مقاومت درام شدن که شما می خواهید به

two people on a sidewalk
Manshen Lo

Hirokazu Kore-eda جدید, فیلم, حقیقت, به پایان می رسد به عنوان بسیاری از فیلم های خود را انجام دهید با یک گروه از مردم راه رفتن. برخی از آنها مربوط هستند; برخی از آنها نیست. برخی می دانید دقیقا همان جایی که آنها در حال رفتن و چرا; دیگران فقط برچسب زدن همراه با بهره گیری از ورزش و شرکت. کسی که به نظر می رسد بیشتر مشخص, مطمئن ترین از آنچه او را از انجام یک septuagenarian فیلم star به نام فابین (Catherine Deneuve) که در پی دیگران ظاهر می شود را دنبال کنید. او را در راه خود را به یک استودیو فیلم به reshoot یک صحنه عاطفی است که او احساس می کند او نمی توانید درست روز قبل—اگر هر کس دیگری فکر می کردم این موجود شگفت انگیزی است—چرا که او در زندگی واقعی مداخله کرده. شب گذشته در پایان یک مسهل heart-to-heart با Lumir (ژولیت بینوش), Fabienne به طور ناگهانی نشسته مستقیم و کمربندش را بست “چرا من آن را بازی شبیه به این ؟ چرا من از آن فکر می کنم!” و در آن لحظه این بازیگر فرانسوی بیانگر ضروری موضوع این بزرگ ژاپنی کارگردان هنری: مردم تعجب که چگونه بازی خود را زندگی می کند و به همین دلیل آنها نمی توانند به نظر می رسد به گرفتن آن را حق اولین بار.

Kore-eda شده است و نوشتن و کارگردانی زرق و برق دار, slyly به چالش کشیدن ویژگی های چشمگیر در زبان مادری خود ژاپن پس از دهه 1990 برنده جایزه در جشنواره های سراسر جهان بدون به دست آوردن مقدار زیر را در میان علاقمندان به سینما در ایالات متحده. مشخصات خود را افزایش یافته است به تازگی و پس از او 13, نمایشی, ویژگی, Shoplifting,برنده نخل طلا در سال 2018 ” جشنواره کن و نامزد دریافت جایزه بود در سال گذشته برای اسکار برای بهترین فیلم زبان خارجی. که غم انگیز دانلود فیلم, در مورد, موقت, خانواده, زندگی در حاشیه جامعه بازی نمی کند در بسیاری از آمریکایی multiplexes—این روزها تقریبا هیچ فیلم های خارجی انجام دهد.

اما کسانی که موفق به دیدن آن در یک تئاتر و یا آن را در بر داشت در آمازون و یا Hulu منتقل شدند با پر جنب و جوش آن پایین اعماق رئالیسم آن تعجب آور شوخی و آنچه که ممکن است خود را با نام های اخلاقی فضل. برخی از بینندگان ممکن است به دنبال در اوایل کار خود را و کشف دیگر به همان اندازه مؤثر درام خانوادگی مانند Maborosi (1995), هیچ کس نمی داند (2004), Still Walking (2008), I Wish (2011), Our Little Sister (2015) و بعد از طوفان (2016). حقیقتهر چند این مجموعه در فرانسه در یک فرهنگی rarefied محیط که Kore-eda نشان داده است هرگز کوچکترین علاقه ای قبل از, است, بسیار, از یک قطعه با فیلم او ساخته شده او در زمین خود و زبان. او یک هنرمند که از دست می دهد هویت خود را زمانی که او دور از خانه.

و من فکر می کنم دلیل است که این ایده از خانه و پیچ خورده پارادوکس هویت افراد او شده است به کاوش برای تمام زندگی خود را. در این عجیب و غریب لحظه ای در تاریخ با بسیاری از مردم (به طور داوطلبانه یا نه) دور از خانه و به ظاهر هر ملت در چنگال یک بحران هویت ، Kore-eda پژوهش می تواند برخی از استفاده. در نزدیکی پایان زیبا پس از طوفانجدی پسر می پرسد پدر خود “حال شما که به شما می خواستم؟” این بابا Ryota (Hiroshi Abe) که می بیند پسرش تنها یک بار در ماه و هرگز معیار مسئولیت ruefully پاسخ, “من هستم که من می خواهم به نشده است.” (او در اواخر 30s یا حوالی.) پس از یک متفکر مکث او می گوید: “آنچه مهم است این است که به زندگی من در تلاش برای تبدیل شدن به آنچه که من خواهید بود.”

همانطور که در تمام Kore-eda فیلم ساده بیانیه وزن ناشی از تجمع لحظات عادی است که باید قبل از آن. از طریق آن مسائل روزمره این فیلم به ما نشان می دهد که دقیقا به همین دلیل Ryota می گوید آنچه که او می گوید به پسرش: او در حال رشد معنا است که او بی اراده تبدیل به خود را در اواخر و به شدت غیر قابل اعتماد پدر او را به شدت آگاهانه از شکست خود را به نوشتن یک رمان دوم پس از prizewinning اول; و او به تازگی شوکه شده است توسط همسر سابق خود را از اتهام که او تنها عمل می کند مانند یک پدر واقعی. او آن را به عنوان اتفاق می افتد, عشق و حال نزدیک شدن به میانسالی او می خواهد برای تبدیل شدن به بخشی او شده است بازی. و در جهان از Kore-eda فیلم یک سعی در هویت می تواند در طول زمان تبدیل به ماده واقعی است. بازیگران می دانند. بنابراین کودکان زمانی که آنها در حال بازی—تظاهر به عنوان اگر آنها می تواند تصور خود را به آنچه آنها می خواهند. شدن که شما در حال رفتن به شروع می شود برای همه ما به عنوان بازی به پایان می رسد اما به عنوان کار: انجام پس از پس از گرفتن تا زمانی که آن را احساس می کند احساس می کند مانند خودتان.

کودکان اغلب درست در مرکز Kore-eda دراماتیک فیلم و معمولا مانند Ryota را افسرده پسر آنها در حال تلاش با عصبانیت به شکل عجیب و غریب جهان در آنها زندگی می کنند و چه نقش آنها نیاز به زنده ماندن در آنها است. در من آرزو می کنمکه Kore-eda جالب فیلم یک جفت از برادران انجام برخی بسیار شدید تفکر جادویی در تلاش برای اتحاد دوباره خود را طلاق پدر و مادر است. در هیچ کس نمی داندکه او انگیزترین چهار خواهر و برادر خود رها مادر انجام بهترین خود را به مانند یک عمل واقعی دست نخورده خانواده با فرزند ارشد—12-year-old آکیرا—با فرض نقش پدر. آنها حتی بیشتر خارج از شبکه از ragtag تجمع عمیقو در عین حال آنها را از خود تیره و تار وضعیت برای مدتی معقول فکس از نرمال.

Kore-eda نمی کند و خیال بافی دوران کودکی به عنوان وردزورث اما او به وضوح آن را می بیند به عنوان یک زمان بسیار مهم به عنوان یک نوع آزمایشگاه هویت. او احترام به کودکان از برخی از احترام برای بی گناهی خود و یا به دلیل آنها—به عنوان speechmakers تایر هرگز از یاد ما—”آینده ما” اما چون آنها جالب است. به همین دلیل او را بهترین مدیر از کودکان و نوجوانان پس از François Truffaut; او می داند که آنها طبیعی بازیگران است که ساخت این باور است که آنچه انجام می دهند و چگونه آنها رشد می کنند.

که رشد یک فرایند آهسته است ، اما Kore‑eda است که شیفته روند و او هیچ مشکلی با کند. ریتم فیلم های خود را در حال سنجیده تر از بسیاری از بینندگان به عادت کرده اند. (او تنها اعتبار ویرایشگر در تمام دراماتیک فیلم خود را نجات دهد اول Maborosi.) وجود دارد مقدار زیادی از راه رفتن در اطراف در تصاویر; یک معامله خوب از صحبت کردن در مورد آماده سازی و خوردن غذا و فراگیر در سطح پایین حس انتظار از مردم در حال انتظار برای چیزی, نگه داشتن هشدار آن را به عنوان آنها را از طریق روال زندگی روزانه خود را. Kore-eda است که شروع به ساخت فیلم های مستند برای تلویزیون ژاپن ساعت و منتظر همراه با شخصیت های, قدم زدن با آنها در نظر گرفتن زمان خود شیرین.

هنگامی که زمان در حال اجرا است مردم را کمی ناامید. در حالی که کودکان و نوجوانان بازی, رشد یو پی اس نوزادان و اخم و کسانی که نزدیک شدن به پایان عمر رشد سودا یا تلخ. پدر و مادر مسن در هنوز راه رفتن هستند fearsomely ناخوشایند: پدر بد خلق و سرکش مادر یک هیولا از منفعل تجاوز. فابین, در حقیقتیک در کلاس جهانی منفعل-متجاوز بیش از حد. برای همه موفقیت او بی قرار ناراضی است. او نمی تواند کمک به هر کس در اطراف او—دختر پسر-in-law (Ethan Hawke), کارکنان خود را, فیلم خدمه و احساس که به نحوی به آنها اجازه پایین. او چای و هر کس در خدمت آن است که هرگز حق متوسط.

Ryota را مادر بیوه در پس از طوفاناست مهربانتر بیشتر خود effacing اما مستعد ابتلا به حملات ruefulness. در یک نقطه در اواخر فیلم او را به عنوان پسر نوه و دختر سابق-در-قانون پناه در آپارتمان او از زوزه گردباد او muses بی سر و صدا “من واقعا فقط نمی توانند درک کنند که چرا همه چیز معلوم بود.” شما احساس می کنید در آن لحظه دلخراش او حس عمیق بیش از حد-lateness او تاسف است که چند اکتشافات در مورد زندگی او و یا خودش را به سمت چپ ساخته شود.

برای Kore-eda ترسناک رنج یک انسان می تواند داشته باشد این احساس که یک هویت است, حل و فصل, که بقیه داستان است که به سادگی unspooling از خود و حرکت به سمت اجتناب ناپذیر است. که مانند زندگی در یک دولت دائمی در شرایطی به هیچ وجه. به عنوان یک قصه گو Kore-eda نمی ترافیک زیادی در denouements و یا برای که ماده ارگاسم. آنچه او در مورد مراقبت است که ما چگونه حرکت کمی دورتر نسبت به خودمان را چند توقف گام رو به جلو است. در غریب پس از زندگی (1998) او حتی اجازه می دهد تا خود را به خیالبافی که این روند می رود حداقل برای مدتی پس از مرگ است. در این فیلم که به تازگی مرحوم ملزم به عنوان شرط ورود به بهشت به انتخاب واحد از حافظه خود را از زندگی دنیوی را به نگه دارید تا به ابد. به طور طبیعی او علاقه مند نیست در بهشت نفسه اما در چگونه مرده ممکن است تصور کنید زندگی پس از انتخاب خود یک داستان است که آنها بودند که آنها بیشتر خود را دارند.

او در سال 1996 مستند بدون حافظهKore‑eda می گوید داستان از یک مرد به نام هیروشی Sekine که دارای یک بیماری عصبی به نام Wernicke-Korsakoff syndrome است و قادر به حفظ خاطرات اخیر تجربه است. او می تواند به یاد داشته باشید زندگی خود را قبل از شروع اختلال است اما در کنار هیچ چیز از آنچه که او انجام داد یک روز یا حتی یک ساعت قبل از. “اگر من واقعا در اینجا در داخل این جریان از زمان” Sekine می گوید: “اگر من واقعا وجود دارد یا نه, من فقط نمی دانم.” همه چیز جدید است و به او در همه زمان ها. او زندگی ابدی اختراع مجدد است. او یک مورد شدید به عبارت دیگر از ویژگی های که در قرعه کشی Kore-eda به کودکان و, در آخرین فیلم به بازیگران—به کسانی اختصاص داده شده به ثابت reimagining تجربه به بی پایان از تجدید نظر از خود. این ترفند برای شخصیت های داستانی خود را به انجام آنچه در زندگی واقعی موضوع بدون حافظه نمی: برای پیدا کردن یک حس تداوم در هرج و مرج است.

فیلم های خود را نمی فرض به ما بگویید که چگونه به انجام این ترفند و تنها در آن است که باید انجام شود به نحوی. یک لحظه دوست داشتنی می رسد در پایان این حقیقت که فابین کمی نوه, شارلوت (Clémentine Grenier) می گوید مادر بزرگ او کاملا صادقانه است که او می خواهم به یک بازیگر بیش از حد زمانی که او رشد می کند. فابین آشکار است نقل مکان کرد با این تظاهرات از تداوم نسل است که ظاهرا از قلم او بود که “نکبت” در مدرسه بازی شد و یک نویسنده به جای). او ممکن است حتی بیشتر خوشحال می دانم به عنوان مخاطب می آموزد به زودی پس از آن که شارلوت در حال حاضر یک بازیگر: کودک در حال بازی یک صحنه اسکریپت برای او توسط مادرش و بازی آن را به کمال.

“درست” یا نه شارلوت بیانیه به نظر می رسد به انجام فابین جهان خوب است. آن قرار می دهد بهار در مرحله خود را به عنوان او راه پیمایی با همراهان به reshoot خود ، این فیلمساز سازه های داستان های خود را به طوری که آنها می رسند نه در یک قطعنامه روشن اما در شوخ متناقض لحظه مثل این یکی. او هرگز ما را ترک ناراضی ، برای کسانی از ما که در حال تلاش برای درک اینکه چرا همه چیز معلوم شد مثل این—بسیاری از زمان بشر ساکنان زمین این روزها—Kore-eda ارائه می دهد به عنوان او همیشه صدای مشاوره: نگه داشتن تصور نگه داشتن بازی و مهمتر از همه راه رفتن نگه دارید.


این مقاله به نظر می رسد در مارس سال 2020 نسخه قابل چاپ با تیتر “حاکم استاد درام خانوادگی.”

ما می خواهیم به شنیدن آنچه که شما فکر می کنم در مورد این مقاله. ارسال یک نامه به سردبیر و یا ارسال به [email protected]

tinyurlbitlyis.gdv.gdv.htclck.ruulvis.netcutt.lyshrtco.de

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>