر نیویورک دبيرستان در سال 1909 مربیان و مدیران تا حد زیادی نادیده گرفته و این توصیه های پزشکی. در عوض آمریکا مدارس در آغوش فوتبال رقیب که ورزش افاضه مهم مهارت های رهبری برای پسران که انتظار می رود برای تبدیل شدن به کسب و کار آینده و رهبران نظامی. به عنوان یکی فیزیکی مربی قرار داده و آن را در سال 1922 “فعالیت های ورزشی است که بهترین جایگزین برای جنگ است.” در سال 1927 در نیویورک تایمز گزارش داد که 17 بازیکن در سنین 15 تا 22 فوت کرده پخش فوتبال است که در سال. اما این روزنامه همچنین خاطر نشان کرد که خوانندگان “بازی در حال بازی در یک مقیاس عظیم در تمام نقاط کشور” و کشته شد و در نتیجه کمتر نگران کننده تر از آن ممکن است به نظر می رسد. در سال 1928 به واشنگتن پست dubbed فوتبال “شخص مهم در میان یکدسته از میان مدارس ورزش” عنوان آن را هنوز هم نگه می دارد به روز است.

پزشکان و مربیان ادامه داد: به نگاه نگران برخورد ورزش تسلط در مدارس. این مرگ و میر سالانه تنها در اشاره به تعداد بسیار زیادی از آنچه O. Henry Reik سردبیر مجله جامعه پزشکی نیوجرسیشرح داده شده در سال 1931 به عنوان “شدید و صدمات دائمی.” Reik خواست لغو کالج و دبیرستان فوتبال است. حتی فوتبال حامیان اذعان کرد که این ورزش به غیر منتظره ای خطرناک است. در سال 1936 Mal Stevens سپس سر مربی تیم فوتبال در دانشگاه نیویورک گفت: New York Academy of Medicine که فوتبال به مراتب خطرناک ترین ورزش در ارائه در مدارس آمریکا. با توجه به اطلاعات وارد شده توسط محققان دانشگاه نیویورک در همکاری با شرکت های بیمه, فوتبال, بازیکنان با تجربه 88 حوادث در هر 1000 مواجهه—میزان هشت برابر بيشتر از پولو دوم-پرخطرترین ورزش است.

از این خطرات آسیب های مغزی شناخته شده بودند به نگرانی جدی است. در سال 1929 ادی اوبراین یک دکتر و فوتبال رسمی خواست که مدیران نیاز به یک پزشک برای حضور در مدرسه مسابقات فوتبال با استناد به نمونه هایی از بازیکنان ناخودآگاه زدم یا “روی پای خود” چه کسی اجازه داده شد تا در بازی باقی می ماند. او با استفاده از واژه punch-drunk به توصیف “این بیماری ناشی از آسیب به سر و عدم توجه پزشکی است.” این عبارت که اشاره به حالت سردرگمی ناشی از بسیاری از ضربات به سر و عمدتا در ارتباط با بوکس. اما پزشکان به وضوح قابل درک است که تکرار ضربات در فوتبال نیز می تواند سبب آسیب شناختی.

با توجه به خطرات یک سال 1938 مجله بهداشت مدارس مقاله توصیه علیه فوتبال پسران زیر 16 سال سن اشاره کرد که “بیشتر تکان مغزی رخ می دهد در فوتبال به طور کلی متوجه شدم.” همان سال آگوستوس Thorndike, یک پزشک که نقش کلیدی در توسعه پزشکی ورزشی شکایت کرده است که اکثر laypeople بودند غافل از عوارض جدی که ممکن است ناشی از “ساده ضربه مغزی از مغز است.” در این دهه به دنبال بسیاری دیگر از کارشناسان پزشکی را بیان سرخوردگی مشابه با آمریکایی ها تمایل به بی اعتنایی به مغز آسیب پذیری به تکرار اثرات. در سال 1951 متخصص مغز و اعصاب فردریک گیبس تاسف است که کودکان بودند “تشویق به ضایع شدن مغز خود را با تکرار تکان مغزی در عمل های ورزشی مانند فوتبال و بوکس است.” نوشتن در مجله آمریکایی بهداشت عمومی, گیبس خواست که نسل آینده آموزش داده شود و به جای آن برای درک اهمیت مغز است.

به این منظور در یک سال 1952 New England Journal of Medicine, مقاله Thorndike توصیه می شود محدودیتی برای چگونه بسیاری از آسیب های مغزی در ورزشکاران ممکن است حفظ در حرفه خود. او توصیه می شود که ورزشکاران بس هر گونه قرار گرفتن در معرض بدن-تماس با تروما مانند فوتبال و پس از حفظ سه تکان مغزی یا تجربه بیش از لغزش و از دست دادن هوشیاری در هر زمان. Thorndike افزود که “این دانشکده بهداشت مقامات آگاه از آسیب شناسی از ‘punch-drunk’ بوکسور.” هدایت او بود که به وضوح در نظر گرفته شده برای جلوگیری از چنین جدی مضرات و توصیه های خود را فقط به عنوان به وضوح نادیده گرفته شود. بسیاری از بازیکنان جوان پایدار متعدد آسیب رسان بازدید در طول حرفه خود. آنها در بسیاری از موارد فرستاده شده بر روی زمینه تقریبا بلافاصله پس از درد و رنج مغز آسیب علائم. آسیب های مغزی شد و غالبا به حداقل برسد به “دیدن ستاره” یا “بل خود را پله.”

پس از جنگ جهانی دوم فوتبال, برنامه های گسترش یافت و حتی کودکان از مقدماتی و متوسط سن مدرسه است. توسط 1956, The New York Times تخمین زده است که نزدیک به 100,000 کودکان بازی می کردند در مقابله با-تیم های فوتبال; ورزشکاران در محدوده 60 پوند 7-ساله به 160 پوند نوجوانان است.

مربیان و پزشکان تقبیح این روند در طول 1950s. در سال 1953 شرکت کنندگان در آموزش و پرورش ملی کنفرانس انجمن رای به ممنوعیت فوتبال و دیگر ورزش های تماسی برای کودکان سنین 12 و جوان. در سال 1957 میلادی آکادمی اطفال آمریکا به طور مشابه به این نتیجه رسیدند که “بدن-با ورزش به خصوص مقابله با فوتبال و بوکس در نظر گرفته شده به هیچ جایی در برنامه های برای کودکان در این سن است.” در حالی که آکادمی ممکن است تا به حال برخی از موفقیت در محدود کردن مسابقات بوکس برای کودکان و مدیران و مربیان پرداخت این راهنمایی بسیار کمی توجه که آن را به فوتبال است. توسط 1964 پاپ وارنر کنفرانس یک فوتبال جوانان لیگ تخمین زده است که بیش از نیم میلیون پسران سنین 7 تا 15 نفر بازی ورزشی تحت نظارت آن.

توسط نیمه دوم قرن 20 و سپس بسیاری از آمریکایی ها پسر بودند و دیگر به سادگی بازی چهار سال از فوتبال است. آنها برای اولین بار ثبت نام در, ورزش, در سن 7 یا 8 و برای حداقل یک دهه است. تمرین بعد از تمرین و بازی پس از بازی و در فصل بعد از فصل آنها قرار گرفتند و به تکرار کامل بدن برخورد تحت مراقبت و مواظبت چشم از بزرگسالان رهبران و به سلامتی از تماشاگران بزرگسالان. اما اصول اساسی فیزیک در ادامه به امد و شد زیاد ،

قوانین در فردا سوپر باول متفاوت از کسانی که در محل بیش از یک قرن پیش, اما, تمام, بدن, اثرات باقی می ماند جوهر و منبع عمده ای از خطرات آن است. چرخه نگرانی و انکار ادامه می دهد: باراک اوباما تشکیل کاخ سفید اجلاس در فوتبال-آسیب های مغزی مربوط به خود را جانشین دونالد مغلوب ساختن پیشی جستن سابق ایالات متحده, فوتبال, لیگ صاحب حق رای دادن که معتقد NFL را سرکوب در برخی از بازدید شده است “باعث خرابی بازی.” اما شواهد فوتبال مضرات قوی تر از همیشه است. و از آنجا که کودکان ندارد ظرفیت کامل به وزن در دراز مدت خطرات ناشی از تکراری مغز تروما سوال اساسی این است: آیا خطرات ناشی از مقابله با فوتبال قابل قبول برای بزرگسالان برای تحمیل بر کودکان ؟

اگر بحث فعلی در مورد ضربات مغزی است که به عملکرد یک نتیجه امن تر برای بچه ها از بیش از یک قرن از مشابه مکالمات به آن باید شامل یک مقدار عمیق تر اذعان آنچه محققان و واقعا هر کس دیگری—در حال حاضر شناخته شده برای دهه: تکرار برخورد امن نیست برای بدن انسان یا مغز.

ما می خواهیم به شنیدن آنچه که شما فکر می کنم در مورد این مقاله. ارسال یک نامه به سردبیر و یا ارسال به [email protected]

tinyurlrebrandlybitlyis.gdv.gdv.htu.nuclck.ruulvis.netcutt.lyshrtco.detny.im

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>