خشم برای Terrence McNally, یک قربانی از Coronavirus

تونی برنده Terrence McNally نوشت: نمایشنامه که تحت فشار قرار دادند پاکت با وجود خود.عکس توسط Jack Mitchell / گتی

چگونه enraging که یکی از اولین و برجسته هنرمندان آمریکایی گرفته شده توسط coronavirus همه گیر شد و نمایشنامه نویس Terrence McNally که روز سه شنبه در سن هشتاد و یک. McNally نوشت که با قلب شوخ طبعی و ذوق در مورد گی زندگی در طول ایدز بحران است. McNally که از دست دو شریک زندگی به ایدز—بازیگر رابرت Drivas و نویسنده و ایدز-تحقیقات مدافع گری Bonasorte—قبل از پیدا کردن یکی دیگر از تئاتر تولید کننده تام Kirdahy. (Kirdahy و McNally ازدواج در سال 2010 در واشنگتن پس از ازدواج همجنس گرایان قانونی شد در سراسر کشور در سال 2015 با آنها تجدید عهد خود را در نیویورک با Kirdahy در دانشگاه هم اتاقی, بیل د Blasio, officiating.) McNally که جان سالم به سرطان ریه نگه داشته و در نوشتن نمایشنامه خود را از طریق هشتمین دهه است. این احساس خرده پایان است که باید بازنویسی شده است به خارج از شهر.

هیچ COVID-19 نیست, ایدزو آن را سرطان است. و McNally فنری œuvre که میرسد از نیم قرن نمی توان کاهش می یابد به ایدز و یا حتی به بندگی. شاید ظریف ترین کار “فرانکی و جانی در Clair de Lune” است که در مورد موضع یک شب بین یک علاقمند به جنس مخالف, زن و شوهر یک پیشخدمت و آشپز کوتاه. McNally بود انجام, نویسنده اشعار اپرا برای موزیکال مانند “پیست” “Ragtime” و “کامل دارم.” او فکر کرد که به نام “گی نویسنده” به عنوان پوچ به عنوان آرتور میلر به نام “مستقیم نویسنده است.” اما این موضوع به خود جلب کرد که او را به این صفحه را دوباره و دوباره خود را در فضای جهان وطنی, گی, مردان مردان که دوست داشتم و خیانت یکی دیگر که مستقر zingers مانند نوشابه های گازدار بمب های کوچک که پرستش و تئاتر می تواند رها کردن Ethel Merman مراجع با خود نمایی می کنند. تکه ای از تاریخ است که McNally وقایع کشیده از جنس fogged نوزده-دهه هفتاد (در برک آوت خود را بیهوده “ریتز” در مورد یک راست زباله جمع که پنهان از یک رئیس مافیا در حمام) از طریق طاعون سال (“Andre خدا” “عشق! بگیریم! دلسوزی!”) و به baffling دنیای جدید از ازدواج همجنسگرایان و جذب (“برخی از مردان” “مادران و پسران”). او این سر نخ ریسی تغییرات به ترشح سرگرمی bejewelled با یک آستر و undergirded گرم بشریت است. او یک موجود نشان می دهد کسب و کار, شیفته با طلاکاری دیوانگی از تئاتر. “من دوست دارم به عنوان یک نمایشنامه نویس گفت:” سال گذشته زمانی که او موفق به دریافت یک عمر دستاورد تونی. “ساعت انعطاف پذیر هستند و شما لازم نیست که برای پوشیدن یک کراوات—مگر اینکه شما در حال دعوت به Tonys.”

McNally نبود به عنوان قهر به عنوان Larry Kramer به عنوان مغزی به عنوان تونی کوشنر به عنوان ظالمانه به عنوان Harvey Fierstein و یا به عنوان اسیدی به عنوان ادوارد آلبی كه مورخ در حالی که آلبی نوشتن بود “کسانی که ترس از Virginia Woolf?” خود را بی تکلف کمدی تفننی در احمقانه و احساساتی و این نقش تحت فشار قرار دادند پاکت با وجود خود. برندان گیل بررسی “ریتز” در سال 1975 در نیویورکربه نام McNally “بی باک یادداشت برداری از شانس” اذعان “وجود دارد ممکن است چند موضوعات طرح نیاز به disentangling در پرده نهایی, اما من بیش از حد خوب یک زمان به آنها اطلاع می دهد.” در آن McNally فرار کرده بود خود را محدود کار-کلاس تربیت در کورپس کریستی, تگزاس, جایی که او مطرح شده توسط پدر و مادر که نوشیدن بیش از حد و درک نمی کنند آنها opera-mad پسر. (مادرش دوروتی بود تکرار الهام در نمایشنامه های او حتی از دیدن خودش در Maria Callas از “کلاس استاد.”) McNally نوشید بیش از حد, بیش از حد, تا زمانی که او ریخته یک نوشیدنی در لورن باکال در یک جشن تولد Stephen Sondheim و Angela Lansbury التماس کرد با او نه به از بین بردن خود و یا استعدادهای خود را. خوشبختانه او را به گوش او.

در دهه هشتاد عرق گی آزادی “ریتز” تبدیل شوند. “من همیشه مبهوت وقتی که من پرسید که چرا من تصمیم به نوشتن در مورد ایدز,” McNally گفت: در سال 2014 ایدز راه رفتن. “وجود دارد هیچ انتخاب است. یک هنرمند در پاسخ به جهان و تلاش برای ایجاد حس از آن حتی چیزهای بد. چه چیز دیگری می شد من می خواهم به نوشتن در مورد آب و هوا؟” یک بازی کوتاه به نام “آندره مادر” در مورد یک ضد همجنس matron مجبور به سرند در کنار مرده او پسر عاشق شد یک تابو-ايميل تلویزیون فیلم در سال 1990 از آن زمان نوشت: “این یک موضوع که در آن زمان نخست تجاری تلویزیون مهمترین تمام کسانی که ساخته شده برای تلویزیون فیلم شده است عملا و کشید سکوت.” McNally احیا عنوان شخصیت مستقل در برای دوروتی—در سال 2014, درام “مادران و پسران,” مجموعه ای در نیویورک که در آن ایدز دیگر یک حکم اعدام و یک نسل جدید است blithely حذف از آن وحشت. “برای اولین بار از آن خواهد شد یک فصل از یک کتاب تاریخ و سپس یک پاراگراف و سپس یک پاورقی” یک شخصیت با ابراز تاسف و اضافه میکند: “من می توانم آن را احساس می کنید اتفاق می افتد. تمام لبه خام از درد dulled, deadened تخلیه دور است.”

McNally پخش—بازدید و نتواند—نمودار تکامل هر دو از احساس و روح و از بار. “کورپس کریستی” که توزیع مجدد عیسی و شاگردان خود را به تبدیل به یک میله رعد و برق در فرهنگ جنگ نود, نقشه کشی, تظاهرات (و با تهدید به مرگ) از scandalized مسیحی راست. منهتن تئاتر باشگاه شد تا در مورد امنیت نگران است که آن را لغو تولید; زمانی که این شرکت را متهم به سانسور آن اضافه شده “کورپس کریستی” به صف خود را و بازی باز در اکتبر 1998—همان ماه که متیو شپرد به قتل رسید در وایومینگ. در “برخی از مردان” از سال 2007 McNally نگاه به عقب در تغییرات لرزه ای او می خواهم شاهد hopscotching از طریق یک Stonewall-عصر پیانو, نوار, اتاق انتظار از ایدز ward, هفتاد-حمام صحنه “ریتز” و مدرن, گی, عروسی, که در آن یک مهمان ترک “برخی از مردم فکر می کنم این ازدواج چیزی است که رفتن به پایان گی زندگی آن را به عنوان تمرین شده است در این سیاره برای یک صد میلیون سال است.”

بازیگران عاشق McNally چرا که شخصیت او بودند و اغلب غیر قابل جلوگیری نوازندگان. در سال 1995 و 1996 او برنده back-to-back جوایز تونی برای بهترین بازی برای “عشق! بگیریم! دلسوزی!” و “کلاس استاد” که به حرفه ای-تعریف نقشها به ترتيب به ناتان لین و Zoe Caldwell. لین که همکاری طولانی با نویسنده آغاز شد و با “لیسبون Traviata” در سال 1989 بود کامل آواتار برای McNally زرق و برق دار شوخ طبعی است. (این بازیگر یک بار گفت: “من می خواهم که هیچ حرفه ای اگر آن را برای Terrence McNally.”) در مناقصه فحاش “عشق! بگیریم! شفقت!,” او با بازی Buzz یک H. I. V. مثبت نشان می دهد ملکه که مى تواند باز و بسته شدن تاریخ مبهم موزیکال برادوی از حافظه است. بیش از یک سری از دریاچه-خانه تعطیلات آخر هفته با یک دسته از دوستان همجنسگرا وزوز در زخم سرزندگی به طور فزاینده ای نتواند برای سرپوش گذاشتن بر ترس خود از مرگ و از مرگ به تنهایی. در Act III, اچ سخنان که موزیکال نیست همیشه انتهای مبارک و وزوز راه اندازی به قابل توجه بیهوده گویی:

بله انجام می دهند. به همین دلیل من آنها را دوست دارم حتی غمگین هستند. ارکستر
نقش شخصیت ها می میرند مخاطب گریه می کند, پرده می افتد
بازیگران دریافت کردن کف مخاطب قرار می دهد خود را در کت و
هر کس می رود از خانه احساس بهتر است. که پایان خوشی پری. . . . من
می خواهید برای دیدن یک “آوای موسیقی” که در آن تمام فون Trapp family میرد
در معتبر آلپ بهمن. یک “Kiss Me Kate” که در آن او یک
کون بزرگ تبخال در دهان او. یک “چیز خنده دار اتفاق افتاده در راه
به فروم” که در آن تنها چیزی است که اتفاق می افتد چیزی است و آن را
خنده دار نیست و همه آنها به پایین انتظار—انتظار برای چه ؟ انتظار
هیچ چیز در انتظار مرگ بود و همه من می دانم و در مورد مراقبت است
از جمله من. که موسیقی من می خواهم برای دیدن پری, اما آنها نمی
نوشتن موزیکال بود که دیگر نیست.

زمانی که خط انجام آن او زوزه خنده بر نشانه است. آن نیست تا زمانی که “تنها چیزی است که اتفاق می افتد این است که هیچ چیز” که یک hush می آید که مخاطب متوجه می شود که وزوز است crossfaded از بحث به ناامیدی: چگونه می برادوی جهانی که او معتقد است در پس عمیقا موفق به نجات او از تنهایی خود و ترور? وزوز چنین مغناطیسی ایجاد که آن را وسوسه انگیز به او را به عنوان یک دو به صورت نمایشنامه نویس—بی تدبیر, گلهای خود را و قلب خود را drollery در آستین خود را. اما احتمالا خیلی از McNally هم در جان (با بازی John Glover) در unlovable پیانیست که snoops از طریق دوستان خود’ خاطرات. “من که چرخ سرگردان شب” جان می گوید: tiptoeing از طریق خانه. “کنجکاوی یک خانه عجیب و غریب یک بی وفا bedfellow drive me. . . . من با وسواس که مردم واقعا هستند. آنها اصلا به ما بگویید, بنابراین من باید بدانند اسرار خود را.”

یکی دیگر از دهه دیگر طاعون. McNally سزاوار بهتر است. بنابراین همه ما.

tinyurlis.gdv.gdv.htu.nuclck.ruulvis.netcutt.lyshrtco.de

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>